Zgromadzenie Córek Matki Bożej Bolesnej Sióstr Serafitek 18 września 2010 r obchodziło 100-lecie powstania domu zakonnego w Bieździedzy (Dekanat Brzostek). W centrum uroczystości była dziękczynna Eucharystia, której przewodniczył i Słowo Boże wygłosił bp Kazimierz Górny, ordynariusz rzeszowski. W koncelebrze brali udział miejscowi duszpasterze, kapłani pochodzący z Bieździedzy oraz zaproszeni goście. W uroczystości wzięli również udział: Tomasz i Bożenna Romerowie, potomkowie dawnych właścicieli tych ziem a zarazem dobrodziei Zgromadzenia, władze Gminy, osoby zaprzyjaźnione oraz parafianie, a także matka generalna Joanna Wiśniowska, siostry pochodzące z Bieździedzy i związane z tą placówką.
Widocznym owocem pracy sióstr i świadectwa życia jest kilkanaście miejscowych powołań zakonnych, m.in. była przełożona generalna M. Nella Stasiowska.
W latach 1907-1909, z inicjatywy ówczesnego proboszcza Ignacego Łonickiego, hrabiego Stefana Romera i wójta Gminy Bieździedza Walentego Urbana, została wybudowana ochronka dla dzieci. Ziemię pod budowę ofiarował hrabia S. Romer, właściciel wsi. Jesienią 1909 r. ks. proboszcz Ignacy Łonicki zaprosił do pracy w ochronce Siostry Serafitki, które poznał podczas ich kwesty w parafii. Dokument erekcyjny placówki wraz z błogosławieństwem ówczesnego bp. J. S. Pelczara (dziś świętego) Siostry otrzymały 22 listopada 1909 r. Inauguracja działalności ochronki miała miejsce 31 marca 1910 r. Do pracy zostały skierowane 3 siostry, które oprócz pracy wychowawczej udzielały pomocy pielęgniarskiej chorym we wsi, uprawiały ziemię i prowadziły małe gospodarstwo.
Na temat ochronki w Kronice Szkoły zapisano, iż „dla szkoły tutejszej owa ochronka ma dodatnie znaczenie, gdyż dziatwa przed wstąpieniem do szkoły może tamże nabywać ogłady i umoralnienia”. Działalność ochronki była wspomagana materialnie przez hrabiego Romera, księży proboszczów oraz tutejszych mieszkańców.
W 1933 r. hrabia Wilhelm Romer, wypełniając życzenie swojej matki, spisał akt, w którym podarował Zgromadzeniu ziemię wraz z budynkiem, z przeznaczeniem dla biednych dzieci.
Podczas II wojny światowej działania wojenne zmusiły siostry - na krótki czas - do opuszczenia domu. Powróciły po przesunięciu się frontu. Z powodu działań wojennych budynek wymagał remontu. W latach powojennych na polecenie starostwa Siostry prowadziły kolonie i dożywianie dla około stu dzieci.
W 1950 r. państwo próbowało przejąć całą nieruchomość domu zakonnego w Bieździedzy. Jednak protest Matki Generalnej spowodował, iż procedurę tę cofnięto.
W tym czasie przełożoną i przedszkolanką była s. Modesta Tomczak, która przez 17 lat, z krótką przerwą, pełniła obowiązki przedszkolanki oraz przełożonej domu. Dzięki jej odwadze i przedsiębiorczości dom i gospodarstwo zostały doprowadzone do dobrego stanu, nadto w 1952 r., po 48 latach istnienia placówki, została otwarta w domu zakonnym kaplica.
W ramach akcji upaństwowienia zakonnych placówek wychowawczych w 1962 r. Wydział Oświaty w Jaśle przejął inwentarz przedszkola i parter domu zakonnego, przekazał go do użytku przedszkola prowadzonego przez osoby świeckie. Siostry w tym czasie mieszkały na piętrze i na prośbę rodziców zajmowały się małą grupką dzieci. Źródłem utrzymania sióstr było niewielkie gospodarstwo rolne i praca przy parafii, np. jako zakrystianka, organistka, katechetka, która równocześnie prowadziła scholę.
1 października 1978 r., ze względu na wilgoć i złe warunki, przedszkole opuściło zajmowane pomieszczenia na parterze. Stary i zniszczony dom wymagał kapitalnego remontu, dlatego podjęto decyzję budowy nowego domu.
W latach 1979-81, dzięki wielkiemu wysiłkowi sióstr, zwłaszcza pomocy Zarządu Prowincjalnego oraz mieszkańców, został wybudowany piętrowy budynek wraz z kaplicą i pomieszczeniami dla ochronki, który został poświęcony 27 września 1981 r. Ochronkę otwarto ponownie 4 września 1983 r. Zgłosiło się wówczas około dwudziestu dzieci. Obecna wspólnota liczy 5 sióstr, które nadal prowadzą ochronkę i udzielają się w parafii.
W historię tego domu i parafii dzięki swej ofiarnej pracy wpisało się na trwałe ok. 100 sióstr. Spośród nich 1/3 odeszła już do Pana.
Jezus jest Panem historii, Jemu powierzamy wszystkich dobrodziejów, świątobliwych duszpasterzy, którzy towarzyszyli siostrom i całą parafię, wszystkich żyjących, jak i zmarłych.