Słowa Ojca Świętego wypowiedziane w bazylice katedralnej w Szczecinie, skierowane zostały do całej rodziny seminariów duchownych, uczelni teologicznych, domów formacji i studiów zgromadzeń zakonnych męskich i żeńskich, do Instytutów Wyższej Kultury Chrześcijańskiej; do wszystkich przełożonych, profesorów i wychowawców oraz do alumnów, kleryków i nowicjuszy oraz nowicjuszek w całej Ojczyźnie, a także do licznych świeckich studentów i studentek teologii i filozofii chrześcijańskiej.
„Wmurowaliśmy przeto ten kamień węgielny, aby był symbolicznym wiązaniem dla wszystkich kamieni, jakie wchodzą w budowę waszego seminarium: Ta zaś budowa z martwych kamieni ma przyjąć w siebie wspólnotę «żywych kamieni». Ma być w przyszłości codziennym, nieodzownym świadkiem systematycznego procesu, poprzez który przygotowuje się wewnętrzna przestrzeń dla działania Ducha Chrystusa w młodych ludzkich duszach, przestrzeń dojrzewania powołań kapłańskich. Wyrazem takiej dojrzałości kapłańskiej niech będą słowa Biskupa Michała Kozala. Nie chcąc zawrócić z raz obranej drogi, która zawiodła go na męczeństwo, pisał 9 maja 1940 roku jeszcze z obozu w Lądzie: «W ręce Boże złożyłem los mego życia - i z tym bardzo mi dobrze» (Ks. W. Frątczak, «Biskup Michał Kozal», w: «Chrześcijanie», t. 12, Warszawa 1982 r., s. 69).
Pragnę wyrazić radość, że powstaje budynek seminarium duchownego w Szczecinie, który ma stworzyć zewnętrzne warunki dla tego procesu - jakże doniosłego w życiu Kościoła!
Pragnę wyrazić radość, że z okazji tej inauguracji zgromadzili się tutaj nie tylko alumni tego seminarium oraz seminariów sąsiednich i diecezji, ale również kapłani, kapłani przede wszystkim z tych właśnie trzech bliźniaczych diecezji, niegdyś jednej gorzowskiej, z kolei trzech: szczecińsko-kamieńskiej, koszalińsko-kołobrzeskiej i gorzowskiej. Wyrażam również radość, że w tym spotkaniu «żywych kamieni» uczestniczą obok kapłanów również i siostry zakonne, które wedle charyzmatu danego im w powołaniu, wedle rad ewangelicznych, na swój sposób przyczyniają się do budowy Ciała Chrystusowego, do tworzenia tej przestrzeni żywej, w której działa Duch Święty, działa w ich sercach i działa przez ich posługiwanie pośród ludu Bożego całej tej, błogosławionej ziemi.
Sobór Watykański II potwierdził stanowisko Kościoła wyrażone na Soborze Trydenckim w sprawie seminariów duchownych.
Kardynał Stefan Wyszyński mówiąc na Soborze o zadaniach seminariów duchownych w naszych czasach, przypomniał również polskie doświadczenia historyczne w tej dziedzinie. Mówił miedzy innymi: «posłużę się przykładem mało znanym, z rubieży północnych ówczesnego Kościoła katolickiego, nad dalekim Bałtykiem i nad Wisłą. Bo aż tu dotarła myśl Soboru Trydenckiego i to niezwykle szybko. Ziarno Soboru Trydenckiego rozrastało się w drzewo» (przemówienie J. Em. Ks. Kard. Wyszyńskiego wygłoszone z okazji czterechsetnej rocznicy Dekretu Soboru Trydenckiego o seminariach duchownych, w auli soborowej w dniu 4 listopada 1963 r. w obecności Ojca Świętego Pawła VI, w: «Duszpasterz Polski Zagranicą», XV [1964], nr 1 [58], s. 88-89).
W dekrecie Soboru Watykańskiego II - poświęconym formacji kapłańskiej, czytamy, że seminarium jest sercem diecezji i wszyscy kapłani winni mu chętnie spieszyć z pomocą (por. Optatam totius, 5). W nim bowiem całe kształtowanie alumnów winno zmierzać ku temu, aby na wzór Pana naszego Jezusa Chrystusa, Nauczyciela, Kapłana i Pasterza, sposobili się na prawdziwych duszpasterzy.
Do posługi słowa: by objawione słowo Boże coraz lepiej rozumieli, przez rozmyślanie posiedli, a mową i obyczajami wyrażali.
Do posługi kultu Bożego oraz uświęcania dusz: aby modląc się i spełniając święte czynności liturgiczne wykonywali dzieło zbawienia przez Ofiarę eucharystyczną i sakramenty.
Do posługi pasterskiej: aby umieli ukazywać ludziom Chrystusa, „który nie przyszedł, aby Mu służono, ale aby służyć i oddać duszę swoją na okup za wielu” (Mk 10, 45; por. J 13, 12-17), aby stawszy się sługami wszystkich, wielu pozyskali (por. 1Kor 9, 19) (por. Optatam totius, 4).