1. Nowenna przed Bożym Narodzeniem, którą odprawiamy w tych dniach, zachęca nas do przeżywania w sposób intensywny i pogłębiony przygotowania do wielkiego święta, już tak bliskiego, do święta Narodzenia Zbawiciela. Liturgia wyznacza mądrą drogę na spotkanie z Panem, który przychodzi, proponując nam każdego dnia myśli do refleksji i modlitwy. Wzywa do nawrócenia i mądrego przyjęcia Tajemnicy Bożego Narodzenia.
W Starym Testamencie prorocy zapowiadali przyjście Mesjasza i wzywali Lud Boży do czujnego oczekiwania. W tym samym duchu również my jesteśmy wezwani do przeżywania tego czasu, aby odczuć atmosferę radości bliskich już świąt Bożego Narodzenia.
Nasze oczekiwanie staje się głosem nadziei całej ludzkości i wyraża się w różnych sugestywnych wezwaniach, które znajdujemy w celebracji eucharystycznej przed Ewangelią i w recytacji Nieszporów, przed hymnem Magnificat. Są to tak zwane antyfony "O", w których Kościół zwraca się do Tego, który ma przyjść, wezwaniami poetyckimi, wyrażającymi oczekiwane przez narody pragnienia pokoju i zbawienia, które tylko w Bogu, który stał się człowiekiem, znajdują pełne i ostateczne spełnienie.
2. Wspólnota kościelna, podobnie jak w starożytnym Izraelu, staje się głosem ludzi wszystkich czasów, aby wyśpiewywać przyjście Zbawiciela. Nieustannie modli się: "O Mądrości, która wyszłaś z ust Najwyższego",
"O Panie, Wodzu Izraela", "O Korzeniu Jessego", "O Kluczu Dawida", "O Wschodzie, Blasku światłości wieczystej i Słońce sprawiedliwości", " O Królu oczekiwany przez wszystkie narody", "O Emmanuelu, Królu nasz i Prawodawco".
W każdym z tych wezwań, tak bogatych w odniesienia biblijne, zauważa się gorące pragnienie wierzących, aby spełniły się ich oczekiwania pokoju. Dlatego błagają oni o dar narodzin obiecanego Zbawiciela. Równocześnie w sposób jasny widzą, że to wymaga konkretnego zaangażowania, aby zapewnić Mu godne mieszkanie nie tylko w ich duszy, ale również w otaczającej rzeczywistości. Trzeba powiedzieć, że wzywanie przyjścia Tego, który przynosi światu pokój, zakłada otwarcie się na wyzwalającą prawdę i odnawiającą siłę Ewangelii.
3. W tę drogę przygotowania na spotkanie z Chrystusem, który w Boże Narodzenie wychodzi na spotkanie ludzkości, wpisał się szczególny dzień postu i modlitwy, który obchodziliśmy w ubiegły piątek, prosząc Boga o dar pojednania i pokoju. Był to szczególny moment Adwentu, okazja do pogłębienia i zobaczenia przyczyn wojen oraz wskazania racji pokoju. Wobec napięć i gwałtów, które - niestety - również w tych dniach dotykają różnych części naszego globu, łącznie z Ziemią Świętą, będącą szczególnym świadkiem Tajemnicy Narodzenia Jezusa, wypada, abyśmy my, chrześcijanie, jeszcze usilniej głosili orędzie pokoju, które przychodzi z Groty w Betlejem.
Musimy się nawrócić i wejść na drogi pokoju; musimy zwrócić się ku Chrystusowi, który jest naszym pokojem, z tą pewnością, że Jego bezbronna miłość w żłóbku zwycięża wszelkie zagrożenie i plany przemocy. Trzeba z ufnością prosić Dzieciątko, zrodzone dla nas z Dziewicy Maryi, aby opatrznościowa energia Jego pokoju rozproszyła nienawiść i zemstę, które gnieżdżą się w ludzkiej duszy. Musimy prosić Boga, aby zło zostało zwyciężone przez dobro i miłość.
4. Jak sugeruje Liturgia Adwentu, prosimy Pana o dar " przygotowania nas na radość Tajemnicy Jego Narodzenia", aby Narodzenie Jezusa zastało nas "czuwających na modlitwie i pełnych wdzięczności" ( II Prefacja Adwentowa). Tylko w ten sposób Boże Narodzenie będzie świętem radości i spotkaniem ze Zbawicielem, który obdarza nas pokojem.
Czyż nie takie są życzenia, którymi chcemy się obdarować na najbliższe święta? Niech więc jeszcze bardziej intensywna stanie się w tym tygodniu nasza modlitwa. Christus est pax nostra - "Chrystus jest naszym pokojem". Jego pokój niech odnowi wszystkie przestrzenie naszego codziennego życia. Niech napełni nasze serca, aby otwarły się na działanie Jego przemieniającej łaski. Niech wejdzie do rodzin, aby przy żłóbku czy też zgromadzone wokół bożonarodzeniowego drzewka, umocniły swą wierną jedność. Niech króluje w miastach, w narodach, we wspólnocie międzynarodowej i niech rozszerza się na wszystkie zakątki świata.
Pospieszmy, jak pasterze w Noc Betlejemską, ku Betlejem. W milczeniu Świętej Nocy będziemy kontemplować "Niemowlę, owinięte w pieluszki i leżące w żłobie", razem z Józefem i Maryją (Łk 2, 12. 16). Ona, która przyjęła Słowo Boga w swoim dziewiczym łonie i objęła Je swym macierzyńskim uściskiem, niech nam pomoże przeżyć z jeszcze większym zaangażowaniem ten ostatni czas naszej liturgicznej drogi w Adwencie. Z tymi uczuciami przekazuję z serca płynące moje życzenia dla Was wszystkich tutaj obecnych, dla Waszych rodzin i wszystkich, którzy są Wam drodzy.

Z oryginału włoskiego tłumaczył o. Jan Pach - paulin