Kto jest moim bliźnim?... Tak pyta uczony w Prawie Pana Jezusa. Przecież to takie proste. Bez wahania odpowiadamy: Każdy człowiek, szczególnie ten, który potrzebuje pomocy, ale także i ten, kto tej pomocy udziela. Odpowiedź Pana Jezusa na to pytanie nie jest teoretycznym wykładem. Pytanie jest konkretne i jeszcze bardziej konkretna jest ta Jezusowa odpowiedź. Tak mogło się zdarzyć wtedy i tak bywa jeszcze częściej dziś, kiedy nie potrzeba zbójców, aby ulec dramatycznemu wypadkowi. Nasze czasy nazywamy humanistycznymi i humanitarnymi, a równocześnie tak często ludzie krzywdzą innych ludzi. Ze smutkiem stwierdzamy, że mimo Jezusowego przykazania miłości, mimo Jezusowego krzyża, tak wiele jest na tej naszej ziemi nienawiści i ludzkiej krzywdy.
Pytanie uczonego w Prawie, co ma czynić, aby osiągnąć życie wieczne, jest równocześnie pytaniem o sens ludzkiego istnienia, o ten sens, który stanowi o jego wartości. Dziś mamy wiele pytań odnoszących się do naszej ludzkiej egzystencji, choćby te bardzo konkretne na temat bezrobocia, które jak bicz Boży wisi nad wielu społecznościami, nad rodzinami, nad konkretnymi ludźmi. Te pytania o pracę, to szukanie pracy - szczególnie dla młodych ludzi - stanowi istotne pytanie o sens życia. Brak odpowiedzi jest dla milionów źródłem frustracji i stawiania dalszych, często rozpaczliwych pytań. Ale mimo wielkiego znaczenia tych tak bardzo ważnych pytań, mimo - jak mówimy - ich ogromnego ciężaru gatunkowego - dla człowieka szukającego odpowiedzi na wiele istotnych pytań, najważniejsze jest to o sens ostateczny naszego ludzkiego istnienia. Bo gdybyśmy wszystkie problemy, nawet tak trudne jak dzisiejsze bezrobocie, rozwiązali, to owo pytanie o sens ostateczny ludzkiego życia pozostanie. I takie pytanie postawił Panu Jezusowi ów uczony w Prawie. On dostrzegł w Panu Jezusie Kogoś więcej niż najmądrzejsi nauczyciele Prawa. To pytanie dojrzewa w człowieku razem z latami jego życia.
Uczony w Prawie pyta: Kto jest moim bliźnim? Bez szukania odpowiedzi na to konkretne pytanie, bez świadomości życia wiecznego, łatwo rodzi się atmosfera walki o byt - tu, na ziemi, walki bezwzględnej, w której człowiek dla człowieka staje się łatwo wilkiem. W swojej przypowieści Pan Jezus daje nam jasną odpowiedź. Kilka dni temu w TV była dyskusja na temat leczenia ludzi nieuleczalnie chorych. Doszło nawet do propozycji ich nieleczenia, skoro leczenie nie daje żadnej nadziei. Pytanie uczonego w Prawie świadczy o tym, że dla niego nie każdy człowiek był bliźnim. Pan Jezus nie ocenia jego wypowiedzi, tylko w tej przepięknej przypowieści odpowiada, że bliźnim jest każdy człowiek, który jest w potrzebie. A któż z nas prawie w każdej chwili życia nie potrzebuje drugiego człowieka?... W naszym życiu chrześcijańskim, zaczynając od liturgii eucharystycznej, nie może być rozdźwięku między wiarą a miłością w czynie. Wiara religijna nie może zamykać się sama w sobie, w wyznawaniu, w modlitwie. Jej owocem ma być czyn. W Ewangelii przedstawieni są: kapłan, lewita i Samarytanin. Dwaj pierwsi byli przekonani, że dla nich nie ma nic ważniejszego niż służba w świątyni. Pan Jezus ich nie osądza surowo, ale jako wzór daje nam "pewnego Samarytanina".