Po ubiegłorocznej pielgrzymce do Ars, zainicjowanej przez bp. Krzysztofa Nitkiewicza, która w Roku Kapłańskim umożliwiła księżom pątnikom zwiedzanie miejsc związanych z osobą św. Jana Marii Vianeya, ogłoszonego przez Benedykta XVI szczególnym patronem tego czasu, Ordynariusz Sandomierski zaprosił księży do odwiedzenia miejsc, nazywanych słusznie „Ojczyzną Wiary”, do Ziemi Świętej. To swoista kontynuacja przeżyć Roku Kapłańskiego i pragnienie, aby na terenie Ziemi Świętej, w ojczyźnie Jezusa, na nowo ubogacać wiarę kapłańskich serc przeżyciami związanymi z dotykaniem miejsc związanych z historią Zbawienia.
W diecezjalnej pielgrzymce kapłanów do Ziemi Świętej, Jordanii i Egiptu bierze udział ok. 40 księży z bp. Krzysztofem Nitkiewiczem i bp. Edwardem Frankowskim na czele.
Początek pielgrzymki miał miejsce 28 lutego: w godzinach popołudniowych autokar przewiózł jej uczestników na lotnisko w Warszawie, skąd po nocnym locie do Tel Avivu, następnego dnia, po krótkim odpoczynku, księża rozpoczną zwiedzanie monastyru św. Saby na Pustyni Judzkiej i Betlejem. W kolejnych dniach pielgrzymowania zaplanowano nawiedzenie Jerozolimy, Betanii, Jerycha oraz Synaju - miejsca przekazania Mojżeszowi tablic Dekalogu. Z osobą Mojżesza i historią wyjścia Narodu Wybranego z niewoli egipskiej związane są też Petra i góra Nebo, skąd Mojżesz oglądał Ziemię Obiecaną, do której jednak nie dane mu było wejść. Po wizycie na górze Nebo uczestnicy pielgrzymki odwiedzą w Madabie kościół św. Jerzego, z najstarszą mozaiką na świecie, złożoną z dwóch milionów kawałków, która przedstawia mapę Ziem Biblijnych. Do 12 marca przed pątnikami jeszcze Palestyna, Galilea, Judea: kolejne miejsca zapisane w Ewangelii ważnymi zdarzeniami z publicznej działalności Zbawiciela.
Obszerniejszą relację pielgrzymkową zaprezentujemy na łamach „Niedzieli sandomierskiej” już po powrocie pielgrzymów z Ziemi Świętej, wzbogaconą osobistymi przeżyciami jej uczestników. A już teraz, łącząc się duchowo z nimi, pragniemy życzyć im wielu bogatych przeżyć i równie bogatych owoców tego czasu.
Byli jednymi z najbliższych współpracowników Apostoła Narodów. Należą do pierwszego pokolenia biskupów, którzy byli uczniami Apostołów.
Tymoteusz, którego imię greckie oznacza „tego, kto czci Boga”, przyjął chrzest z rąk św. Pawła. Urodził się w Listrze z matki Żydówki i ojca Greka (por. Dz 16, 1). Święty Paweł w swoim Liście do Tymoteusza przekazuje nam imiona jego matki – Eunice oraz babki – Lois (por. 2 Tm 1, 5). Apostoł Narodów wybrał Tymoteusza na swego towarzysza podróży misyjnych – Tymoteusz przemierzył razem z Pawłem i Sylasem Azję Mniejszą, aż po Troadę, skąd przeszli do Macedonii. Spotykamy go w Atenach, w Tesalonice. Był w Koryncie. Sam św. Paweł doceniał zaangażowanie Tymoteusza w dziele misyjnym i ewangelizacyjnym. Napisał o nim w swoim Liście do Filipian: „Nie mam bowiem nikogo równego mu duchem, kto by się szczerze zatroszczył o wasze sprawy” (Flp 2, 20). Tymoteusza odnajdujemy również w Efezie podczas trzeciej podróży apostolskiej Pawła. Benedykt XVI w jednej ze swoich katechez podkreślił, że „Tymoteusz jawi się jako wielki pasterz”. Według Historii kościelnej Euzebiusza, Tymoteusz był pierwszym biskupem Efezu.
Wstęp listu brzmi jak wyznanie wiary człowieka stojącego na progu próby. Paweł nazywa siebie apostołem «z woli Bożej» i od razu wskazuje na «obietnicę życia w Chrystusie Jezusie». To życie zaczyna się już teraz i przenika czas więzienia. Pozdrowienie «łaska, miłosierdzie, pokój» nie jest jedynie formułą grzeczności. Łaska (charis) mówi o darze, miłosierdzie o sercu Boga, pokój (eirēnē) o pełni. Paweł dziękuje Bogu, «któremu służy jak przodkowie», z czystym sumieniem (syneidēsis). Wiara chrześcijańska wyrasta z modlitwy Izraela i idzie dalej. Wspomnienie Tymoteusza wraca «we dnie i w nocy». Apostoł pamięta jego łzy i pragnie spotkania. Relacja ucznia i ojca w wierze ma poziomy odpowiedzialności i czułości. Tradycja Kościoła pamięta Tymoteusza jako pasterza Efezu. List brzmi jak przekaz pochodni w czasie apostolskich kajdan. Najważniejsze pada w zdaniu o «szczerej wierze» (anupokritos pistis), która mieszkała najpierw w babce Lois i w matce Eunice. Ewangelia przechodzi przez dom i przez pamięć rodzin. Paweł widzi w Tymoteuszu owoc takiego przekazu. Następnie przypomina o «charyzmacie Bożym» (charisma), otrzymanym przez włożenie rąk. Ten gest oznacza modlitwę Kościoła i powierzenie służby, która ma strzec i karmić wspólnotę. Czasownik «rozpalić na nowo» (anazōpyrein) mówi o ogniu, który wymaga troski, ciszy i wierności. Bóg nie daje ducha lęku (deilia). Daje «moc, miłość i trzeźwe myślenie» (dynamis, agapē, sōphronismos). Z takiego daru rodzi się wolność od wstydu wobec «świadectwa» (martyrion) i wobec więzów apostoła. Wierność Chrystusowi ma cenę, a jej fundamentem pozostaje moc Boga.
Pochodzący z Polski ks. Piotr Antoni Glas z angielskiej diecezji Portsmouth został skazany na pięć lat więzienia. Jak podaje portal bbc.com, teraz uzyskał możliwość ponownego procesu po pomyślnym odwołaniu.
W kwietniu 2025 roku Sąd Królewski Jersey uznał Piotra Antoniego Glasa winnym trzech zarzutów "rażącej nieprzyzwoitości" wobec dziecka.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
