Uchwałą Sejmu RP rok 2012 został ogłoszony „Rokiem ks. Piotra Skargi”. Główną okazją do tych obchodów jest przypadająca 27 września 2012 r. rocznica 400-lecia śmierci tego sławnego jezuity. Celem tego Roku jest wydobycie i pokazanie zatroskania ks. Skargi o państwo i naród, jego wizji miłości do Ojczyzny, przedstawienie na jego przykładzie sposobów obecności Kościoła w przestrzeni publicznej, poza tym ukazanie ks. Skargi jako pisarza, filantropa oraz człowieka solidarnego z ubogimi.
Ks. Piotr Skarga urodził się 2 lutego 1536 r. w jednej ze szlacheckich rodzin w Grójcu na Mazowszu. Po ukończeniu szkoły parafialnej w rodzinnym mieście w 1552 r. został zapisany na Akademię Krakowską, gdzie po 3 latach studiów na Wydziale Filozoficznym otrzymał tytuł bakałarza. Następnie objął kierownictwo szkoły parafialnej przy katedrze Świętojańskiej w Warszawie. W 1560 r. wraz ze swym uczniem, Janem Tęczyńskim (synem wojewody lubelskiego Andrzeja), udał się w podróż do Wiednia - tam Piotr Skarga zetknął się z zakonem jezuitów. Po 2-letnim pobycie za granicą powrócił do Rzeczypospolitej i udał się do Lwowa, gdzie w 1564 r. otrzymał święcenia kapłańskie.
W 1567 r. przeniósł się na dwór Jana Krzysztofa Tarnowskiego w Gorliczynie koło Przeworska. Tam ks. Skarga podjął decyzję wstąpienia do dynamicznie rozwijającego się i niezwykle popularnego wówczas w całej Europie zakonu jezuitów - Towarzystwa Jezusowego. Na początku 1569 r. wyjechał do Rzymu, gdzie 2 lutego rozpoczął nowicjat. Po 2 latach formacji powrócił do kraju i objął stanowisko wykładowcy i kaznodziei kolegium jezuickiego w Pułtusku. W 1573 r. ks. Skargę przeniesiono do Wilna, gdzie pełnił funkcję wicerektora tamtejszego kolegium. W okresie wileńskim ks. Skarga rozwinął ożywioną działalność, zarówno duszpasterską, jak i pedagogiczną oraz pisarską. Pozycją w dorobku piśmienniczym ks. Skargi, która zachowała największą wartość do dnia dzisiejszego, okazały się przede wszystkim „Żywoty świętych” (1579 r.).
Dla polskich jezuitów ważną datą był 1579 r., gdyż wtedy to król Stefan Batory dekretem z 1 maja utworzył w Wilnie, w miejscu kolegium jezuickiego, akademię o prawach i przywilejach podobnych do Akademii Krakowskiej. Formalne otwarcie placówki nastąpiło rok później, a pierwszym jej rektorem został ks. Skarga.
W 1584 r. władze zakonne przeniosły ks. Skargę do Krakowa, gdzie został mianowany przełożonym domu zakonnego św. Barbary. Już w tym samym roku założył Arcybractwo Miłosierdzia, którego głównym celem była pomoc ubogim. Z jego inicjatywy założono również Bractwo Betanii św. Łazarza, które roztoczyło opiekę nad żebrakami. Dla przeciwdziałania lichwie w 1588 r. założył tzw. Komorę Potrzebnych, służyła ona udzielaniu pod zastaw bezprocentowych pożyczek.
Od 1588 r. ks. Skarga pełnił urząd nadwornego kaznodziei króla Zygmunta III Wazy. Zakonnik był zwolennikiem ograniczenia władzy sejmu i zwiększenia władzy królewskiej, piętnował jednocześnie wady polskiej szlachty, wytykając jej chciwość i swawolę. Swoje poglądy na zagadnienia państwa i sprawowania władzy przedstawił w „Kazaniach sejmowych” (1597 r.). Ks. Piotr Skarga zmarł 27 września 1612 r. w Krakowie, został pochowany w kościele św. Piotra i Pawła.
Organizatorami toruńskich obchodów „Roku ks. Piotra Skargi” są Uniwersytet Mikołaja Kopernika oraz Towarzystwo Jezusowe w Toruniu. Wszystkie wydarzenia toruńskie zostały wpisane do ogólnopolskiego programu obchodów tego Roku. Bliższe informacje o planowanych wydarzeniach można znaleźć na stronie internetowej: www.skargapiotr.pl.
5 lutego, godz. 17 Kościół Akademicki Ducha Świętego
- Msza św. (rocznica urodzin ks. Piotra Skargi)
- wykład: o. dr Robert Danieluk SJ, Rzymskie Archiwum Towarzystwa Jezusowego: Jezuickie inspiracje działań Piotra Skargi
- „Kazania Sejmowe” ks. Piotra Skargi w interpretacji Pawła Kowalskiego aktora Teatru Horzycy w Toruniu
28 marca, godz. 16.30 Instytut Historii i Archiwistyki, Collegium Humanisticum, ul. W. Bojarskiego 1, Aula, sala AB 1.22
- prof. Kazimierz Maliszewski,
Ks. Piotr Skarga (1536 - 1612) - propagator kulturowej i duchowej przemiany szlachty polskiej i stworzonego przez nią ustroju państwowego
19 kwietnia, godz. 20 Duszpasterstwo Akademickie Ojców Jezuitów
- prof. Zofia Mocarska-Tyc, Instytut Literatury Polskiej
Ks. Piotr Skarga w malarskiej wizji Jana Matejki
10 maja, godz. 17 Wydział Teologiczny, Aula Magna
- ks. prof. Jan Perszon, Kościół wojujący? Wizja Kościoła w kazaniach ks. Piotra Skargi
5 czerwca, godz. 17 Wydział Politologii i Stosunków Międzynarodowych, sala 310
- prof. Wojciech Polak, Krytyka polskich wad narodowych, a także elementów życia społecznego i politycznego w kazaniach ks. Piotra Skargi, jako źródło do refleksji nad dzisiejszą kondycją państwa i narodu polskiego
7 października, godz. 17 Kościół Akademicki Ducha Świętego
- Msza św. (rocznica śmierci ks. Piotra Skargi)
8 października, godz. 16 Biblioteka Główna UMK
- Otwarcie wystawy poświęconej ks. Piotrowi Skardze
Hiszpańskie klasztory klauzurowe przygotowują tysiące ręcznie wykonanych różańców, które będą towarzyszyć czerwcowej wizycie Papieża Leona XIV. W inicjatywę, realizowaną przez 16 wspólnot żyjących na co dzień z dala od życia publicznego, zaangażowali się także młodzi wolontariusze pomagający w pakowaniu różańców. Jak informuje Vatican News, projekt stał się jednym z symboli przygotowań do papieskiej podróży.
Przed wizytą Papieża Leona XIV w Hiszpanii, zaplanowaną na 6–12 czerwca, szesnaście klasztorów kontemplacyjnych z różnych regionów kraju przygotowuje tysiące dziesiątek różańca dla pielgrzymów. Inicjatywa jest związana z podróżą apostolską odbywającą się pod hasłem „Podnieście oczy” („Alzad la mirada”).
Drodzy bracia i siostry,
Chciałbym wam dzisiaj opowiedzieć o Joannie d´Arc, młodej świętej, żyjącej u schyłku Średniowiecza, która zmarła w wieku 19 lat w 1431 roku. Ta młoda francuska święta, cytowana wielokrotnie przez Katechizm Kościoła Katolickiego, jest szczególnie bliska św. Katarzynie ze Sieny, patronce Włoch i Europy, o której mówiłem w jednej z niedawnych katechez. Są to bowiem dwie młode kobiety pochodzące z ludu, świeckie i dziewice konsekrowane; dwie mistyczki zaangażowane nie w klasztorze, lecz pośród najbardziej dramatycznych wydarzeń Kościoła i świata swoich czasów. Są to być może najbardziej charakterystyczne postacie owych „kobiet mężnych”, które pod koniec średniowiecza niosły nieustraszenie wielkie światło Ewangelii w złożonych wydarzeniach dziejów. Moglibyśmy je porównać do świętych kobiet, które pozostały na Kalwarii, blisko ukrzyżowanego Jezusa i Maryi, Jego Matki, podczas gdy apostołowie uciekli, a sam Piotr trzykrotnie się Go zaparł. Kościół w owym czasie przeżywał głęboki, niemal 40-letni kryzys Wielkiej Schizmy Zachodniej. Kiedy w 1380 roku umierała Katarzyna ze Sieny, mamy papieża i jednego antypapieża. Natomiast kiedy w 1412 urodziła się Joanna, byli jeden papież i dwaj antypapieże. Obok tego rozdarcia w łonie Kościoła toczyły się też ciągłe bratobójcze wojny między chrześcijańskimi narodami Europy, z których najbardziej dramatyczną była niekończąca się Wojna Stulenia między Francją a Anglią.
Joanna d´Arc nie umiała czytań ani pisać. Można jednak poznać głębiej jej duszę dzięki dwóm źródłom o niezwykłej wartości historycznej: protokołom z dwóch dotyczących jej Procesów. Pierwszy zbiór „Proces potępiający” (PCon) zawiera opis długich i licznych przesłuchań Joanny z ostatnich miesięcy jej życia ( luty-marzec 1431) i przytacza słowa świętej. Drugi - Proces Unieważnienia Potępienia, czyli "rehabilitacji" (PNul) zawiera zeznania około 120 naocznych świadków wszystkich okresów jej życia (por. Procès de Condamnation de Jeanne d´Arc, 3 vol. i Procès en Nullité de la Condamnation de Jeanne d´Arc, 5 vol., wyd. Klincksieck, Paris l960-1989).
Joanna urodziła się w Domremy - małej wiosce na pograniczu Francji i Lotaryngii. Jej rodzice byli zamożnymi chłopami. Wszyscy znali ich jako wspaniałych chrześcijan. Otrzymała od nich dobre wychowanie religijne, z wyraźnym wpływem duchowości Imienia Jezus, nauczanej przez św. Bernardyna ze Sieny i szerzonej w Europie przez franciszkanów. Z Imieniem Jezus zawsze łączone jest Imię Maryi i w ten sposób na podłożu pobożności ludowej duchowość Joanny stała się głęboko chrystocentryczna i maryjna. Od dzieciństwa, w dramatycznym kontekście wojny okazuje ona wielką miłość i współczucie dla najuboższych, chorych i wszystkich cierpiących.
Z jej własnych słów dowiadujemy się, że życie religijne Joanny dojrzewa jako doświadczenie mistyczne, począwszy od 13. roku życia (PCon, I, p. 47-48). Dzięki "głosowi" św. Michała Archanioła Joanna czuje się wezwana przez Boga, by wzmóc swe życie chrześcijańskie i aby zaangażować się osobiście w wyzwolenie swojego ludu. Jej natychmiastową odpowiedzią, jej „tak” jest ślub dziewictwa wraz z nowym zaangażowaniem w życie sakramentalne i modlitwę: codzienny udział we Mszy św., częsta spowiedź i Komunia św., długie chwile cichej modlitwy prze Krucyfiksem lub obrazem Matki Bożej. Współczucie i zaangażowanie młodej francuskiej wieśniaczki w obliczu cierpienia jej ludu stały się jeszcze intensywniejsze ze względu na jej mistyczny związek z Bogiem. Jednym z najbardziej oryginalnych aspektów świętości tej młodej dziewczyny jest właśnie owa więź między doświadczeniem mistycznym a misją polityczną. Po latach życia ukrytego i dojrzewania wewnętrznego nastąpiły krótkie, lecz intensywne dwulecie jej życia publicznego: rok działania i rok męki.
Na początku roku 1429 Joanna rozpoczęła swoje dzieło wyzwolenia. Liczne świadectwa ukazują nam tę młodą, zaledwie 17-letnią kobietę jako osobę bardzo mocną i zdecydowaną, zdolną do przekonania ludzi niepewnych i zniechęconych. Przezwyciężywszy wszystkie przeszkody spotyka następcę tronu francuskiego, przyszłego króla Karola VII, który w Poitiers poddaje ją badaniom przeprowadzanym przez niektórych teologów Uniwersytetu. Ich ocena jest pozytywna: nie dostrzegają w niej nic złego, lecz jedynie dobrą chrześcijankę.
22 marca 1429 Joanna dyktuje ważny list do króla Anglii i jego ludzi, oblegających Orlean (tamże, s. 221-22). Proponuje w nim prawdziwy, sprawiedliwy pokój między dwoma narodami chrześcijańskimi, w świetle imion Jezusa i Maryi, ale jej propozycja zostaje odrzucona i Joanna musi angażować się w walkę o wyzwolenie miasta, co nastąpiło 8 maja. Innym kulminacyjnym momentem jej działań politycznych jest koronacja Karola VII w Reims 17 lipca 1429 r. Przez cały rok Joanna żyje między żołnierzami, pełniąc wśród nich prawdziwą misję ewangelizacyjną. Istnieje wiele ich świadectw o jej dobroci, męstwie i niezwykłej czystości. Wszyscy, łącznie z nią samą, mówią o niej „la pulzella” - czyli dziewica.
Męka Joanny zaczęła się 23 maja 1430, gdy jako jeniec wpada w ręce swych wrogów. 23 grudnia zostaje przewieziona pod strażą do miasta Rouen. To tam odbywa się długi i dramatyczny Proces Potępienia, rozpoczęty w lutym 1431 r. a zakończony 30 maja skazaniem na stos. Był to proces wielki i uroczysty, któremu przewodniczyli dwaj sędziowie kościelni: biskup Pierre Cauchon i inkwizytor Jean le Maistre. W rzeczywistości kierowała nim całkowicie duża grupa teologów słynnego Uniwersytetu w Paryżu, którzy uczestniczyli w nim jako asesorzy.
Podziel się cytatem
Hiszpańskie klasztory klauzurowe przygotowują tysiące ręcznie wykonanych różańców, które będą towarzyszyć czerwcowej wizycie Papieża Leona XIV. W inicjatywę, realizowaną przez 16 wspólnot żyjących na co dzień z dala od życia publicznego, zaangażowali się także młodzi wolontariusze pomagający w pakowaniu różańców. Jak informuje Vatican News, projekt stał się jednym z symboli przygotowań do papieskiej podróży.
Przed wizytą Papieża Leona XIV w Hiszpanii, zaplanowaną na 6–12 czerwca, szesnaście klasztorów kontemplacyjnych z różnych regionów kraju przygotowuje tysiące dziesiątek różańca dla pielgrzymów. Inicjatywa jest związana z podróżą apostolską odbywającą się pod hasłem „Podnieście oczy” („Alzad la mirada”).
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
