Reklama

Króluj nam, Chryste!

Dodaj nasz portal do preferowanych źródeł Google
Artykuły z niedziela.pl będą pojawiać się częściej w Twoich wynikach wyszukiwania

Tak w czasie Archidiecezjalnego Dnia Służby Liturgicznej (18 września) śpiewali ministranci zgromadzeni w kościele Miłosierdzia Bożego w Stargardzie. Spotkanie odbyło się w święto patronalne ministrantów oraz młodzieży polskiej, którym patronuje św. Stanisław Kostka. Oprócz ministrantów na zjazd przybyły schole i zespoły muzyczne. Spotkanie formacyjne mieli także Nadzwyczajni Szafarze Komunii św. Organizatorem dnia był Wydział Duszpasterski Kurii Metropolitalnej w Szczecinie wraz z parafią Miłosierdzia Bożego w Stargardzie, przy zaangażowaniu Zespołu Szkół Ogólnokształcących z Oddziałami Integracyjnymi z dyrektor Ewą Sową.
Na początku obchodów Archidiecezjalnego Dnia Służby Liturgicznej przybyłych powitał ks. Łukasz Urbaniak. Następnie wspólnotową modlitwę, Koronkę do Miłosierdzia Bożego, poprowadził diecezjalny duszpasterz ministrantów ks. Grzegorz Jankowiak. Po modlitwie dla każdej grupy odbywały się warsztaty. Wolontariusze i kapłani prowadzili zajęcia z ministrantami i lektorami. Elżbieta Kozłowska prowadziła zajęcia z fonetyki. Warsztaty ze scholą prowadził ks. Waldemar Piątek. Natomiast z szafarzami nadzwyczajnymi Komunii św. spotkał się ks. Wojciech Zimny, ich diecezjalny duszpasterz.
Po warsztatach, w kościele nabożeństwu pokutnemu przewodniczył ks. kan. Zygmunt Zawitkowski, proboszcz miejsca. Najważniejszym punktem spotkania była Msza św. pod przewodnictwem abp. Andrzeja Dzięgi. Wprowadzając do liturgii Arcypasterz podziękował wszystkim za wspólne spotkanie, modlitwę oraz uczczenie patrona młodzieży i ministrantów św. Stanisława Kostki. W homilii Ksiądz Arcybiskup ukazał dwunastoletniego Jezusa przebywającego w świątyni. Wskazał, że zebrani w kościele mają podobny wiek, jesteśmy razem przy ołtarzu i radośnie wyśpiewujemy Bogu chwałę i cześć. Jak stoimy przy ołtarzu, to jesteśmy świadomi, że tu jest sam Bóg. O to mamy się troszczyć, by nigdy tej świadomości nie utracić. „Tylko ten, kto przy Bogu jest i z Bogiem razem pracuje ma szansę zrobić coś dobrego w życiu. Dlatego, gdy obserwujemy dzisiejsze różne wydarzenia, gdy słyszycie różne dyskusje, pamiętajcie, że to chodzi też o was, że o was się też modlimy i was zawierzamy Bogu, abyście wy umieli wybierać Boga i przy Bogu trwać i z Bogiem pracować, bo wtedy poprowadzicie polskie sprawy i europejskie sprawy w dobrym kierunku i po dobrych drogach. Tych polskich spraw i polskich dróg, tych europejskich spraw i europejskich dróg uczył nas już przed wiekami św. Stanisław Kostka”. Ksiądz Arcybiskup ukazał drogę patrona młodzieży do świętości. Podkreślił, że w życiu chrześcijanina należy od najmłodszych lat troszczyć się o wartości. Arcypasterz wskazał na wartości, które powinny być obecne w życiu każdego, który służy przy ołtarzu: myśleć o Jezusie i z Nim rozmawiać, troszczyć się o krzyż oraz pamiętać, że Jezus Chrystus jest w naszym życiu najważniejszy. Na zakończenie homilii powiedział: „Bądźcie radośni i zawsze święci, a św. Stanisław Kostka niech nam siły wyprasza”. Przed błogosławieństwem za spotkanie podziękował abp Andrzej Dzięga oraz ks. kan. Zygmunt Zawitkowski. Po Mszy św. przed kościołem wydawane były posiłki, aby każdy uczestnik pokrzepił się również na ciele.
Niech przykład św. Stanisława Kostki będzie dla polskiej młodzieży stale żywym wzorem do naśladowania, a treści tegorocznego spotkania niech wydają błogosławione owoce w rozpoczętym kolejnym roku formacyjnym wśród ministrantów, lektorów oraz scholi.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

2010-12-31 00:00

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Oceń: 0 0 dodaj do źródeł Google

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Nie jesteście w ciemności

2026-11-09 14:49

Niedziela Ogólnopolska 46/2026, str. 22

[ TEMATY ]

homilia

Adobe Stock

Listopad jest wyjątkowym czasem. My, ludzie wierzący, przeżywamy go jako okres, w którym nasze myśli i modlitwy biegną ku tym, których już nie ma pośród nas. Choć uroczystość Wszystkich Świętych przypomniała nam o tym, że każdy z nas jest powołany do świętości, to Dzień Zaduszny budzi refleksje nad naszym przemijaniem i ziemskim końcem, który kiedyś musi nadejść. Czy tego chcemy, czy nie, czas biegnie nieubłaganie. Przypomina nam o tym także słowo Boże, lecz nie po to, żeby nas straszyć, ale po to, żeby zachować w nas czujność. Na temat przypowieści o talentach na pewno słyszeliśmy już bardzo wiele. Wygłoszono pewnie setki tysięcy kazań o tym, w jaki sposób należy postępować z darami otrzymanymi od Boga. Wiemy, że Bóg każdemu z nas daje tyle, ile jesteśmy w stanie udźwignąć. Ale dziś, kiedy spoglądamy na groby naszych bliskich zmarłych, chcemy zapytać siebie: czy my odziedziczymy królestwo niebieskie? Czy usłyszę od Boga słowa: „Dobrze, sługo dobry i wierny! Byłeś wierny w rzeczach niewielu, nad wieloma cię postawię. Wejdź do radości twego pana!”. Co robię w moim codziennym życiu? Pamięć o zmarłych powinna rodzić w nas pytanie, co by było, gdyby dzisiaj Bóg wezwał mnie do siebie? Czy dziś jestem gotowy na spotkanie z Chrystusem? Jak przeżywam moje codzienne życie? Jak realizuję moje codzienne powołanie? Jakim jestem ojcem, jaką jestem matką? Jakim jestem pracownikiem, jakim jestem pracodawcą? Co kieruje moim codziennym życiem? Czy naprawdę jestem człowiekiem wierzącym wtedy, kiedy jestem wśród innych? Czy przypadkiem nie zamknąłem Chrystusa w kościele i zakrystii? A może moja religijność zaczyna się i kończy tylko w pokoju, w którym mieszkam? Jaka jest moja codzienna postawa? Wracamy zatem do dzisiejszego pierwszego czytania z Księgi Przysłów: „Niewiastę dzielną któż znajdzie?”. I choć może chcielibyśmy widzieć w tym czytaniu tylko i wyłącznie kobietę, to tak naprawdę autor Księgi Przysłów pyta dzisiaj o postawę każdego z nas. O postawę mojego codziennego funkcjonowania w świecie. Pokazuje, że prawdziwego człowieka wierzącego poznajemy po jego codziennym życiu. Nie po tym, co mówi, ale po tym, w jaki sposób postępuje. Bardzo mocno widzimy uzewnętrznienie tego, co tak naprawdę jest w środku. I nie bez przesady mówi tutaj o kobiecie dzielnej, bo bycie człowiekiem wierzącym we współczesnym świecie musi być nacechowane wielką odwagą. Choć może w naszym męskim rozumieniu chcielibyśmy widzieć kobietę jako tą słabszą, może nawet bardziej bojaźliwą, to żadna postawa nie usprawiedliwia nigdy naszego tchórzostwa. Jeśli chodzi o świadectwo naszej wiary, nikt nie ma prawa być tchórzem. A co więcej – być może ci, którzy uznawani byli za ludzi słabszych, tchórzliwych, tak naprawdę okazywali się osobami prawdziwie odważnymi. I pewnie można za św. Pawłem Apostołem powiedzieć, że to wszystko, o czym dzisiaj piszemy, jest dla każdego z nas jasne i oczywiste – przecież nie jesteśmy synami nocy ani ciemności – dlatego czuwamy i jesteśmy trzeźwi, abyśmy byli gotowi na przyjście Pana.
CZYTAJ DALEJ

Wiara jest kapitałem obrotowym

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

pexels.com

Księga Przysłów kończy się poematem o dzielnej niewieście, alfabetycznym akrostychem, w którym każdy wers zaczyna się kolejną literą hebrajskiego alfabetu, pochwałą od alef do taw, od A do Z. „Niewiastę dzielną kto znajdzie? Jej wartość przewyższa perły”. Eszet chajil, kobieta dzielności. Chajil to słowo języka wojskowego i majątkowego, siła, zasobność, męstwo. Nie o urodzie mowa i nie o uległości, lecz o mocy. Lekcjonarz wybiera z poematu wersety o pracy i o dłoniach. Len i wełna, „pracuje starannie rękami”, wrzeciono i przęślica, i wers, który jest sercem wyboru: „otwiera dłoń ubogiemu, do nędzarza wyciąga swe ręce”. Ręce dzielnej niewiasty poruszają się w dwóch kierunkach. Ku warsztatowi i ku ubogim. Pracowitość bez miłosierdzia byłaby chciwością, miłosierdzie bez pracowitości pustym gestem. Liturgia czyta ten portret przed przypowieścią o talentach nieprzypadkowo. Oto ktoś, kto talenty puścił w obrót. Pointa poematu jest przewrotem hierarchii ocen: „kłamliwy wdzięk i marne jest piękno: chwalić należy niewiastę, co boi się Pana”. Szeker ha-chen we-hewel ha-jofi, wdzięk jest złudą, piękność zaś to hewel, to samo tchnienie-marność, które znamy od Koheleta (zob. glossę na 24 IX). Kryterium ostateczne to bojaźń Pańska, początek mądrości. „Z owocu jej rąk jej dajcie, niech w bramie sławią jej czyny”. Brama to miejsce sądu i publicznego życia. Poemat żąda dla kobiety publicznego uznania jej dzieł. Izrael czytał ten akrostych w każdy szabatowy wieczór przy stole rodzinnym. Kościół czyta w nim także figurę Mądrości i własną ikonę, Oblubienicę dzielną, której czyny będą sławione w bramie dnia ostatecznego.
CZYTAJ DALEJ

ZHP odznaczył harcerza, który pomagał policjantom rannym w strzelaninie w Krakowie

2026-11-16 09:36

[ TEMATY ]

ZHP

Adobe Stock

Druh Wiktor Maziarz-Piotrowski z Chorągwi Śląskiej ZHP, który przed tygodniem zaangażował się w pomoc policjantom rannym w strzelaninie w Krakowie, został wyróżniony Brązowym Krzyżem „Za Zasługi dla ZHP” - poinformowali przedstawiciele Związku Harcerstwa Polskiego.

Jak podał ZHP na stronie internetowej, podczas tragicznych wydarzeń w Krakowie Maziarz-Piotrowski przebywał z mamą w okolicy ulic Dietla i Stradomskiej. Gdy sytuacja na to pozwoliła, dołączył do osób udzielających pomocy rannym policjantom.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję