Trzy twarze miłości

Święty Paweł pisze w liście do Galatów: „Owocem Ducha Świętego jest miłość, radość, pokój i cierpliwość” (por. Ga 5,22).

Miłość obejmuje wszystko. Radość, pokój, cierpliwość są objawieniem się miłości w życiu. Radość, pokój i cierpliwość to trzy twarze miłości.

Kto żyje miłością jest jednocześnie cierpliwy, radosny i spokojny. Kiedy człowiek ma świadomość, że Bóg go kocha, wtedy jest radosny, spokojny, cierpliwy, że osiągnie jakąś wartość, udźwignie nawet największy głaz.

Czy modlimy się o prawdziwą radość, prawdziwy pokój duszy, prawdziwą cierpliwość?

Z dubeltówki

W języku polskim słowo „kochać” kojarzy się z uczuciem, całowaniem się z dubeltówki, albo z zakochaniem. Po hebrajsku nie miało ono nic wspólnego z emocjonalnością, oznaczało odpowiedzialność za kogoś. Czy można przyrzekać na wieki miłość uczuciową? Przecież to nonsens.

Miłość jest czymś tak tajemniczym, ulotnym. W małżeństwie ludzie zobowiązują się do wspólnej odpowiedzialności za siebie, do troski, do tego, że nie opuszczą się aż do śmierci.

Miłość małżeńska to nie jest zakochanie, to jest ciężka i wspaniała praca. Miłość jest odpowiedzialnością. I czymś więcej niż uczucie. Trzeba się jej stale uczyć, by nie była tylko wzruszeniem, zakochaniem się.

Miłość jest służbą, ale jeżeli jest tylko służbą, to jest jak herbata, z której uciekł aromat.

Bezinteresownie

Mówimy: kochaj, bądź usłużny, pomagaj, uśmiechnij się. Robimy z miłości gładką, grzeczną, ulizaną cnotę. Gdyby miłość była tylko otwarciem się na drugiego człowieka, byłaby uprzejmością. Gdyby była tylko sielanką, radością, szczęściem, byłaby miłością opłaconą od razu. Pan Jezus uczy nas miłości jako dramatu.

Co to znaczy: „Kochajcie się tak, jak Ja was umiłowałem”? Pan Jezus oddał życie z miłości do ludzi, więc czy to znaczy, że mamy rzucać się w paszcze, całkowicie przekreślać siebie, iść na krzyż z miłości dla drugiego człowieka? Jednak prawdziwa miłość to ta, która naprawdę boli, bo jest zupełnie bezinteresowna.

Można mówić o trzech rodzajach miłości: grzesznej, dobrej, prawdziwej. Grzeszna jest wtedy, kiedy ktoś miłość wyzyskuje dla siebie. Dobra, kiedy kocha, ale pragnie też miłości dla siebie. Kocham, ale uśmiechnij się do mnie; kocham, ale i ty mnie kochaj.

Prawdziwej miłości uczy sam Jezus. Miłość prawdziwa jest bezinteresowna. Rzucam się w paszcze drugich, przekreślam samego siebie, idę na śmierć dlatego, że kocham. Miłość, która jest bólem.

Jeżeli takiej miłości szukamy – szukamy samego Boga.

___________________________________

Artykuł zawiera fragmenty pochodzące z książki ks. Jana Twardowskiego "Dwanaście słów. Owoce Ducha Świętego"