Spotkanie w domu rekolekcyjnym Kana w Czarnej Sędziszowskiej, zorganizowało Duszpasterstwo Rodzin i Domowy Kościół Diecezji Rzeszowskiej.
Kilkanaście rodzin dzieliło się doświadczeniami i spostrzeżeniami związanymi z funkcjonowaniem rodziny, uczestnicząc w spotkaniach z psychologiem i kapłanem. „To trudny, ale bardzo potrzebny temat” - mówi ks. Przemysław Drąg, dyrektor Krajowego Ośrodka Duszpasterstwa Rodzin. „Statystyki mówią, że co piąte polskie małżeństwo ma problemy z naturalnym poczęciem dziecka. Z biegiem czasu wiele z nich zaczyna rozważać przyjęcie dziecka poprzez adopcję. Takie małżeństwa przyjechały także na to spotkanie. Od rodzin, które przyjęły dzieci - często niechciane, niekochane, z bagażem doświadczeń, dowiedziały się, że najważniejsze jest to, by dzieci obdarzyć miłością bezwarunkową i przyjąć je jak własne” - dodaje ks. Drąg.
Anna i Piotr podjęli decyzję o adopcji i czekają na dziecko. „Od ślubu czekaliśmy na biologiczne dziecko, jednak kiedy okazało się że jest to niemożliwe, podjęliśmy decyzję o adopcji. Niełatwa decyzja, poprzedzona przemyśleniami, rozmowami. Przeszliśmy proces adopcyjny i czekamy na nasze dziecko. Obawy oczywiście są i jest to normalne. Jesteśmy pełni nadziei i wierzymy, że będzie dobrze”.
Rozmów o blaskach i cieniach rodzicielstwa adopcyjnego i zastępczego nie brakowało. „Tylko prawdziwa miłość może pokonać trudności, których nie brakuje” - mówili rodzice.
Maria i Andrzej mając trójkę własnych dzieci, stworzyli dom i obdarzyli miłością trójkę rodzeństwa z domu dziecka. „Zawsze chcieliśmy adoptować dziecko, dojrzewaliśmy do tej decyzji i udało się. Od tego czasu minęły cztery lata. Cieszymy się sukcesami naszych dzieci, choć nie możemy nie mówić o trudnych momentach. Często nie możemy pogodzić się z tym, że dajemy im z siebie wszystko, a one niekoniecznie chcą z tego czerpać. Przychodzi bunt, pytania… Oddajemy to wszystko Bogu, bo bez Jego pomocy niewiele możemy. Pomagają też ludzie, którzy są w podobnej sytuacji, którzy tak jak my, są rodzicami adopcyjnymi czy zastępczymi. Wysłuchają, poradzą, pomogą”.
Maria i Zygmunt kilkanaście lat temu adoptowali dziewczynkę, która dołączyła do dwóch starszych, biologicznych córek. „Zastanawialiśmy się czy to dobry krok, rozmawialiśmy z naszymi córkami, które dopominały się o rodzeństwo, modliliśmy się o podjęcie dobrej decyzji. Okazało się, że w ciągu tygodnia staliśmy się rodzicami trzeciej córki. Od początku traktowaliśmy ją jak nasze rodzone dziecko. Nigdy nie wyróżnialiśmy żadnej z dziewczyn i tak jest do dziś. Dziewczyny się kochają jak siostry. Być może łatwiej było nam to wszystko opanować, bo mamy doświadczenie rodzicielskie. Pytani czy przysposobione dziecko kocha się tak samo jak własne, z całą odpowiedzialnością mówimy - tak”.
Jolanta i Stanisław, dwa lata temu stali się rodzicami rezolutnej siedmiolatki. „Nam zajęło trochę czasu podjęcie decyzji o adopcji. Musieliśmy do tego dojrzeć, upewnić się, że to dobry czas i że oboje tego chcemy”. Nagrodą za czekanie jest córka, poza którą przysłowiowego świata nie widzą, a mała kocha ich całym sercem. „Słyszeliśmy głosy, że to początkowe wzajemne zauroczenie, że mogą pojawić się problemy. Nie wiemy co się wydarzy, co będzie za kilka lat. Nikt nie mówił i nie mówi, że będzie łatwo. Tego doświadczają też rodzice, którzy wychowują swoje biologiczne dzieci. Trudności wynikające z bycia rodziną adopcyjną są chwilowe, szczęście codzienne. To wielka radość dawać, ale i otrzymywać miłość” - dodają.
Na rekolekcje z rodzicami przyjechały dzieci, które kilka lat temu znalazły swój nowy dom. „Spojrzenie nowego taty, uśmiech mamy, możliwość przytulenia się do prawdziwego rodzica, wypłakania się czy podzielenia radością, powiedzenia mamo, tato - niezapomniane i niezastąpione chwile” - wspominają. Jako nastolatki mówią o chwilach buntu, bezradności czy złości na rodziców. „Nie zawsze potrafimy zrozumieć, że np. zakazy wynikają z troski i miłości, ale tak jest też w rodzinach naszych kolegów, nie dotyczy to tylko dzieci adoptowanych” - opowiadają z uśmiechem. Wszyscy mówią o miłości. „Nasze domy są prawdziwie rodzinne, ciepłe. W momencie adopcji zaczął się dla nas lepszy czas, niejako nowe życie. Jesteśmy za to wdzięczni naszym rodzicom, choć nie zawsze potrafimy to wyrazić choćby poprzez słowo kocham czy gest przytulenia” - mówią.
„Warto stać się rodzicami dla dzieci, które dotychczas nie zaznały ciepła rodzinnego, bo adopcja to ofiarowanie miłości” - mówili uczestnicy spotkania.