Żyjemy w epoce, w której przemieszczanie się z miejsca na miejsce, nawet bardzo odległe, nie stanowi wielkiego problemu. Tyle mamy środków lokomocji. Zupełnie inaczej było w czasach apostolskich. Dlatego tym bardziej nas zdumiewa samo tylko wyliczenie miejscowości, w których św. Paweł i jego uczniowie "umacniali w wierze i zachęcali do wytrwania": Listra, Ikonium, Antiochia, Pizydia, Pamfilia, Perge, Attalia i znowu Antiochia. Możemy powiedzieć, że "goni" ich Duch Boży i głębokie przekonanie, że Bóg chce być obecny w życiu każdego człowieka, że każdy ma prawo usłyszeć Dobrą Nowinę. Bo wszyscy mają obiecane nowe niebo i nową ziemię. A w Ewangelii przeżywamy dziś nie kolejne dni po Zmartwychwstaniu Pańskim, lecz ostatnie godziny przed Męką. Po wyjściu Judasza Jezus przemawia i w dwóch wierszach u św. Jana pięć razy słyszymy słowo "uwielbiony" lub jak jest w dawniejszych przekładach: " otoczony chwałą". Możemy szepnąć zdumieni: Panie Jezu! Jakaż to będzie chwała?... Zniewagi w obecności sędziów, bicie po twarzy, biczowanie, cierniowa korona i droga krzyżowa na Kalwarię... A jednak, jak słyszeliśmy w Ewangelii, Jezus mówi, że "Bóg zaraz Go uwielbi...". Jezus opuszcza ten świat, ale nie odchodzi w nieznane. Idzie jako Pierwszy do naszej Ojczyzny Niebieskiej. Apostołowie teraz, już po Męce i Zmartwychwstaniu, uwierzyli, że - jak to mamy w pierwszym czytaniu - "przez wiele ucisków trzeba nam wejść do królestwa Bożego". Wtedy nikt z Apostołów nie pojmował, jak dotkliwe będą te uciski. Dlatego ten serdeczny ton miłości w Jezusowych słowach: "Dzieci, jeszcze krótko jestem z wami" . Jezus nie mówi wprost: śmierć! Mówi: "Będziecie Mnie szukać!..." . Słyszeli z Jego ust tyle zdumiewających słów i godzli się z tym, że nie wszystko są w stanie zrozumieć. Dlatego przyjmują te Jego pouczenia z wiarą.
W drugim czytaniu z Księgi Objawienia autor imieniem Jan ogląda nowe niebo i nową ziemię, bo "pierwsze niebo i pierwsza ziemia przeminęły i morza już nie ma". I widzi Święte Miasto - Jeruzalem Nowe, zstępujące od Boga, przystrojone jak oblubienica...". I słyszy głos donośny: "Oto przybytek Boga z ludźmi... Oto czynię wszystko nowe". W drugim czytaniu z Księgi Objawienia autor imieniem Jan ogląda niebo i nową ziemię, i Nowe, Święte Miasto Jeruzalem, zstępujące z nieba od Boga i przystrojone jak oblubienica, i słyszy głos donośny: " Oto przybytek Boga z ludźmi: i zamieszka wraz z nimi, i będą oni Jego ludem, a On będzie ´Bogiem z nami´. I otrze z ich oczu wszelką łzę, a śmierci już odtąd nie będzie".
W XX wieku, który już jest za nami, byli ludzie rządzący ogromnymi imperiami, którym się wydawało, że zbudują raj na ziemi. Zamiast tego "nieba" wyprodukowali piekło: obozy koncentracyjne, gułagi. "Będziecie jako bogowie" - kusił człowieka na początku jego historii szatan. Te marzenia, podsuwane człowiekowi, spełnić się mogą, ale tylko w Bogu przez Jezusowe królowanie, ale nie z tego świata. On jako "Bóg z nami" wszystko uczyni nowe. A naszą drogą do tego Świętego Miasta -
Jeruzalem Niebieskiego jest nowe przykazanie miłości, które daje swoim uczniom i wyznawcom sam Pan Jezus podczas Ostatniej Wieczerzy. Bo:
"Gdzie miłość wzajemna i dobroć,Tam znajdziesz Boga żywego..." - śpiewa tak serdecznie młodzież nie tylko w czasie wielkanocnym.