Drodzy Diecezjanie, Dzieci Boże!

Zakończyliśmy pielgrzymowanie w duchu pokuty przez Wielki Post i doszliśmy dziś do uroczystego świętowania tajemnicy Zmartwychwstania Pańskiego. Patrzymy na stojącą na ołtarzu figurę zmartwychwstałego Pana. On przeszedł przez śmierć i trzeciego dnia, ku przerażeniu pilnujących Jego grobu żołnierzy rzymskich, własną mocą zmartwychwstał. Objawił się najpierw odważnej Marii Magdalenie, która chciała w pierwszym dniu po szabacie namaścić Jego martwe ciało złożone do kamiennego grobu. Następnie objawił się Apostołom, którzy w obawie przed Żydami zamknęli się w Wieczerniku. W swoim uwielbionym ciele Chrystus Pan przeniknął przez zamknięte drzwi i powiedział do nich: "Pokój wam!"; pokazał im przebite gwoźdźmi ręce i zraniony włócznią bok. Polecił im dotknąć swego ciała, by przekonali się, że On nie jest duchem, zjawą, ale tym samym Bogiem-Człowiekiem, którego znali. Na dowód tego spożył z nimi chleb i rybę. Objawiając chwałę zmartwychwstania Chrystus udzielił Apostołom władzy odpuszczania grzechów mocą Ducha Świętego. Wtedy to ustanowił sakrament pojednania, zwany sakramentem pokuty. Przez odpuszczenie grzechów zostaje odnowiona więź przyjaźni człowieka z Bogiem, jeśli uprzednio została ona zerwana na skutek grzechów śmiertelnych. Z tego sakramentu trzeba nam często korzystać, by utrzymywać swą duszę w łasce uświęcającej, która jest konieczna do naszego zbawienia. Nosząc ją w sercu, będziemy, mimo różnych utrapień, promieniować prawdziwym pokojem, który zwiastował Pan Jezus swym uczniom w wielkanocny poranek.

Potrzeba nam tego daru, gdyż świat dziś jest pełen niepokoju. Niepokój jest wokół nas i różne są jego źródła. Lęk dotyka ludzi pracy, bojących się zwolnień i utraty możliwości godziwego zdobywania środków do życia dla rodziny. Słyszymy, że liczba ludzi bez pracy gwałtownie wzrasta, choć politycy niedawno obiecywali doprowadzić do spadku bezrobocia. Słyszy się, że ludzie o innej orientacji partyjnej niż rządzący tracą miejsca pracy. Narasta dyskryminacja ludzi wierzących.

Niektórzy z lęku ukrywają swoje przekonania religijne, tak jak to bywało jeszcze przed piętnastu laty.

Zmartwychwstały Chrystus mówi do nas: trwajcie w wierze, bądźcie mocni, nie traćcie nadziei, nie lękajcie się - "Pokój Wam!" . Chrystus nie zostawia nas w sytuacji beznadziejnej. Brońmy zatem swojej godności, upominajmy się o należne nam prawa w życiu społecznym i publicznym. Ze swej strony podejmujmy wysiłki, by zdobywać w sposób godziwy środki do życia i rozwoju.

Z okazji tych najważniejszych w życiu Kościoła Świąt, życzę wszystkim Diecezjanom Bożej mocy do pokonywania trudności, jakie napotykamy na naszej drodze życia.

Do zasobniejszych braci w wierze, pokornie apeluję, aby otoczyli bezinteresowną pomocą rodziny cierpiące niedostatek. Niech rozwija się chrześcijańska solidarność między nami. Niech pękną bariery obojętności na ludzką biedę i cierpienia. Wszak hojnemu dawcy błogosławi Bóg.

Niech zbliżą się do siebie sąsiedzi w wioskach i miastach. Niech ściany dzielące mieszkania w blokach nie dzielą ludzi. Niech serca umocnione darem Chrystusowego pokoju będą zdolne odpowiedzieć właściwą pomocą na głos płaczu, bólu i skargi z powodu cierpienia, biedy lub choroby często opuszczonych i bezradnych sąsiadów.

Z całego serca życzę wszystkim Drogim Diecezjanom tych nadprzyrodzonych sił do godnego życia. Do zachowania godności człowieka wierzącego w Trójjedynego Boga. Życzę mocy i odwagi w niesieniu pomocy potrzebującym i na ten trud błogosławię: w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego.

Łowicz, 24 lutego 2002 r.