Reklama

Geniusz kobiety

Dodaj nasz portal do preferowanych źródeł Google
Artykuły z niedziela.pl będą pojawiać się częściej w Twoich wynikach wyszukiwania

Kobieta ma szczególny dar do kształtowania właściwych relacji międzyosobowych i do rozwijania duchowych talentów” - przekonywał bp Grzegorz Kaszak podczas Mszy św. sprawowanej 1 marca w sanktuarium św. Józefa w Kaliszu. Liturgia wpisała się w comiesięczne spotkania modlitewne w intencji rodzin i obrony życia nienarodzonych.
Bp Kaszak, który jest członkiem Rady Episkopatu Polski ds. Rodziny przypomniał, że bł. Jan Paweł II w Liście do kobiet użył terminu „geniusz kobiety”: „Rzecz ciekawa, Ojciec Święty nigdy nie posłużył się takim sformułowaniem w stosunku do mężczyzn. Jednocześnie trzeba wspomnieć, że słowa geniusz używamy, określając osobę wyróżniającą się ponadprzeciętnymi umiejętnościami, talentami czy zdolnościami intelektualnymi”. Bp Kaszak zauważył, że nawet jeśli przed ślubem mężczyzna komplementuje kobietę, to niestety po ślubie z czułymi słowami jest gorzej. Brakuje słów podziękowania dla kobiety, chociażby za pracę w domu, za trud włożony w wychowywanie dzieci, za troskę o męża czy za stwarzanie rodzinnej atmosfery. Zdaniem bp. Kaszaka zdolności kobiet winny być wykorzystywane w różnych dziedzinach wychowania: „Tak więc, gdy kobieta właściwie wykorzystuje swój geniusz, powstają dzieła o ogromnym znaczeniu dla całego społeczeństwa. I nie chodzi tu o wielkie odkrycia naukowe czy też o osiągnięcia w pracy zawodowej, ale przede wszystkim o pracę wykonywaną wewnątrz rodziny”. Kaznodzieja ubolewał, że poświęcenie kobiety dla rodziny, a nawet samo małżeństwo, przedstawiane jest jako coś, co kobietę ogranicza: „Wrogie nastawienie do macierzyństwa, zniechęcanie kobiet do tego, by wydawały na świat potomstwo, bardzo źle odbije się na nas wszystkich. Już teraz słyszymy z ust przywódców naszego kraju, że sytuacja demograficzna jest zła, trzeba więc podnieść wiek emerytalny. Nagłaśnianie i reklamowanie postawy «nie lubię dzieci» w sytuacji, kiedy struktura demograficzna polskiego społeczeństwa jest niska, jest po prostu hipokryzją”.
Biskup zaznaczył, że Kościół katolicki od dawna przestrzegał, że kształtowanie i rozbudzanie mentalności anti-life, skierowanej przeciwko życiu ludzkiemu, chociażby poprzez propagowanie aborcji, antykoncepcji, dyskredytowania ojcostwa i macierzyństwa doprowadzi do bardzo poważnych problemów, także tych związanych z systemem emerytalnym. „Dodatkowo na horyzoncie naszego życia rysuje się jeszcze inny problem. Osoby dłużej pracujące są bardziej narażone na choroby zawodowe, czy w ogóle na choroby. A jak wiemy, koszty leczenia ponosi całe społeczeństwo. Ponadto niewielka grupa osób młodych będzie musiała pracować ma emerytury stosunkowo dużej grupy osób starszych, co spowoduje, że wysokość świadczeń młodego pokolenia na rzecz osób w podeszłym wieku będzie rosła. Taka sytuacja, spowodowana brakiem dzieci w społeczeństwie polskim, może doprowadzić więc do konfliktu pokoleń”. Na koniec homilii bp Kaszak wypowiedział znamienne słowa, że „bez dzieci nasz naród nie ma przyszłości. Jedynym rozwiązaniem i ratunkiem dla nas jest zachowywanie i przestrzeganie odwiecznych praw i zadań, także tych odnoszących się do małżeństwa i rodziny, ustanowionych dla dobra ludzi przez kochającego nas Boga”.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

2012-12-31 00:00

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Oceń: 0 0 dodaj do źródeł Google

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Wiara jest kapitałem obrotowym

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

pexels.com

Księga Przysłów kończy się poematem o dzielnej niewieście, alfabetycznym akrostychem, w którym każdy wers zaczyna się kolejną literą hebrajskiego alfabetu, pochwałą od alef do taw, od A do Z. „Niewiastę dzielną kto znajdzie? Jej wartość przewyższa perły”. Eszet chajil, kobieta dzielności. Chajil to słowo języka wojskowego i majątkowego, siła, zasobność, męstwo. Nie o urodzie mowa i nie o uległości, lecz o mocy. Lekcjonarz wybiera z poematu wersety o pracy i o dłoniach. Len i wełna, „pracuje starannie rękami”, wrzeciono i przęślica, i wers, który jest sercem wyboru: „otwiera dłoń ubogiemu, do nędzarza wyciąga swe ręce”. Ręce dzielnej niewiasty poruszają się w dwóch kierunkach. Ku warsztatowi i ku ubogim. Pracowitość bez miłosierdzia byłaby chciwością, miłosierdzie bez pracowitości pustym gestem. Liturgia czyta ten portret przed przypowieścią o talentach nieprzypadkowo. Oto ktoś, kto talenty puścił w obrót. Pointa poematu jest przewrotem hierarchii ocen: „kłamliwy wdzięk i marne jest piękno: chwalić należy niewiastę, co boi się Pana”. Szeker ha-chen we-hewel ha-jofi, wdzięk jest złudą, piękność zaś to hewel, to samo tchnienie-marność, które znamy od Koheleta (zob. glossę na 24 IX). Kryterium ostateczne to bojaźń Pańska, początek mądrości. „Z owocu jej rąk jej dajcie, niech w bramie sławią jej czyny”. Brama to miejsce sądu i publicznego życia. Poemat żąda dla kobiety publicznego uznania jej dzieł. Izrael czytał ten akrostych w każdy szabatowy wieczór przy stole rodzinnym. Kościół czyta w nim także figurę Mądrości i własną ikonę, Oblubienicę dzielną, której czyny będą sławione w bramie dnia ostatecznego.
CZYTAJ DALEJ

Nie jesteście w ciemności

2026-11-09 14:49

Niedziela Ogólnopolska 46/2026, str. 22

[ TEMATY ]

homilia

Adobe Stock

Listopad jest wyjątkowym czasem. My, ludzie wierzący, przeżywamy go jako okres, w którym nasze myśli i modlitwy biegną ku tym, których już nie ma pośród nas. Choć uroczystość Wszystkich Świętych przypomniała nam o tym, że każdy z nas jest powołany do świętości, to Dzień Zaduszny budzi refleksje nad naszym przemijaniem i ziemskim końcem, który kiedyś musi nadejść. Czy tego chcemy, czy nie, czas biegnie nieubłaganie. Przypomina nam o tym także słowo Boże, lecz nie po to, żeby nas straszyć, ale po to, żeby zachować w nas czujność. Na temat przypowieści o talentach na pewno słyszeliśmy już bardzo wiele. Wygłoszono pewnie setki tysięcy kazań o tym, w jaki sposób należy postępować z darami otrzymanymi od Boga. Wiemy, że Bóg każdemu z nas daje tyle, ile jesteśmy w stanie udźwignąć. Ale dziś, kiedy spoglądamy na groby naszych bliskich zmarłych, chcemy zapytać siebie: czy my odziedziczymy królestwo niebieskie? Czy usłyszę od Boga słowa: „Dobrze, sługo dobry i wierny! Byłeś wierny w rzeczach niewielu, nad wieloma cię postawię. Wejdź do radości twego pana!”. Co robię w moim codziennym życiu? Pamięć o zmarłych powinna rodzić w nas pytanie, co by było, gdyby dzisiaj Bóg wezwał mnie do siebie? Czy dziś jestem gotowy na spotkanie z Chrystusem? Jak przeżywam moje codzienne życie? Jak realizuję moje codzienne powołanie? Jakim jestem ojcem, jaką jestem matką? Jakim jestem pracownikiem, jakim jestem pracodawcą? Co kieruje moim codziennym życiem? Czy naprawdę jestem człowiekiem wierzącym wtedy, kiedy jestem wśród innych? Czy przypadkiem nie zamknąłem Chrystusa w kościele i zakrystii? A może moja religijność zaczyna się i kończy tylko w pokoju, w którym mieszkam? Jaka jest moja codzienna postawa? Wracamy zatem do dzisiejszego pierwszego czytania z Księgi Przysłów: „Niewiastę dzielną któż znajdzie?”. I choć może chcielibyśmy widzieć w tym czytaniu tylko i wyłącznie kobietę, to tak naprawdę autor Księgi Przysłów pyta dzisiaj o postawę każdego z nas. O postawę mojego codziennego funkcjonowania w świecie. Pokazuje, że prawdziwego człowieka wierzącego poznajemy po jego codziennym życiu. Nie po tym, co mówi, ale po tym, w jaki sposób postępuje. Bardzo mocno widzimy uzewnętrznienie tego, co tak naprawdę jest w środku. I nie bez przesady mówi tutaj o kobiecie dzielnej, bo bycie człowiekiem wierzącym we współczesnym świecie musi być nacechowane wielką odwagą. Choć może w naszym męskim rozumieniu chcielibyśmy widzieć kobietę jako tą słabszą, może nawet bardziej bojaźliwą, to żadna postawa nie usprawiedliwia nigdy naszego tchórzostwa. Jeśli chodzi o świadectwo naszej wiary, nikt nie ma prawa być tchórzem. A co więcej – być może ci, którzy uznawani byli za ludzi słabszych, tchórzliwych, tak naprawdę okazywali się osobami prawdziwie odważnymi. I pewnie można za św. Pawłem Apostołem powiedzieć, że to wszystko, o czym dzisiaj piszemy, jest dla każdego z nas jasne i oczywiste – przecież nie jesteśmy synami nocy ani ciemności – dlatego czuwamy i jesteśmy trzeźwi, abyśmy byli gotowi na przyjście Pana.
CZYTAJ DALEJ

Leon XIV pozostawił dar w Cusco. Całun dla Pana Trzęsień Ziemi

2026-11-16 09:26

[ TEMATY ]

Leon XIV w Ameryce Południowej

Vatican Media

Podczas modlitwy Anioł Pański w katedrze w Cusco Leon XIV złożył u stóp słynnego krucyfiksu Pana Trzęsień Ziemi wyjątkowy dar – ozdobną tkaninę z herbem swojego pontyfikatu. W ten sposób Papież oddał hołd wielowiekowej tradycji religijnej mieszkańców peruwiańskiego miasta.

Jednym z najbardziej wymownych momentów wizyty Leona XIV w Cusco była modlitwa przed wizerunkiem Señor de los Temblores, czyli Pana Trzęsień Ziemi. Ten wielki, czarny krucyfiks jest szczególnie czczony przez mieszkańców miasta. Według miejscowej tradycji w 1650 roku w cudowny sposób powstrzymał niszczycielskie trzęsienie ziemi.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję