Krajobraz Wielkiego Postu, jako czasu szczególnego rozważania Męki Pańskiej, charakteryzują góry. Możemy tak powiedzieć, bo Pan Jezus lubił wchodzić na górę, przede wszystkim dlatego, żeby się modlić, bo tam najłatwiej było o samotność, o oddalenie od tłumu, który szukał znaków, a nie Jego Osoby. W pierwszą niedzielę Wielkiego Postu była góra kuszenia, na końcu będzie Góra Oliwna i Kalwaria, a dziś, kiedy już minęło 10 dni od Środy Popielcowej, jesteśmy z Panem Jezusem na Górze Przemienienia. Już jest aktualny wielkopostny rachunek sumienia i to proste pytanie: czy i w moim życiu chrześcijańskim przemieniło się coś na lepsze?... A jeżeli jeszcze nie uczestniczyłem w rekolekcjach, czy jest w moim sercu pragnienie dobrych rekolekcji i dobrej spowiedzi wielkanocnej? Mamy odnowić nasze przymierze z Bogiem. Słyszeliśmy o takim przymierzu człowieka z Bogiem w pierwszym czytaniu. Może nas niepokoi opisany tam prastary obrzęd zawierania tego przymierza. Abrahamowi miał on uświadomić wielkość tej chwili, przekonać, jakim zaszczytem dla człowieka jest przymierze z Bogiem. Nasze - dokonało się w sakramencie chrztu św. i ono ma nas ciągle przemieniać, szczególnie przez sakrament pokuty i Eucharystię. "Nasza ojczyzna jest w niebie" - mówi św. Paweł. Naszym bogiem nie może być brzuch ani chwała w tym, czego winniśmy się wstydzić (por. Flp 3,19). To także jego szorstkie, ale wyrażające prawdę słowa. Panowały takie czasy w historii Kościoła, kiedy sprawa zbawienia wiecznego była uznawana za najważniejszą. To nie była ucieczka od świata, to był realizm wiary. Dziś ta perspektywa jakby uległa odwróceniu. Świat jest ukazywany człowiekowi jako jedyne miejsce szczęścia, jako jego ostateczny cel. Niebo człowieka jest - "niebem na ziemi", a jego szczęście spełnia się w tej ziemskiej przestrzeni. Szczególnie w tych krajach Europy i świata, gdzie dobrobyt ziemski przesłania wszystkim oczy, my, wierzący w Chrystusa i w życie wieczne, mamy dawać świadectwo tej naszej wiary.
Nasze życie jest dziś podobne do jazdy autostradą, nowoczesną, szeroką, kilkupasmową, ale... w gęstej mgle, która nie pozwala na szybkość ponad niewiele kilometrów na godzinę. I tak często bywa, że rano w radiu, w TV słyszymy bardzo stanowcze ostrzeżenia o ograniczeniu szybkości, a wieczorem oglądamy obrazy tragicznych karamboli, których skutkiem jest nie tylko zniszczenie wielu pięknych pojazdów, ale także rany i śmierć. Inny jest ten obłok, w który wchodzą trzej uczniowie Pana na Górze Przemienienia. To jest obłok, który osłania i odsłania. Z obłoku słyszą ten sam głos, co nad rzeką Jordan: "To jest mój Syn wybrany, Jego słuchajcie". Ten obłok osłania ludzką Postać Pana Jezusa i odsłania Jego Boskość. Na tej Górze dokonuje się spotkanie nieba z ziemią w Osobie Pana Jezusa. To jest zapowiedź i uprzedzenie tajemnicy Zmartwychwstania oraz wcześniejszej Męki i Śmierci. Kiedy czytamy jakąś ciekawą książkę w napięciu, sięgamy niekiedy do końcowego rozdziału, by znaleźć odpowiedź na pytanie o ostateczny los głównego bohatera. Tak uczynił Pan Jezus. Ukazał błysk tego ostatniego rozdziału swojego ziemskiego życia - jasność Zmartwychwstania i Wniebowstąpienia, które dokonają się także na górze. Uczniowie wprawdzie usnęli, podobnie jak potem na Górze Oliwnej. Obudziło ich światło Przemienienia. Módlmy się, aby i nasze serca ten blask Przemienienia rozbudził.