Obietnice rzecz święta

Rząd zapowiadał, że stawia na edukację i akurat tu dotrzymuje słowa. Na początku postanowił dać przykład społeczeństwu w zakresie szkolnej kindersztuby. Wiadomo, że nie pytany uczeń nie powinien zabierać głosu. Rząd robi tak samo. Nie pytany nie podaje informacji, nawet gdyby były najistotniejsze. Obietnica rzecz święta! O zmianie stanowisk negocjacyjnych w rozmowach z Unią Europejską poinfomował społeczeństwo polskie via Bruksela. Gdy rozległo się larum, premier i jego ministrowie z rozbrajającą szczerością powiedzieli, że nie informowali, bo ich nikt nie pytał, a skoro w Brukseli zapytali, to i owszem poinformowali.

Negocjator-współpracownik

Okazało się, że nasz nowy główny negocjator w rozmowach z Unią Europejską był agentem komunistycznych służb. Zresztą za słowo - agent to mógłby się obrazić, bo nie był takim zwykłym, pospolitym agentem, lecz wyższym wcieleniem agenta - agentem-analitykiem. Choć teksty jego analiz nie są znane, to można przypuszczać, że zachęcał ekipę Jaruzelskiego do wstąpienia do - jeszcze wtedy - EWG.

Pierwsze w Unii

My tu gadu, gadu, uzgadniamy i modyfikujemy stanowiska negocjacyjne, straszymy albo prosimy, dyskutujemy, a inni biorą sprawy we własne ręce, "hop siup" i już są w Europie. Ostatnio mecenasa w Trybunale Sprawiedliwości Unii Europejskiej znalazły polskie kobiety lekkich obyczajów. Mecenas orzekł, że mogą pracować w Unii. My będziemy jeszcze musieli na to parę lat poczekać (Trybuna, 22 listopada).

Profesjonaliści

Łebscy faceci, profesjonaliści w każdym calu, pedantyczni w najdrobniejszych szczegółach i tak można ciągnąć te litanie komplementów, na które poza wszelkimi wątpliwościami zasługują dwaj posłwie SLD z Żywca. Urządzili sobie ci łebscy panowie biuro na tyłach sklepu monopolowego. Na pierwszy rzut oka nie wygląda to najestetyczniej, ale co tu z estetyką wyjeżdżać, kiedy nad nami taka dziura w budżecie i kryzys dialogu społecznego na dodatek. Właśnie w tym zabiegu, który zdaje się być mistrzowskim planem, widzimy lekarstwo na niedostatek dialogu władzy ze społeczeństwem. Społeczeństwo nie chce z władzą rozmawiać, bo ma ją w poważaniu i to chyba głębokim. Od starożytności wiadomo, że napoje alkoholowe język rozwiązują, więc posłowie mogą mieć nadzieję, że jak bywalcy sklepu łykną sobie trochę czarodziejskiego środka, to i dialog już bez przeszkód się nawiąże, a i władza będzie w trochę płytszym poważaniu. A przy okazji, jak społeczeństwo poczęstuje spragnioną dialogu władzę kielonkiem, to i dojdzie do chwilowego - co prawda - ale zbratania ludu z władzą (Trybuna Śląska, 19 listopada) .