W dziejach Kościoła katolickiego w Polsce niezwykle ważnym okresem była druga połowa XX wieku. Trwało wówczas zmaganie Kościoła z ateistycznymi władzami o obecność wiary w życiu narodu, ale też dokonało się wtedy w nim wiele ważnych procesów, jak chociażby odnowa soborowa oraz uroczystości milenijne, które pogłębiły religijność Polaków. Wielką rolę w tym okresie walki i przemian odegrali duchowni, z jednej strony atakowani przez wrogów Kościoła, ale z drugiej - wiernie realizujący założenia programu duszpasterskiego. Jednym z nich był jasielski proboszcz ks. Stanisław Dudziński.
Urodził się 21 kwietnia 1906 r. w Leżajsku, w rodzinie Jana i Marii z d. Sawickiej. Na jego dorastanie prócz domu rodzinnego, kościoła i szkoły, wpływ miały także okoliczności zewnętrzne, jak chociażby działania zbrojne prowadzone w ramach pierwszej wojny światowej i wojny polsko-bolszewickiej czy uczucia patriotyczne wyzwolone odzyskaniem niepodległości przez Polskę. W dzieciństwie, zgodnie z planem, od szkoły powszechnej rozpoczął proces edukacyjny, i choć wkrótce nastąpił wybuch wojny światowej, to nie zakłócił on znacząco jego przebiegu. Kontynuował go później w latach 1918-26 w Gimnazjum Realnym w Leżajsku, na wydziale filozofii Uniwersytetu im. Jana Kazimierza we Lwowie (1926/27) oraz w Instytucie Teologicznym w Przemyślu (1927-32). Proces edukacyjny uwieńczył w 1938 r. zdobywając tytuł magistra teologii. W Przemyślu, ze studiami teologicznymi łączył formację kapłańską w Seminarium Duchownym. Trwała ona pięć lat, a na jej zakończenie, 19 czerwca 1932 r. otrzymał sakrament kapłaństwa.
Przyjęte święcenia określiły dalsze jego życie, które skoncentrowane zostało na posłudze duszpasterskiej. Od tego czasu wypełniały je: sprawowanie służby Bożej, szafarstwo sakramentów, kaznodziejstwo i katechizacja, praca z grupami religijnymi oraz opieka charytatywna. Realizację tych form duszpasterskich rozpoczął od rocznej posługi wikariuszowskiej w Jedliczu. Następnie w takim samym charakterze przez trzy lata pracował w Jarosławiu i przez rok w Sanoku. We wrześniu 1937 r. został wikariuszem parafii katedralnej w Przemyślu i na tym stanowisku pozostał dziewiętnaście lat, do maja 1956 r., czyli do chwili powierzenia mu zarządu parafii farnej w Jaśle. Jako wikariusz prócz zwykłych zadań, realizował też te które wynikały ze specyfiki danej parafii bądź potrzeby chwili, np. w Jarosławiu był katechetą szkoły handlowej, w Sanoku - katechetą w prywatnym gimnazjum żeńskim, a w Przemyślu - seniorem kolegium wikariuszowskiego i zastępcą sekretarza Katolickiego Stowarzyszenia Sług.
W 1956 r., po dwudziestu czterech latach pracy wikariuszowskiej, został administratorem parafii w Jaśle. Swój urząd obejmował w dość trudnych okolicznościach, gdyż nieco wcześniej władze komunistyczne wymusiły ustąpienie tamtejszego proboszcza ks. Jana Bazana i w dalszym ciągu ograniczały one aktywność Kościoła; nadto wielu napraw wymagało zaplecze duszpasterskie, zniszczone podczas wojny. Napotkane trudności mobilizowały go do wiernej realizacji założeń programu duszpasterskiego Kościoła, m.in. włączył się w obchody wielkiej nowenny przed tysiącleciem chrztu Polski, w akcje duszpasterskie towarzyszące obradom Soboru Watykańskiego II oraz w peregrynację kopii obrazu Matki Bożej Częstochowskiej. Akcje te pomogły nie tylko obronić zasady wiary, ale też znacznie uaktywniły życie religijne katolików. Ks. Dudziński zadbał też o stronę materialną parafii, podejmując wiele potrzebnych inwestycji, spośród których do ważniejszych należy zaliczyć: urządzenie kaplicy adoracji Najświętszego Sakramentu, przebudowę zakrystii, malowanie i doposażenie świątyni parafialnej i kościoła filialnego pw. św. Stanisława. Aktywnie też uczestniczył w tworzeniu nowych parafii jasielskich: pw. Matki Bożej Królowej Świata (erygowana w 1957 r.), pw. św. Antoniego (1969), pw. św. Stanisława (1971) oraz parafii w Czeluśnicy (1972).
Wieloraka aktywność zjednała mu szacunek wśród wiernych i wdzięczność władz duchownych. Ta ostatnia znalazła wyraz w wielu wyróżnieniach kościelnych, z których najważniejszą była godność szambelana papieskiego, przyznana mu w 1964 r. przez papieża Pawła VI. Ks. Dudziński zmarł 13 lipca 1974 r. w Jaśle i na tamtejszym cmentarzu złożone zostały jego doczesne szczątki.