Siódmy Festiwal Życia odbywał się w Zielonej Górze. W tym roku do inicjatywy związanej z Dniem Świętości Życia włączyli się również mieszkańcy Gorzowa i Głogowa. Festiwal Życia, trwający od 19 do 27 marca, odbywał się pod hasłem: „Dom pełen życia”
Modlitwa, edukacja i kultura promowały wartość ludzkiego życia. Kulminacyjnym momentem Festiwalu Życia był Marsz dla Życia, który przeszedł ulicami Zielonej Góry w niedzielę 25 marca. Marsz wyruszył z kościoła pw. Najświętszego Zbawiciela pod pomnik bł. Jana Pawła II przy kościele pw. Ducha Świętego, gdzie przygotowane zostało Miasteczko Życia. Tam od godzin przedpołudniowych można było oddać krew, zapisać się do bazy dawców szpiku kostnego, a także otrzymać oświadczenie woli dawców narządów.
Mszy św. z Duchową Adopcją Dziecka Poczętego przewodniczył bp Stefan Regmunt. - Festiwal to zaproszenie dla każdego człowieka, do tego, by każdy pokazał, że życie jest piękne i że warto żyć. Warto być przy drugim człowieku, żeby nigdy nie zwątpił, że życie ma sens - tłumaczył bp Stefan Regmunt. - Dla każdego człowieka, który przyszedł na ziemię, jest miejsce, a życie jest darem Boga. Ksiądz Biskup podkreślał również, iż trzeba pamiętać, że najlepszym miejsce dla rozwoju dziecka jest rodzina!
Festiwal Życia 2012 zainaugurowany został 19 marca podczas Salonu Myśli Edyty Stein, którego gośćmi byli Joanna Szałata i ks. Tomasz Kancelarczyk - twórcy największego w Polsce Marszu dla Życia w Szczecinie. Dzień później otwarta została wystawa Weroniki Karwowskiej pt. „Rytm życia” przygotowana w zielonogórskiej Palmiarni przez Stowarzyszenie Przyjaciół Osób z Zespołem Downa w Zielonej Górze. 22 marca w klubie muzycznym Kawon wystąpiła Antonina Krzysztoń, a 23 marca w „Kawiarni pod Aniołami” odbyły się warsztaty dla rodziców zatytułowane „Jak świętować w rodzinie?” prowadzone przez Sylwię i Szymona Wytykowskich. W programie festiwalu znalazły się również Nieszpory za Miasto oraz projekcja filmu pt. „The Human Experience” o poszukiwaniu ludzkiej godności.
Organizatorem festiwalu było Duszpasterstwo Rodzin wspomagane przez organizacje, ruchy i stowarzyszenia działające na rzecz promocji życia.
Honorowy patronat nad Festiwalem Życia objął bp Stefan Regmunt.
John Bridges, "Uzdrowienie teściowej Piotra"/pl.wikipedia.org
Opowiadanie o powołaniu Samuela zaczyna się od zdania o rzadkim słowie Pana. To czas, w którym objawienie jakby przygasa. Widzenia nie są częste. Akcja toczy się w Szilo, w przybytku, gdzie znajduje się Arka. Samuel śpi blisko miejsca świętego, a obok stoi lampa Boża, jeszcze nie zgasła. Ten szczegół niesie nadzieję. Obecność Pana trwa mimo zmęczenia i zamętu. Heli jest stary, jego oczy przygasają.
W jednej ze szkół podstawowych w Kielnie doszło do serii zdarzeń, które poruszyły lokalną wspólnotę wierzących. Uczniowie, pragnący obecności krzyża w swojej sali lekcyjnej, napotkali na zdecydowany opór ze strony jednej z nauczycielek. Historia ta, choć bolesna, staje się pytaniem o granice szacunku dla sacrum w przestrzeni publicznej.
Z relacji rodziców wynika, że obecność krzyża w sali lekcyjnej klasy 7a była dla uczniów sprawą fundamentalną. Już na początku września dzieci zauważyły, że tradycyjny, drewniany krzyż, który wisiał obok godła państwowego, zniknął. Uczniowie nie pozostali bierni – dzięki uprzejmości szkolnej woźnej pozyskali inny poświęcony krzyż i przywrócili go na należne mu miejsce.
Modlitwa Dawida wyrasta bezpośrednio z wyroczni Natana i ma charakter zdumienia. Król „zasiada przed Panem”. Ten gest oznacza spoczynek serca w obecności Boga i rezygnację z własnej kontroli. W tle stoi Arka w namiocie na Syjonie, a więc znak Boga bliskiego, który mieszka pośród swego ludu w prostocie. Dawid wraca do swoich początków, do pastwiska i do drogi, którą Pan go poprowadził. W Biblii taka pamięć chroni przed pychą. Powraca też słowo „dom”. Po hebrajsku (bajt) oznacza i budowlę, i ród. Dawid słyszał, że Pan buduje mu dom, czyli trwałą dynastię. Obietnica sięga dalej niż dzień dzisiejszy i obejmuje przyszłe pokolenia. Wers 19 zawiera trudne wyrażenie (torat ha’adam). Bywa rozumiane jako „los człowieka” albo „pouczenie dla człowieka”. Dawid widzi, że obietnica dla jego rodu niesie światło także dla całego ludu. Modlitwa nie zatrzymuje się na emocji. Dawid wypowiada imię Boga z czcią i przyznaje, że Pan zna swego sługę do końca. W dalszych wersetach brzmi wdzięczność za Izraela, którego Pan „utwierdził” jako swój lud. Pojawia się tytuł „Pan Bóg Zastępów”, który podkreśla, że ostateczna władza należy do Boga, nie do tronu. Wypowiedź króla staje się wyznaniem wiary w jedyność Boga i w Jego wierność przymierzu. Dawid prosi, aby słowo Pana spełniło się „na wieki” (le‘olam). To prośba o trwałość łaski, a zarazem o serce, które nie wypacza daru. Na końcu pojawia się błogosławieństwo. Dawid nie domaga się sukcesu. Prosi o błogosławieństwo dla „domu sługi”, aby trwał przed Bogiem. W tej modlitwie słychać ton późniejszych psalmów królewskich, które uczą Kościół dziękczynienia i ufności.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
