Radni szczecińscy znaleźli w swoich skrzynkach projekt uchwały nadającej Ojcu Świętemu tytuł Honorowego Obywatela Szczecina. Po co? Przecież wielkość Papieża Jana Pawła II nie wymaga jakichkolwiek potwierdzeń. Podobnie nie wymaga uzasadnień twierdzenie o jego ogromnym i pozytywnym wpływie na współczesny świat. Żadna nowa godność nie doda mu już splendoru. To raczej Szczecin zyska, mając w gronie swych obywateli postać takiej miary. Inicjatywa jest więc raczej próbą wyrażenia wdzięczności, uznania za ważne tych wszystkich słów, które do szczecinian i w Szczecinie wypowiedział Jan Paweł II.

Po raz pierwszy Papież zwrócił się wprost do szczecinian 18 czerwca 1983 na Jasnej Górze - był to jedyny przypadek tak szczególnego powitania innej niż gospodarze grupy pielgrzymów. To nie kto inny, lecz szczecinianie usłyszeli - wówczas gdy jeszcze tlił się stan wojenny - słowa szacunku i podziękowania za wydarzenia z 1980 r., za ówczesną troskę i walkę "o sens ludzkiej pracy, o samą jej istotę" . Szczecin został przez Jana Pawła II określony jako "potężny i dynamiczny ośrodek życia robotniczego, intelektualnego, duchowego i religijnego" . Jednocześnie Papież kilkakrotnie dał do zrozumienia, jak oczywisty jest dla niego fakt, iż Szczecin jest miastem polskim, częścią państwa polskiego.

Drugie spotkanie ze szczecinianami dokonało się 11 czerwca 1987 r. - najpierw podczas Mszy św. na Jasnych Błoniach, potem podczas wmurowania kamienia węgielnego w budujące się Seminarium Duchowne, wreszcie podczas spotkania z duchowieństwem w szczecińskiej bazylice katedralnej. Szczecin, a ze Szczecina cała Polska usłyszała papieskie nauczanie o rodzinie, o tym, że "nie ma skuteczniejszej drogi odrodzenia społeczeństw, jak ich odrodzenie przez zdrowe rodziny". Ponownie cały świat usłyszał, że "w latach osiemdziesiątych Szczecin był miejscem doniosłych wydarzeń - i doniosłych umów pomiędzy władzami państwowymi a przedstawicielami świata pracy". Dla szczecinian to oczywistość - poza naszym miastem pamięta się jednak przede wszystkim umowy gdańskie.

Trzecie słowo Papieża do Szczecina miało miejsce dziesięć lat temu, w 1992 r., gdy Jan Paweł II utworzył nową metropolię, a Szczecin uczynił jej stolicą. Przez całe średniowiecze związek Pomorza Zachodniego z kościelną stolicą metropolitalną był zarazem wyznacznikiem jego związków i podległości politycznych. O zwierzchnictwo nad Pomorzem ubiegało się polskie Gniezno, niemiecki Magdeburg, duńskie Roskilde. Dzisiaj utworzenie metropolii w Szczecinie jest przede wszystkim świadectwem w pełni ukształtowanego Kościoła wraz ze wszystkimi jego strukturami. Jest jednak także swoistą "kropką nad i" - oto polski Szczecin jest stolicą polskiej prowincji kościelnej.

Przez cały obecny pontyfikat Jan Paweł II jest rzecznikiem wielkości, dojrzałości i prężności Szczecina. Słowami i decyzjami daje wyraz przekonaniu, że wiele już zrobiliśmy, że stać nas na jeszcze więcej, że sprostamy coraz większej odpowiedzialności, że poradzimy sobie z każdą trudnością. Mówi o nas daleko lepiej niż my sami. Gdy słucham zblazowanych wypowiedzi o "prowincjonalizmie" Szczecina - mam ochotę uciekać stąd, gdzie pieprz rośnie. Gdy słucham Ojca Świętego, wiem, że poradzimy sobie ze wszystkim - nawet z takimi dramatami jak upadłość stoczni szczecińskiej.