Karnawał dobiegł końca. To, co dobre, szybko się kończy. Za nami także Środa Popielcowa rozpoczynająca Wielki Post. Kościoły zapełniły się wiernymi. Zastanawia fakt, że w tym dniu w kościołach pojawia się wielu ludzi, którzy na co dzień nie naprzykrzają się Panu Bogu. Czują jednak wyjątkowość tego dnia. Czują może, że otwiera się dla nich szansa jakiejś zmiany? Może budzi się w nich refleksja nad sensem życia? Może przypominają sobie, że o wartości człowieka nie świadczy to, ile ma, ale to, jaki jest? Na nasze głowy kapłan nałożył odrobinę popiołu, przypominając, że nasze życie tu na ziemi przemija. Wielu, zwłaszcza młodym ludziom, post kojarzy się z zakazami. Nie wolno tańczyć, nie wolno chodzić na dyskoteki, nie wolno słuchać głośno muzyki itd. Dlatego nieraz rodzi się bunt i przekora.
Zanim jednak tak osądzimy ten czas, może lepiej zastanowić się, co za tym wszystkim się kryje? Środa Popielcowa i Wielki Post zachęcają nas do refleksji nad naszym życiem, do uświadomienia sobie przemijalności tego, co ziemskie i do otwarcia się na to, co wieczne. W tym czasie Jezus zachęca nas do nawrócenia, do uwierzenia w prawdy ewangeliczne i do pójścia z Nim. Aby to zrozumieć, potrzeba ciszy i skupienia, których w hałasie współczesnego życie nie znajdziemy.
Wielki Post nie jest czasem żałoby, rozrywania szat, popadania w rozpacz z powodu naszych grzechów. Bóg przez proroka Joela mówi: „Nawróćcie się do mnie całym sercem przez post i płacz, i lament. Rozdzierajcie jednak wasze serca, a nie szaty. Nawróćcie się do Pana Boga waszego. On bowiem jest łaskawy, miłosierny, nieskory do gniewu i wielki w łaskawości, a lituje się na widok niedoli”. Bóg mówi nie tylko o potrzebie postu, pokuty i wyrzeczeń, ale również o nieskończonym miłosierdziu Bożym i jego gotowości do przebaczenia. To ogromna szansa dla nas wszystkich.
Jak przeżyć Wielki Post? Papież Benedykt XVI daje nam wskazówkę: „Troszczmy się o siebie wzajemnie, by się zachęcać do miłości i do dobrych uczynków”. To tytuł orędzia, jakie wystosował do wszystkich wiernych. Przestrzega nas przed zatwardziałością serca, wywołaną przez duchową znieczulicę. Przypomina, że dobrem jest to, co rodzi, chroni i promuje życie, braterstwo i wspólnotę. Podczas prezentacji papieskiego orędzia można było usłyszeć słowa: „Kościół podejmuje się w tym świecie roli proroka przede wszystkim po to, by wskazywać na brak Boga w naszym życiu. W tym tkwi prawdziwe źródło niesprawiedliwości. Bez Boga, który nas inspiruje i napomina, życie staje się walką o przetrwanie kosztem najsłabszych. Naszym podstawowym obowiązkiem względem świata jest zatem głoszenie mu, że Bóg istnieje i że nasza przyszłość zależy od uznania Jego panowania, któremu wszyscy podlegamy. Bez obecności Boga, naszego Ojca, który inspiruje nas do solidarności i dzielenia się z innymi, życie obumiera a braterstwo staje się próżną utopią”. Niech więc ten Wielki Post będzie czasem przemiany dla nas wszystkich i niech pomoże nam zrozumieć wielką tajemnicę miłości Boga do człowieka i miłości wzajemnej między ludźmi.