W 1997 r. Ojciec Święty Jan Paweł II ustanowił Światowy Dzień Życia Konsekrowanego łącząc go z obchodem liturgicznego święta - 2 lutego - w którym wspomina się ofiarowanie Jezusa w świątyni.
Świętowanie pamiątki wydarzenia, gdy Maryja i Józef przynieśli Dziecię, „aby Je poświęcić Panu” (Łk 2,22) stanowi okazję do głębszej refleksji całego Kościoła nad darem życia poświęconego Bogu.
Ojciec Święty określił potrójny cel ustanowienia Dnia Życia Konsekrowanego. Jest nim: potrzeba uroczystego uwielbienia Pana za dar życia konsekrowanego; poznanie życia konsekrowanego i wzbudzenie szacunku dla tej formy życia ze strony ludu Bożego oraz zaproszenie osób konsekrowanych, aby wspólnie odkryć, w świetle wiary, blaski Bożego piękna, które przez Ducha Świętego promieniują w ich sposobie życia, oraz aby jeszcze żywiej uświadomić sobie ich misję w Kościele i w świecie.
Życie konsekrowane wpisane jest w historię Kościoła od najdawniejszych czasów. To, co w chrzcie jest sakramentalnym początkiem życia w Chrystusie, to w konsekracji zakonnej staje się szczególnym programem życia. Staje się regułą i charyzmatem. Jest przepowiadaniem Chrystusa nie tylko słowem, ale samym wyborem stylu życia, sięgającym do najgłębszych wskazań Ewangelii: „Jeśli chcesz być doskonały, idź sprzedaj, co posiadasz i daj ubogim. …Potem przyjdź i pójdź za Mną” (por. Mt 19,21). Wśród świętych i błogosławionych mamy wiele przykładów takich osób, wspomnę świętych pustelników, świętych z zakonów klauzurowych, np. św. Teresa od Jezusa, św. Jadwiga, św. Maksymilian, który chciał cały świat zdobyć dla Chrystusa, św. Brat Albert, który sztukę malarską porzucił dla sztuki miłości wobec najmniejszych tego świata, św. Urszula Ledóchowska, która Polskę miłowała więcej niż siebie samą, i św. Matka Teresa z Kalkuty, miłośniczka najuboższych na tym świecie, i wiele, wiele innych. Niech ci Święci i założyciele naszych zakonów i zgromadzeń zakonnych będą nową inspiracją w realizacji życia zakonnego.