Chyba każdy z nas ze szczególnym sentymentem, a nierzadko z łezką w oku powraca we wspomnieniach do studenckich czasów - nieraz pełnych napięcia i egzaminacyjego stresu, ale chyba częściej do serdecznych dialogów z rówieśnikami, wspólnych radości, przeżyć, wzruszeń, niezapomnianych sytuacji... Po latach formacji każdy idzie w swoją stronę. I choć wszyscy niemal jednogłośnie przyrzekają: będziemy w kontakcie, to niejednokrotnie kontakty te urywają się na wieki. Często jednak bywa i tak, że odżywają np. przy dorocznych spotkaniach.

I o ile rocznikowa więź częściej umiera wśród osób świeckich, o tyle wśród braci w kapłaństwie trwa przez całe życie. Tradycją są bowiem doroczne spotkania, pielgrzymki lub dni skupienia kursowych kolegów, pracujących nieraz w różnych diecezjach. Odbywają się one zwykle w okolicach rocznicy kapłańskich święceń u jednego z kapłanów. Rozpoczyna je uroczysta Eucharystia ze słowem Bożym. Później jest czas na wspomnienia, refleksję, rozmowę. "Spotkania rocznikowe są radosne, przebiegają w serdecznej, przyjaznej atmosferze i chyba nikt nie może powiedzieć, że są niepotrzebne" - wyznaje proboszcz parafii pw. św. Brata Alberta w Będzinie, ks. Zdzisław Reterski, u którego w sobotę, 1 czerwca odbył się rocznikowy zjazd.

Przybyli na niego prawie wszyscy, którzy 17 lat temu zostali wyświęceni na kapłanów. Po uroczystej Eucharystii zgromadzili się przy wspólnym stole w gościnnych progach Gospodarza parafii. " Nie ma to jak spotkać się w swoim gronie, gdzie wszyscy doskonale się znają i rozumieją. Czasem wystarczy jedno słowo lub gest, by przenieść się do lat akademickich i poczuć ten niepowtarzalny klimat" - wyznali Niedzieli sosnowieckiej kapłani, którzy dzień swoich kapłańskich święceń przeżywali 26 maja 1975 r.