Alojzy urodził się 9 marca 1568 r. jako najstarszy z ośmiu synów. Urodził się bardzo wątły, a matce groziła przy porodzie śmierć. Rodzice więc uczynili ślub pielgrzymki do Loreto, jeśli matka i syn wyzdrowieją. Tak się też stało.

Ślub czystości

Kiedy miał 7 lat, przeżył „nawrócenie”. Poczuł nicość tego świata i wielką tęsknotę za Panem Bogiem. Odtąd duch modlitwy wzrósł w nim jeszcze silniej. Ojciec był z tego niezadowolony. Alojzy przed ołtarzem Matki Bożej złożył ślub dozgonnej czystości i coraz bardziej pogłębiał w sobie życie wewnętrzne. Modlitwę swoją przedłużał do pięciu godzin dziennie. Kiedy wyjawił ojcu swoje postanowienie wstąpienia do zakonu jezuitów, ten wpadł w gniew, ale Alojzy nie ustąpił. 25 listopada 1585 r. wstąpił do nowicjatu jezuitów w Rzymie. Jak sam wyznał, praktyki pokutne, które zastał w zakonie, były znacznie lżejsze od tych, jakie sam sobie nakładał. Jesienią 1585 r. Alojzy uczestniczył w publicznej dyspucie filozoficznej w słynnym Kolegium Rzymskim, gdzie olśnił wszystkich subtelnością i siłą argumentacji. Zaraz potem otrzymał święcenia niższe i został skierowany na studia teologiczne, które miał zakończyć święceniami kapłańskimi.

Epidemia dżumy

W latach 1590-1591 Rzym nawiedziła epidemia dżumy. Alojzy wraz z innymi klerykami udał się na ochotnika do szpitala św. Sykstusa oraz do szpitala Matki Bożej Pocieszenia, by opiekować się chorymi. Wyczerpany studiami i umartwieniami organizm kleryka uległ zarazie. Alojzy zmarł jako kleryk, bez święceń kapłańskich, 21 czerwca 1591 r. w wieku zaledwie 23 lat. Sława świętego Alojzego była tak wielka, że już w roku 1605 papież Paweł V ogłosił go błogosławionym. Kanonizacja jednak odbyła się dopiero w roku 1726. Św. Alojzy jest patronem młodzieży zwłaszcza studiującej.