Ostatnie prace modernizacyjne dotyczyły m.in. instalacji systemu nawadniającego i odwadniającego, remontu dwukondygnacyjnej Baszty Prochowej z XVII wieku i rekonstrukcji zadaszenia nad starą XVII-wieczną studnią. Uzupełniono także alejki żwirowe kruszywem ozdobnym, dosadzono rośliny sezonowe, a cały ogród oświetlono. Rośliny są uzupełniane zgodnie z rytmem pór roku i zasadami dobrej kolorystyki. I tak wiosną królują narcyzy, tulipany, hiacynty; latem - szałwie, żeniszki, nagietki i heliotropy, zaś jesienią astry, aksamitki, celozje, wyżliny. Rośliną wiodącą, okalającą w formie szpalerów kwiatowe lub żwirowe aleje, jest bukszpan w odmianie karłowej. Efekt uzupełniają sadzone w grupach drzewa liściaste: grab pospolity, lipa drobnolistna, jabłoń purpurowa i śliwa wonna.
Jest planowane połączenie - w formie traktu - ogrodu z parkiem miejskim przez odrestaurowaną Basztę Prochową
Typ ogrodu włoskiego pojawił się w Polsce w pocz. XVI wieku. Do najbardziej znanych należały: ogrody w Woli Justowskiej pod Krakowem, Łobzowie, Zamościu, Niepołomicach. Zastosowane tam wzorce kontynuowano w rezydencjach pierwszej połowy XVII wieku, w tym i w Kielcach.
Przy wzniesionym w latach 1637-44 Pałacu Biskupów Krakowskich zawsze był niewielki ogród ozdobny nazywany „ogrodem włoskim”. Ogród nawiązywał układem do tzw. ogrodów zamkowych, a usytuowano go na przedłużeniu osi pałacu - od schodów loggi do studni krytej zieloną kopułką i Baszty Prochowej. Biskupi podziwiali swój ogród z Izby Stołowej i alkierzy w apartamentach. Wokół tarasu z kwaterami ziół i sezonowymi kwiatami rósł sad o charakterze użytkowym. Natomiast kwatera przylegająca bezpośrednio do pałacu stanowiła integralną cześć z apartamentem mieszkalnym, tzw. giardino segretto, miejscem służące wyłącznie właścicielowi. W następnych wiekach zachowano symetryczny układ 4 geometrycznych kwater. Wzbogaciły go szpalery grabowe i lipowe z altanami, karłowate drzewka owocowe: pigwy, wiśnie, jabłonie, trawniki na skarpach. W ogrodzie były także budynki: pomarańczarnia, figarnia, dwie oranżerie, lodownia i inspekty do hodowli rozsady.
W początkach XIX wieku, po przejęciu dóbr biskupich przez władze cywilne, część ogrodu została przeznaczona na działki urzędników Dyrekcji Górniczej (z siedzibą w pałacu). Jeszcze wtedy ogród zachował swój pierwotny układ, a boczne szpalery drzew przetrwały do drugiej połowy XIX wieku. Od tego czasu nastąpił schyłek świetności tego miejsca.
Obecne rozwiązania zostały ściśle oparte na zapisach źródłowych. Prace studialne związane z rewaloryzacją ogrodu podjął w latach 70. prof. Gerard Ciołek, następnie prof. Janusz Bogdanowski w 1996 r. przygotował opracowanie autorskie. Uwzględniając wytyczne konserwatorów, Dorota Papee przygotowała projekt ogrodu. Rekonstrukcja, zrealizowana w 2003 r., to wierne odtworzenie XVII-wiecznego układu kwaterowego na tarasie ziemnym i wprowadzenie wzbogaconego wystroju poszczególnych klombów z pierwszej połowy XVIII wieku.

A. D.