Któregoś dnia zostałem zaproszony na obchód Kalkuty. Bracia robią to codziennie. Chodzą w pewne części miasta, na przykład w rejon dworca Howrah, ponieważ tam jest szczególnie dużo żebraków. Chodzi się po peronach i "wyłapuje" wzrokiem tych, którzy leżą, trzeba wówczas podejść do takiego człowieka i zamienić z nim kilka słów, jeśli okaże się, że człowiek jest w ciężkim stanie, trzeba go zabrać do umieralni.

Tego dnia znaleźliśmy w pobliżu dworca mężczyznę tak wyczerpanego, że nie był w stanie z nami rozmawiać. Gdy go zauważyliśmy, z daleka sprawiał wrażenie jakby spał, był tylko przepasany na biodrach starą, brudną szmatą.

Wkoło niego nic nie leżało, nawet żebracza puszka. Rikszą zawieziono go do umieralni. Niestety kilka dni później nie było go już w tłumie żegnających mnie, kiedy opuszczałem Nabo Dzibon.

Od pamiętnego pierwszego spotkania z młodym człowiekiem, tym z dziurą w policzku obserwowałem go często. Odkryłem, że na oknie w zawiniętych szmatach miał kawałek lusterka, w którym po kryjomu przyglądał się od czasu do czasu.

Co czuł, kiedy widział tak straszną ranę na swoim policzku, która niestety się powiększała. W końcu przemogłem jakiś wewnętrzny strach i odważyłem się z nim porozmawiać, jeden z braci posłużył mi za tłumacza.

Poprosiłem go aby opowiedział mi swoją historię. Mówił po angielsku, ale bardzo niewyraźnie, bo przez zaciśnięte z bólu zęby, trzeba było być przyzwyczajonym do takiego mówienia. Mówił podobno również po niemiecku i francusku. Życie go nauczyło.

Przedstawił mi, jak mnie zapewniano, typowy życiorys.

Rodziców swoich nie pamiętał, nie potrafił powiedzieć, gdzie się urodził, ani czy miał rodzeństwo. Nie wiedział też, ile miał lat. Żył zawsze sam, stałej pracy nie miał nigdy, najczęściej żebrał wokół dworca Howrah. Dlaczego tam? Bo na dworzec przyjeżdżają " ludzie", również bogaci, a więc tam najłatwiej o bakszysz. Kiedyś się zadrasnął w policzek, zawsze bagatelizował takie drobiazgi, tym razem zrobił się wrzód, a w końcu ta dziura. Miał nadzieję, że się wyleczy. Jednak już wtedy wiadomo było po badaniach w dwóch szpitalach, że się nie wyleczy, lekarze jednomyślnie oświadczyli, że to nowotwór złośliwy. Zresztą bracia, którzy go widzieli przecież codziennie, twierdzili że choroba szybko posuwa się naprzód. Nie ma dla niego ratunku. Dzisiaj zapewne już nie żyje, szkoda, z powodu takiego drobiazgu. Gdyby były jakieś środki opatrunkowe? Ale skąd je miał wziąć, skoro zawsze brakowało pieniędzy na najskromniejszy posiłek. Życie brutalnie go potraktowało. Dlaczego jego, a nie mnie? Tego nigdy się nie dowiem.

Cdn.