Żaden fragment życia Jezusa nie był tak gorliwie uzasadniany przez innych, żaden nie był tak namiętnie zwalczany - jak właśnie Jego Zmartwychwstanie. "Wyście przez Niego uwierzyli w Boga - tłumaczy św. Piotr - który wskrzesił Go z martwych i udzielił Mu chwały, tak że wiara wasza i nadzieja są skierowane ku Bogu..." (1P 1, 21). To istota uzasadnienia tej prawdy pierwszych dyskusji w Kościele. Wniosek podstawowy i fundament chrześcijaństwa: Chrystus nie byłby Zbawicielem, a my nie bylibyśmy zbawieni, gdyby On nie był Zbawicielem i Człowiekiem w jednej osobie i gdyby nie zmartwychwstał. "... zmartwychwstał trzeciego dnia, zgodnie z Pismem; i że ukazał się Kefasowi, a potem Dwunastu, później zjawił się więcej niż pięćciuset braciom równocześnie; większość z nich żyje dotąd, niektórzy zaś pomarli. Potem ukazał się Jakubowi, później wszystkim apostołom. W końcu, już po wszystkich, ukazał się także i mnie jako poronionemu płodowi" - tak pisał w Pierwszym Liście do Koryntian Paweł Apostoł (15, 4b-8). Pewność ludzi, która wzbudza podziw, gdyż wiedzieli, że przez to narażają się na prześladowania. " A jeśli Chrystus nie zmartwychwstał, daremne jest nasze nauczanie, próżna jest także wasza wiara" (15, 14), "Tymczasem jednak Chrystus zmartwychwstał jako pierwszy spośród tych, co pomarli" (15, 20), " I jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy będą ożywieni" (15, 22) - kontynuuje Paweł wiernym z Koryntu.

I tak człowiek, który przystępuje do kratek konfesjonału, wyznaje grzechy, żałuje i wierzy, że otrzymał rozgrzeszenie. Bóg mu przebaczył i dał nadzieję zbawienia. Czy to nie dowód, że Zmartwychwstały daje swoje życie ludziom? A ten, który przystępuje do Komunii świętej? Czyż nie wierzy, że osobiście spotyka się z Chrystusem, który zmartwychwstał i żyje? A nasza modlitwa przed tabernakulum czy uczestnictwo we Mszy św.? Wszystko to ma sens pod tym warunkiem, że Chrystus zmartwychwstał. Można iść jeszcze głębiej. Człowiek, który w momencie największego załamania, zmęczony życiem, wie, że po tym życiu, po tamtej jego stronie będzie inaczej. Czy w modlitewnym skupieniu dochodzi do wniosku, że jest ktoś, kto cierpiał za niego, a więc go kocha i czeka na niego. Jeśli Chrystus zmartwychwstał - to jest pewność, że w momencie śmierci wszystko się zaczyna.

W zmartwychwstaniu Chrystusa życie ludzkie osiąga pełnię swoich przeznaczeń, przekracza wymiary czasu i przestrzeni, otrzymuje potwierdzenie nieśmiertelności. To są źródła radości Świąt Wielkanocnych. A człowiek zawsze chciał potwierdzenia. Wciąż szukał uzasadnienia dla zmartwychwstania. Także w pierwszych religiach Wschodu umierają i powracają do życia różni bogowie: w Egipcie - Ozyrys, w Babilonii - Tamuz czy Baal w ziemi Kanaan. Ale aspekty faktu Chrystusowego zmartwychwstania są całkowicie obce mitologiom starożytnym.

Niełatwa była droga dotarcia prawdy zmartwychwstania do człowieka. Znalazła się ta prawda o pustym grobie w ostrej sprzeczności z aprobowaną wówczas filozofią, m. in. platońską, stanowiącą istotny składnik światopoglądu człowieka uformowanego przez kulturę grecko-rzymską. Niełatwo było człowiekowi pojąć fakt zmartwychwstania i jego konsekwencje. " Gdy usłyszeli o zmartwychwstaniu - mówią Dzieje Apostolskie - jedni się wyśmiewali, a inni powiedzieli: ´posłuchamy cię o tym innym razem´" ( Dz 17, 32).

A jednak jest to fundament naszej wiary, źródło nadziei dla człowieka. Zresztą i On tak traktował ten moment swego Bosko-ludzkiego życia: "A Ja, gdy zostanę nad ziemię wywyższony, przyciągnę wszystkich do siebie" (J 12, 32).

Niech więc wyzwolą się w nas uczucia radości i wdzięczności dla Chrystusa za to, że był wśród nas, że był dobry, cierpiał, ale przede wszystkim za to, że zmartwychwstał i jest.