Z racji przypadającej uroczystości, w progach świątyni Najświętszej Rodziny w Małych Kozach przywitali Ordynariusza przedstawiciele parafii. - To dzień bardzo radosny, na który czekaliśmy od początku rozpoczęcia budowy kościoła wraz zapleczem. Cieszymy się, że marzenie o tym, by modlić się w naszym pięknym kościele spełniło się - mówił jeden z nich. Do powyższych słów powitanie dołączył się ks. proboszcz Walenty Brynczka, który przypomniał wiernym, że decyzja Jana Pawła II o reorganizacji struktur kościelnych w Polsce, splotła historię budowy kościoła z historią diecezji bielsko-żywieckiej.
- Przed 20 laty, 25 marca 1992 r., na fundamencie kościoła krakowskiego i katowickiego powstała nasza diecezja. Pierwszym biskupem, bł. Jan Paweł II mianował ciebie, Księże Biskupie. Z perspektywy czasu widzimy wszyscy, że trzeba było włożyć dużo wysiłku i trudu, pokonać bardzo wiele przeszkód, aby zbudować diecezjalny kościół - ten mistyczny i ten materialny. W to wielkie budowanie wpisuje się także cząstka diecezji, nasza parafia. W dniu powstania diecezji 25 marca 1992 r., na istniejących fundamentach rozpoczęło się budowanie tej świątyni. Można więc powiedzieć, że ta świątynia rośnie razem z diecezją - zaznaczył w mowie powitalnej ks. proboszcz Walenty Brynczka.
Po wstępnych przemówieniach bp T. Rakoczy poświęcił przestrzeń sakralną, w której modlą się kozianie. W tym czasie próbkę swoich możliwości wokalnych dał miejscowy chór parafialny wsparty głosami chórzystów z parafii Opatrzności Bożej w Białej.
- Dziękuję Wam, Drodzy Parafianie, którzy nie szczędziliście swoich sił i ofiar na ten szlachetny cel. Przez te wszystkie lata budowania byliście solidarni ze swoim proboszczem i między sobą potrafiliście stworzyć autentyczną wspólnotę. Zasługujecie na wysoką ocenę i wdzięczność. Dziękuję za ten trwały wyraz wiary w Chrystusa i miłości do Jego Kościoła. Gdyby nie Wasza hojność, pracowitość i modlitwa nie byłoby tej pięknej świątyni - stwierdził w homilii bp T. Rakoczy.
W dalszej części Eucharystii nastąpił długo oczekiwany przez wiernych, moment namaszczenie świętymi olejami ołtarza i całej przestrzeni sakralnej. Osobiście dokonał tego bp Tadeusz Rakoczy.
W konsekracji małokoziańskiej świątyni wzięło udział szereg zaproszonych gości, zarówno tych świeckich, jak i duchownych. W gronie kapłanów, którzy przybyli na uroczystość znaleźli się m.in.: o. Adam J. Błachut OFM, ks. prof. Tadeusz Borutka, ks. Stanisław Czernik, ks. Józef Jasek, ks. Józef Szczypta. Wśród przedstawicieli miejscowego establishmentu obecni byli wójt gminy Kozy, prezydent Bielska-Białej, starosta bielski, a także projektanci i wykonawcy wystroju świątyni.
Dzień konsekracji poprzedziły misje święte, które poprowadzili dwaj jezuici: ks. Marian Kozina z Czechowic-Dziedzic i ks. Longin Płachta z Gliwic. Do udziału w uroczystości zachęcały specjalne zaproszenia, które do każdej rodziny mieszkającej na terenie parafii, doręczyli przedstawiciele miejscowej Rady Parafialnej. Podsumowaniem okolicznościowego wydarzenia był koncert muzyki Vivaldiego w wykonaniu Orkiestry Telemana, a dzień później występ Zespołu „Kozianie”, orkiestry z Lipnika oraz scholi „Małe Niebo”.
Historia parafii Najświętszej Rodziny w Małych Kozach sięga roku 1978. Wtedy to, a dokładnie w dzień 3 maja, ks. Władysław Sieczka, proboszcz wspólnoty św. Judy Tadeusza w Kozach, odprawił pierwszą Mszę św. przy kapliczce Matki Bożej Łaskawej znajdującej się przy ul. Spacerowej. Wcześniej odprawiane tu były jedynie nabożeństwa majowe. Z biegiem czasu kapliczka stała się miejscem celebrowania niedzielnych Mszy św. przez kapłanów z parafii Kozy i Lipnik.
Siedem lat później, na polecenie ks. kard. Franciszka Macharskiego, ks. Walenty Brynczka rozpoczął regularną posługę kapłańską w Kozach. Celem jego działalności miało być utworzenie ośrodka duszpasterskiego w Małych Kozach. 15 listopada 1985 r. kard. F. Macharski uzyskał zgodę na budowę kościoła z zapleczem parafialno-katechetycznym, a w sierpniu 1987 r. poświęcił tymczasową kaplicę-barak. Teren pod przyszły Dom Boży przekazał Jan Duźniak, miejscowy rolnik. 24 czerwca 1990 r. Metropolita Krakowski pobłogosławił plac pod budowę przyszłego kościoła. Dwa lata później, dokładnie w dniu powołania do życia diecezji bielsko-żywieckiej, rozpoczęły się pierwsze prace murarskie na tym terenie. 27 grudnia 1992 r. bp Tadeusz Rakoczy dekretem erekcyjnym ustanowił ośrodek duszpasterski, zwany parafią tymczasową w Małych Kozach, pod wezwaniem Najświętszej Rodziny. Nowa parafia objęła swym zasięgiem terytorium, w skład którego weszła części parafii w Kozach, Bielsku-Białej Hałcnowie oraz Bielsku-Białej Lipniku. Rok po tym wydarzeniu, pierwszą sumę odpustową w historii parafii, odprawił ks. Józef Szczypta, dziekan ze Złotych Łanów. 31 grudnia 1995 r. bp T. Rakoczy wmurował kamień węgielny pod powstającą świątynię.
- Był to kamień wyjątkowy, sprowadzony z kustodii Terra Santa w Nazarecie (konkretnie z fundamentów domu NMP). I wasz proboszcz otrzymał go w darze od ówczesnego prowincjała o. Błahuta, swojego rodaka z Frydmana. I w tym samym dniu została erygowana parafia pw. Najświętszej Rodziny, a ks. Walenty ustanowiony został jej proboszczem - wspominał podczas konsekracji bp T. Rakoczy.
Prace budowlane przy kościele w Małych Kozach były realizowane szybo i skutecznie. Kładziono fundamenty i wznoszono mury, które przykryto dachem. A potem zostały położone tynki, wprawiono piękne witraże, położono posadzki, sprawiono ołtarz główny i ołtarze boczne, a także organy. I w jubileuszowym 2000 r. zainstalizowano płaskorzeźbę Świętej Rodziny, która powstała w pracowni Czesława Dźwigaja, profesora krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych i autora dziesiątek pomników bł. Jana Pawła II.
Kiedy 30 kwietnia 2000 r. Papież na Placu św. Piotra w Rzymie kanonizował bł. Faustynę Kowalską, w tym samym czasie w Małych Kozach poświęcono obraz Jezusa Miłosiernego wykonany przez prof. Romana Skowrona z Krakowa oraz przysposobiono do publicznego kultu relikwie zakonnicy, które sprowadzono do parafii z Krakowa-Łagiewnik. Oprócz doczesnych szczątek św. Faustyny wierni z Kóz mogą również oddawać hołd relikwiom św. Józefa Bilczewskiego i św. o. Pio.
14 października 2000 r. nastąpił moment poświęcenia kościoła, a nieco później dzwonów dedykowanych Najświętszej Rodziny i Janowi Pawłowi II. Ostatnim akordem w dziejach świątyni był akt konsekracji, który zamknął 20-letnią historię powstawania tego sakralnego obiektu.