Rok 1997, kwiecień. Brałam wówczas udział w pielgrzymce do Włoch. Pielgrzymkę prowadził śp. ks. Zbigniew Antosz (wtedy jeszcze wikariusz z Tomaszowa Lubelskiego). Odwiedziliśmy Rzym, Padwę, Wenecję, Asyż i Monte Cassino.
16 kwietnia uczestniczyliśmy w audiencji u Ojca Świętego Jana Pawła II na Placu św. Piotra w Watykanie. Przybyliśmy na miejsce już o godz. 9. Obok naszego sektora był sektor włoski. W pewnym momencie podbiega do mnie młoda Włoszka, rzuca mi się na szyję, zaczyna płakać i woła: „Dziękuję ci za Papieża, dziękuję Polakom, dziękuję Polsce...”, całuje mnie. Jestem dumna, że jestem Polką. Ojcze Święty, jak Ty nas dowartościowałeś. My, Polacy, często upokarzani przez naszych sąsiadów, dzięki Tobie jesteśmy wyróżniani, zauważani... Audiencja, słowa Ojca Świętego, błogosławieństwo. Następnie Ojciec Święty objeżdża sektory. Zbliża się do nas. Jestem przy samym płotku. Zaczynam wołać: „Ojcze Święty - pobłogosław mnie!”. Co za szczęście! Ojciec Święty zatrzymuje się na chwilę i błogosławi. Nie mogę opanować wzruszenia - płaczę. Nie mam aparatu, nie robię zdjęcia, ale nawet inni z naszej pielgrzymki, zafascynowani bliskością Ojca Świętego, nie zrobili zdjęć. To było wielkie, nieporównywalne z niczym, przeżycie.
Po powrocie z pielgrzymki pojechałam do Zwierzyńca, do mojej koleżanki. Jej syn jest świeckim pracownikiem w Watykanie i do dzisiaj mieszka tam z rodziną. Poprosiłam żeby napisała do syna z prośbą o zdjęcie. Może ktoś z rzymskich fotografów zrobił je 16 kwietnia 1997 r. Widziałam kilku fotografów, którzy biegali i z różnych stron robili zdjęcia. Opisałam dokładnie datę i nasz sektor.
Po dwóch tygodniach otrzymałam dwie fotografie. Zrobił je jakiś fotograf z Watykanu. Pierwsze, jak Ojciec Święty zbliża się do naszego sektora, a z prawej strony Arturo Mari robi zdjęcia. Na drugim zdjęciu Ojciec Święty zatrzymał się naprzeciw mnie, a ja wołałam: „Ojcze Święty - pobłogosław mnie” - i tak się stało. Pamiętam jak Ojciec Święty patrzył na mnie, a ja wołałam. Pobłogosławił i uśmiechnął się.
Rok 2000 - Święty, Jubileuszowy. W maju jestem na pielgrzymce w Ziemi Świętej, którą prowadzi ks. Eugeniusz Derdziuk. Na Górze Tabor ksiądz katolicki i zakonnica z Nigerii dowiedzieli się, że jesteśmy z Polski, dziękowali nam za Ojca Świętego po angielsku. Aby się dostać do Grobu Pańskiego w tym czasie, trzeba było czekać kilka godzin. Tłumy. My zamościanie na końcu kolejki, ale kiedy mnich dowiedział się, że jesteśmy z Polski, przyprowadził nas na początek kolejki. Za nami Portugalia, Niemcy, Dania, Szwecja itd. Tak było na moich pielgrzymkach w Hiszpanii, Fatimie, Francji... Liczono się z nami Polakami.
Ojciec Święty był od dzieciństwa naznaczony jakimś stygmatem świętości. Kiedy odszedł, tygodnik „Niedziela” ogłosił konkurs pt. „Co myślałem, co czułem 2 kwietnia 2005 r. o godz. 21.37”. Opowiedziałam co czułam. W sierpniu 2007 r. Komisja Instytutu Papieża Jana Pawła II w Warszawie spośród 300 nadesłanych prac, wybrała 114, w tym moją. Wydano książkę pod tytułem: „Z wiarą wiar”. Znajdują się w niej wyznania ludzi z całej Polski. Z Zamojszczyzny poezja Aliny Doroty Paul i moje skromne wyznania z potrzeby serca. Byłam zdziwiona, że mój skromny tekst znalazł uznanie Komisji.
Tłumy na pogrzebie Ojca Świętego Jana Pawła II Wielkiego wołały „Santo Subito!” a my Polacy wiemy, że on zawsze był Santo. Zostawił nam drogowskaz jak żyć i jak - kiedy Bóg zawoła - odchodzić do Ojca w niebie.
Ojcze Święty, Dumo naszego narodu, błogosław nam i upraszaj łaski u Boga. Spotkania z Tobą w Lublinie, Zamościu i Watykanie to najważniejsze momenty w moim życiu, Wielki Papieżu i Święty Ojcze.

(Praca nagrodzona w konkursie papieskim „Niedzieli Zamojsko-Lubaczowskiej”)