Laurka, kwiatek, a może czekoladki? Babcie i dziadkowie z pewnością ucieszą się z każdej formy wyrażonej wdzięczności, a najbardziej z życzeń i odwiedzin ukochanych wnucząt. Pamięć i uśmiech są najwspanialszymi prezentami, na które czekają 21 i 22 stycznia, ale też przez cały rok.

Jedno serce tylko mam

- Dziadkowie są od rozpieszczania, a rodzice od wychowywania - śmieje się babcia Barbara. Coś w tym chyba jest. Rodzice, przejęci odpowiedzialnością za swoje potomstwo, starają się jak najwięcej swoje dzieci nauczyć, aby poradziły sobie w życiu. Dziadkowie patrzą na życie z większym dystansem. Pozwalają objadać się słodyczami, kupują wymarzone, choć nie zawsze potrzebne, zabawki i spełniają zachcianki wnuków. Od tego chyba są i nikt (no, może prócz rodziców) nie ma im tego za złe. Pani Barbara i pan Adam od pięciu lat są szczęśliwymi dziadkami. Choć była to niespodzianka, jednak liczyli się z tym, że niedługo mogą pojawić się wnuki. - Być dziadkiem to wspaniała sprawa - chwali się pan Adam. - A być babcią to ogromne szczęście i wielka radość - dodaje pani Barbara.
Dla pani Miry z Wadowic bycie babcią to największe szczęście. - Tyle bezgranicznej miłości i czułości można zaznać od wnucząt - wyznaje emerytka. - Na swoje wnuki oczekiwałam dość długo. Miałam 56 lat, gdy moja młodsza córka urodziła pierwszą wnuczkę Agnieszkę, a pół roku później starsza córka urodziła drugą wnuczkę Natalię. Obecnie jestem prababcią, bo w 2010 r. urodził się prawnuczek Krzyś - opowiada dumna babcia Mira.
- Bycie babcią - dzieli się pani Maria - to przedłużenie swojego życia, powrót do dzieciństwa i młodości oraz częściowo refleksja nad wychowaniem własnych dzieci. To obserwacja, jak spełniliśmy powierzone nam powołanie. Być babcią to też zachwyt i wdzięczność Bogu - przyznaje pani Maria, która na swoje wnuki także oczekiwała.
- Mogę dawać siebie, po prostu, na ile tylko pozwala zdrowie i czas - tak pojmuje rolę babci pani Czesława. - Przecież nie pracuję teraz, mam dużo czasu, mogę pomóc swoim dzieciom w opiece nad najmłodszymi wnukami i prawnuczętami. Starszym chcę dawać przykład, jak żyć, by doczekać szczęśliwej starości - opisuje swoje zadanie pani Czesława, która już od 32 lat jest babcią. To zadziwiające, jak jedno serce babci czy dziadka może pomieścić tyle miłości, że wystarcza jej dla dzieci oraz wnuków. Serce chyba z wiekiem się powiększa, ale to już sekret znany tylko dziadkom.

A w tym sercu róży kwiat

Druga młodość, której doświadczają dziadkowie przy swoich wnukach, przynosi wiele radości, choć zdarzają się też trudności. Blaski i cienie bycia babcią i dziadkiem chyba jednak nie są równoważne. Uśmiechy, zabawy, wyniki w nauce, osiągnięcia wnuków oraz przekazywanie im tradycji, to największe radości pani Marii. Wspólne spotkania, obserwacje jak rosną wnuki, cieszą dziadka Adama. Babcia Barbara lubi chodzić z wnuczkami do kina, teatru, na wycieczki, aby pokazywać dzieciom świat. Pani Czesława docenia każdy uśmiech oraz wdzięczność swoich pociech, a także to, że czuje się im potrzebna. - Obie wnuczki wychowywały się razem ze mną - wspomina pani Mira. - Gdy nieco podrosły, odmawiałyśmy razem pacierz, śpiewałam im pieśni, piosenki, kolędy, uczyłam je miłości do Boga i ojczyzny. Największą przyjemność sprawiało mi usypianie wnuczek. Często zasypiałyśmy razem, a ja nuciłam im do snu kołysanki. Chodziłyśmy razem na spacery, a później zaprowadzałam do szkoły, a potem odbierałam. Dzieciństwo wnuczek szybko minęło i czasem tęsknię za tym - żali się babcia Mira.
Każda róża ma jakieś kolce. Młodsi dziadkowie, którzy jeszcze pracują, tak jak pani Barbara i pan Adam, żałują, że tak mało czasu mogą poświęcić swoim wnukom. Wraz z wiekiem często babcie i dziadkowie cierpią z powodu ubytku sił i zdrowia. Pani Marii brakuje też czasem cierpliwości, szczególnie gdy zajmuje się wnukami - bliźniakami. Pani Mira podkreśla, że bycie babcią to nie tylko przyjemność, ale też obowiązek. - Młodzież trudniej wychować, wpoić im odpowiednie wartości. Starsze dzieci są mniej posłuszne, ważniejsi stają się dla nich rówieśnicy i trzeba im poświęcić więcej czasu - podsumowuje doświadczona babcia. Nie lada wyzwaniem staje się też przepaść pokoleniowa. Dzieci i młodzież coraz częściej wzorują się na idolach z telewizji i Internetu, a coraz mniej czerpią z autorytetu swoich rodziców i dziadków. Całe szczęście, są też rodziny, które uczą głębokiego szacunku dla starszych osób oraz budują więzi, które potrafią przetrwać nawet rozłąkę, odległość czy różnicę poglądów na życie. Pewne zasady są uniwersalne, dlatego warto zaufać radom babć i dziadków, którzy nabrali życiowej mądrości ucząc się na własnych błędach i chcą przestrzec przed nimi własne dzieci i wnuki.

Babciu, Dziadku, żyj sto lat!

Dzieci doskonale wiedzą, jak sprawić radość. Jeszcze nie potrafią mówić, a już swoim uśmiechem wzruszają do łez niejednego dorosłego. Cieszą wszystkich pierwszymi słowami, także tymi „baba” i „dziadzia”. Później przynoszą własnoręcznie wykonane laurki ze ślicznymi kwiatkami i słoneczkiem. Recytują wierszyki, śpiewają piosenki oraz składają proste, ale jakże szczere życzenia. W przedszkolach i szkołach występują na akademiach i przedstawieniach z okazji Dnia Babci i Dziadka. Po latach przywołane wspomnienia, a także przeglądane pamiątki sprawiają, że robi się cieplej na sercu.
Babcia Mira do dziś otrzymuje kartki z życzeniami i zapewnieniem o miłości, czasem nawet w formie wierszyka. Babcia Czesława raduje się z telefonu, kwiatka, wysłanej kartki. - Ja mam chyba bardzo dużo szczęścia, mam Dzień Babci przez cały rok. Prawie codziennie wnuk, wnuczka czy prawnuczek lub prawnuczka daje mi jakiś powód do radości. Bardzo ich kocham! - wyznaje babcia Czesława. Babcię Marię prócz upominków szczególnie cieszy, gdy wnuki mocno ją przytulają. Cennym darem dla naszych dziadków jest też modlitwa, zarówno za zmarłych jak i tych żyjących.