Jezus umarł. Jego uczniowie są razem, ale smutkiem i niepokojem jakby sparaliżowani. "Co będzie z nami?...". Tak pyta każdy z nich. A może niektórzy myślą: Teraz kolej na każdego z nas, przecież byliśmy Jego uczniami... Ciężki kamień przygniata ich serca. I oto w te smutne nastroje wdziera się nagle Wielkie Spotkanie.
Sam Jezus odrzuca ten ciężki kamień z ich serc, kiedy mówi: "Pokój wam!". Ale upłynęło trochę czasu, zanim opadło z nich zwątpienie, lęk, ciemności. Jak nieoczekiwany przypływ morza radość zalewa ich serca, rodzi się świadomość, że oni nie mogą pozostać za tymi zamkniętymi drzwiami, że muszą iść, głosić!... Ale przychodzi Tomasz. Jego reakcja na to radosne "Alleluja!" jest pełna zwątpienia. On wchodzi w ten radosny nastrój Wieczernika, ale pozostaje zamknięty w sobie. To tak, jakby ktoś głuchy nagle znalazł się w sali koncertowej, gdzie wszyscy są zasłuchani, a on nie słyszy nic. To dla niego odbywa się drugie Wielkie Spotkanie. W naszym liturgicznym kalendarzu ta dzisiejsza niedziela ma także nazwę "Niedzieli Miłosierdzia Bożego". To nie tylko dlatego, że Pan Jezus ustanawia sakrament Miłosierdzia Bożego, czyli spowiedź świętą. To swoje miłosierdzie okazuje Pan Jezus także swojemu uczniowi, kiedy mówi do niego: "Podnieś palec, podnieś rękę... dotknij, zobacz!". Z pewnością wielu z nas z pewną melancholią, ale i sympatią patrzy na św. Tomasza, Apostoła - "niedowiarka"... To właśnie on, kiedy Pan Jezus powiedział: "Znacie drogę, dokąd Ja idę", odezwał się: "Panie, nie wiemy, dokąd idziesz. Jak więc możemy znać drogę?" (J 14, 4-5). I po tym pytaniu otrzymaliśmy
Jezusowe pouczenie, że to On jest "i drogą, i prawdą, i życiem" i że On jest w Ojcu, a Ojciec w Nim. I my czasem, jak małe dzieci, lubimy dopytywać się bez końca. Więcej: chcemy dotknąć tego, co niedotykalne. W dniu Zwiastowania także Najświętsza Maryja Panna postawiła Archaniołowi pytanie... Dlatego Boski Mistrz nie gani Tomasza. Pozwala mu dotknąć się i włożyć rękę w swój bok... Wielka musiała być ta rana w boku Pana Jezusa, skoro Tomasz mógł włożyć w nią swoją rękę. Św. Jan podkreśla, że "uradowali się uczniowie ujrzawszy Pana". Może Tomasz - "niedowiarek" był jeszcze bardziej uradowany, bo to Jezusowe drugie przybycie było tylko dla niego. Ale i dla nas, dla każdego człowieka ma Pan Jezus owo cudowne dotknięcie łaską swojego miłosierdzia w tych słowach: "Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone". Być może uczniowie Pana nie mogli wtedy pojąć, jak niepojętą władzę otrzymują od Pana Jezusa - oni i ich następcy, aż do skończenia świata. Oni wtedy nie mogli widzieć naszych konfesjonałów, ale Jezus je widział - te miliony we wszystkich kościołach świata, także i te "improwizowane", gdy ktoś pokornie klęka przed zwyczajnym krzesełkiem, na którym siedzi kapłan, ażeby spowiadać i rozgrzeszać.
Słowa zakończenia dzisiejszej, niedzielnej Ewangelii mogłyby być zakończeniem całej Ewangelii Janowej. Bo czegoż więcej może życzyć i nam, swoim współbraciom w wierze, niż wyrażona w tych słowach miłość: "Te zaś zapisano, abyście wierzyli, że Jezus jest Mesjaszem, Synem Bożym, i abyście wierząc, mieli życie w imię Jego".