ARTUR OGRODNICKI: - Panie Prezydencie, czy
sądzi Pan, że wykorzystany został politycznie udział Wojska Polskiego
na froncie zachodnim w czasie II wojny światowej?
RYSZARD KACZOROWSKI: - Oczywiście. Zaważyło
to na naszym wejściu później do NATO. Wśród ludzi, którzy decydowali
o przyjęciu do Paktu Północno-Atlantyckiego, sprawa naszego udziału
w wojnie była wystarczająco żywa i o tym pamiętano.
- Jakie były zadania Rządu na Uchodźstwie, szczególnie
po powstaniu PRL?
- Rząd Rzeczypospolitej Polskiej, działający najpierw
w Paryżu, a potem w Londynie, kierował wysiłkiem wojennym Polski,
był jednym z bardzo ważnych członków koalicji antyhitlerowskiej.
Kiedy uznano przewagę Związku Sowieckiego w Europie Środkowo-Wschodniej
i podporządkowano temu mocarstwu wszystkie kraje, do których dotarła
Armia Czerwona, Rząd Polski nie przyjął dyktatu jałtańskiego i w
swoim oświadczeniu premier Tomasz Arciszewski wyraźnie określił,
że w dalszym ciągu będziemy prowadzić walkę o wolność i niepodległość
Polski.
Głównym zadaniem Rządu, jak i wszystkich, którzy pozostali,
była sprawa odzyskania przez Polskę suwerenności, niepodległości
i wolności. Drugim takim zadaniem, bardzo ważnym ze względów moralnych
było, żeby sprawa Katynia nie została zapomniana albo celowo odsunięta
gdzieś na bok.
- Jakie były źródła utrzymywania działalności Rządu
na emigracji?
- Nasi ministrowie i ludzie tam działający byli z
konieczności ludźmi, którzy dochodzili do wieku emerytalnego i źródłem
ich utrzymania były wypracowane emerytury, a jeżeli chodzi o działalność,
Rząd Polski otrzymywał fundusze ze Skarbu Narodowego. Była to instytucja
powołana w 1946 r. przez gen. Andersa (został on pierwszym przewodniczącym
Skarbu Narodowego), powstała ze składek Polaków z całego świata.
- Co zadecydowało, że został Pan prezydentem na uchodźstwie?
- Konstytucja kwietniowa z 23 kwietnia 1935 r. przewidywała
taką możliwość, że kiedy nie będzie można zwołać Zgromadzenia Narodowego
dla wyboru Prezydenta Rzeczypospolitej, to ustępujący prezydent miał
prawo powołać swego następcę na czas istnienia warunków wojennych.
Korzystając z tego prawa moi poprzednicy, po konsultacjach ze stronnictwami
politycznymi i najważniejszymi działającymi na emigracji, mianowali
swoich następców.
- Co wchodziło w zakres Pana obowiązków jako prezydenta?
- Obowiązki i prawa prezydenta określała konstytucja.
Prezydent przede wszystkim był odpowiedzialny, aby kierunek działań
Rządu Polskiego i Emigracji Niepodległościowej był zgodny z głównym
założeniem - odzyskaniem przez Polskę niepodległości.
- Dlaczego insygnia władzy prezydenta przekazał Pan
prezydentowi Lechowi Wałęsie, a nie prezydentowi Wojciechowi Jaruzelskiemu?
- Prezydent Władysław Raczkiewicz, po cofnięciu uznania
przez rząd Wielkiej Brytanii, w swoim Orędziu do kraju w czerwcu
1946 r. powiedział, że urząd prezydenta przekaże najgodniejszemu
z Polaków, wybranemu w wolnych, bez zewnętrznego nacisku wyborach.
Wszyscy moi poprzednicy tę formułę powtarzali. Również ja, kiedy
objąłem swój urząd, zapowiedziałem, że jeżeli dojdzie do wolnych
wyborów, to temu, który zostanie wybrany, przekażę insygnia urzędu
prezydenta.
- Jak ocenia Pan prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego?
- Prezydent Aleksander Kwaśniewski został wybrany
przez Polaków w wolnych wyborach. Sądząc po tym, co ogłaszają w badaniach
opinii publicznej, wykonuje swoje obowiązki w sposób właściwy i zadawalający
wyborców.
- Co zmieniło się w Pana życiu jako polityka po przekazaniu
insygniów władzy prezydenta?
- Przede wszystkim zostałem osobą prywatną, nie urzędową,
nie mam żadnych obowiązków poza tymi, jakie ma każdy obywatel Rzeczypospolitej,
i nie mam żadnych praw, które posiadał prezydent.
- Jaką rolę pełni Pan, Panie Prezydencie, wśród emigracji
obecnie?
Opowiadanie o uzdrowieniu niewidomego od urodzenia odzwierciedla przekonanie, że każde cierpienie i choroba stanowią karę za grzech. Wybrzmiewa to również w pytaniu uczniów Jezusa, które do Niego skierowali: „Rabbi, kto zgrzeszył, że się urodził niewidomy – on czy jego rodzice?”. Skoro jest kalectwo, musi być ktoś, kto jest tego winny, na skutek popełnionego grzechu. W ten sposób dociekania nad przyczynami cierpienia i niepełnosprawności zamieniają się w oskarżenia pod adresem cierpiących lub ich bliskich. Bólu, jaki z tego wynika, mocno doświadczył starotestamentowy Hiob. Przecież Elifaz, Bildad i Sofar przybyli do Niego jako przyjaciele, ale rychło przeobrazili się w surowych oskarżycieli. Takie podejście znalazło też wyraz w pytaniu zadanym Jezusowi przez Jego uczniów. Co więcej, ono wciąż odżywa w zetknięciu się z ludźmi, którzy cierpią i są niepełnosprawni. Widząc ich albo spotykając się z nimi, ulegamy tej samej pokusie, co przyjaciele Hioba i uczniowie Jezusa. Wynika ona z założenia, że każdy, kto cierpi, cierpi za grzechy swoje albo innych ludzi.
Dopóki nie spotkam Boga, jestem niewidomy, żyję życiem połowicznym. Odradzam się do pełni życia dopiero wtedy, kiedy spotkam się z Bogiem, kiedy stanę przed Nim w prawdzie, pokażę Mu się takim, jaki jestem, niczego nie ukrywając. Bóg jest światłością świata – i moją. Pokaże to noc paschalna, która zajaśnieje pełnią światła.
Jezus, przechodząc, ujrzał pewnego człowieka, niewidomego od urodzenia. Uczniowie Jego zadali Mu pytanie: «Rabbi, kto zgrzeszył, że się urodził niewidomy – on czy jego rodzice?» Jezus odpowiedział: «Ani on nie zgrzeszył, ani rodzice jego, ale stało się tak, aby się na nim objawiły sprawy Boże. Trzeba nam pełnić dzieła Tego, który Mnie posłał, dopóki jest dzień. Nadchodzi noc, kiedy nikt nie będzie mógł działać. Jak długo jestem na świecie, jestem światłością świata». To powiedziawszy, splunął na ziemię, uczynił błoto ze śliny i nałożył je na oczy niewidomego, i rzekł do niego: «Idź, obmyj się w sadzawce Siloam» – co się tłumaczy: Posłany. On więc odszedł, obmył się i wrócił, widząc. A sąsiedzi i ci, którzy przedtem widywali go jako żebraka, mówili: «Czyż to nie jest ten, który siedzi i żebrze?» Jedni twierdzili: «Tak, to jest ten», a inni przeczyli: «Nie, jest tylko do tamtego podobny». On zaś mówił: «To ja jestem». Mówili więc do niego: «Jakżeż oczy ci się otworzyły?» On odpowiedział: «Człowiek, zwany Jezusem, uczynił błoto, pomazał moje oczy i rzekł do mnie: „Idź do sadzawki Siloam i obmyj się”. Poszedłem więc, obmyłem się i przejrzałem». Rzekli do niego: «Gdzież On jest?» Odrzekł: «Nie wiem». Zaprowadzili więc tego człowieka, niedawno jeszcze niewidomego, do faryzeuszów. A tego dnia, w którym Jezus uczynił błoto i otworzył mu oczy, był szabat. I znów faryzeusze pytali go o to, w jaki sposób przejrzał. Powiedział do nich: «Położył mi błoto na oczy, obmyłem się i widzę». Niektórzy więc spośród faryzeuszów rzekli: «Człowiek ten nie jest od Boga, bo nie zachowuje szabatu». Inni powiedzieli: «Ale w jaki sposób człowiek grzeszny może czynić takie znaki?» I powstał wśród nich rozłam. Ponownie więc zwrócili się do niewidomego: «A ty, co o Nim mówisz, jako że ci otworzył oczy?» Odpowiedział: «To prorok». Żydzi jednak nie uwierzyli, że był niewidomy i że przejrzał, aż przywołali rodziców tego, który przejrzał; i wypytywali ich, mówiąc: «Czy waszym synem jest ten, o którym twierdzicie, że się niewidomy urodził? W jaki to sposób teraz widzi?» Rodzice zaś jego tak odpowiedzieli: «Wiemy, że to jest nasz syn i że się urodził niewidomy. Nie wiemy, jak się to stało, że teraz widzi; nie wiemy także, kto mu otworzył oczy. Zapytajcie jego samego, ma swoje lata, będzie mówił sam za siebie». Tak powiedzieli jego rodzice, gdyż bali się Żydów. Żydzi bowiem już postanowili, że gdy ktoś uzna Jezusa za Mesjasza, zostanie wyłączony z synagogi. Oto dlaczego powiedzieli jego rodzice: «Ma swoje lata, jego samego zapytajcie». Znowu więc przywołali tego człowieka, który był niewidomy, i rzekli do niego: «Oddaj chwałę Bogu. My wiemy, że człowiek ten jest grzesznikiem». Na to odpowiedział: «Czy On jest grzesznikiem, tego nie wiem. Jedno wiem: byłem niewidomy, a teraz widzę». Rzekli więc do niego: «Cóż ci uczynił? W jaki sposób otworzył ci oczy?» Odpowiedział im: «Już wam powiedziałem, a wy nie słuchaliście. Po co znowu chcecie słuchać? Czy i wy chcecie zostać Jego uczniami?» Wówczas go obrzucili obelgami i rzekli: «To ty jesteś Jego uczniem, a my jesteśmy uczniami Mojżesza. My wiemy, że Bóg przemówił do Mojżesza. Co do Niego zaś, to nie wiemy, skąd pochodzi». Na to odpowiedział im ów człowiek: «W tym wszystkim dziwne jest to, że wy nie wiecie, skąd pochodzi, a mnie oczy otworzył. Wiemy, że Bóg nie wysłuchuje grzeszników, ale wysłuchuje każdego, kto jest czcicielem Boga i pełni Jego wolę. Od wieków nie słyszano, aby ktoś otworzył oczy niewidomemu od urodzenia. Gdyby ten człowiek nie był od Boga, nie mógłby nic uczynić». Rzekli mu w odpowiedzi: «Cały urodziłeś się w grzechach, a nas pouczasz?» I wyrzucili go precz. Jezus usłyszał, że wyrzucili go precz, i spotkawszy go, rzekł do niego: «Czy ty wierzysz w Syna Człowieczego?» On odpowiedział: «A któż to jest, Panie, abym w Niego uwierzył?» Rzekł do niego Jezus: «Jest nim Ten, którego widzisz i który mówi do ciebie». On zaś odpowiedział: «Wierzę, Panie!» i oddał Mu pokłon. A Jezus rzekł: «Przyszedłem na ten świat, aby przeprowadzić sąd, żeby ci, którzy nie widzą, przejrzeli, a ci, którzy widzą, stali się niewidomymi». Usłyszeli to niektórzy faryzeusze, którzy z Nim byli, i rzekli do Niego: «Czyż i my jesteśmy niewidomi?» Jezus powiedział do nich: «Gdybyście byli niewidomi, nie mielibyście grzechu, ale ponieważ mówicie: „Widzimy”, grzech wasz trwa nadal».
75 lat modlitwy i spotkań. Jubileusz parafii przy Wittiga
2026-03-15 18:30
Marzena Cyfert
Marzena Cyfert
Uroczysta Eucharystia z okazji 75-lecia parafii NMP Matki Pocieszenia we Wrocławiu
Gdy w 1951 r. powstawała parafia NMP Matki Pocieszenia, liczyła niespełna trzy tysiące wiernych. Dziś pośród akademików i parkowych alei nadal jest miejscem modlitwy i spotkania z Bogiem. Podczas jubileuszowej Eucharystii bp Jacek Kiciński przypomniał, że właśnie z takich – często niewielkich – wspólnot buduje się Kościół.
– Cieszę się, że dzisiaj razem możemy dziękować Panu Bogu za jubileusze, które tutaj przeżywamy. A pokazują nam one, jak żywą wspólnotą wiary jest to miejsce – ta parafia i ta świątynia – mówił ksiądz biskup i przypomniał o przeżywanych jeszcze w tym miejscu jubileuszach 50-leciu DA Redemptor i 100-leciu obecności sióstr Służebniczek NMP.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
