Dziś, pisząc czy dyskutując o sytuacji Kościoła przez wszystkie przypadki odmienia się słowo kryzys. Gdzie jest jego źródło? W pierwszym rzędzie kryzys Kościoła jest kryzysem wiary. Wynika on z faktu, iż wiara nie jest przez nas rozumiana jako droga, na którą trzeba wejść i którą trzeba podążać. Jako ludzie ochrzczeni zapominamy, iż tak naprawdę o wiarę trzeba walczyć i zabiegać każdego dnia. Bardzo często możemy sprowadzić wiarę do kilku prostych formuł, które jednak w żaden sposób nie mają znaczenia dla naszego postępowania w codziennym życiu.
Wiara jako droga opiera się na dwóch znakach. Pierwszy to znak nakazu. Od momentu chrztu mamy dbać o rozwój i podtrzymywanie wiary. Towarzyszą nam w tym bliscy, katecheci, kapłani. Ostatecznie jednak to nasze osobiste zaangażowanie ma decydujące znaczenie dla rozwoju naszej wiary.
Pomóż w rozwoju naszego portalu
Drugim znakiem „kodeksu drogowego chrześcijanina” jest znak zakazu. Jest to zakaz zatrzymywania się. Doświadczenie każdego z nas mówi, iż często pomimo wysiłku, dobrych chęci i postanowień wracamy do tych samych błędów, ponosimy porażki. Od tego, czy w takiej sytuacji poddam się i zrezygnuje, czy też kolejny raz spróbuję od początku zależy moja wiara.
Dlaczego obraz wiary jako drogi jest tak ważny? Przede wszystkim dlatego, iż dzięki niemu możemy zrozumieć i zobaczyć jej piękno. Wiara nie jest bowiem czymś obok naszego życia, jego spraw, radości i smutków. Wręcz przeciwnie. Nie uciekając przed pytaniami, wątpliwościami, wiara pozwala zrozumieć więcej, zobaczyć lepiej, ale przede wszystkim wchodząc na jej drogę i nie zatrzymując się otrzymuje wielką szansę. Tą samą, jaką otrzymał Szaweł pod Damaszkiem. Mogę spotkać Boga. Po tym spotkaniu moje życie nie będzie takie samo.
