Alergia wobec Kościoła

Lewica europejska nadzwyczaj szybko pogodziła się z pieniędzmi, wolnym rynkiem i giełdą. Pozostała jej tylko alergia wobec Kościoła katolickiego. I chociaż partie polityczne i związki zawodowe czerpią o wiele więcej środków z kasy państwowej aniżeli ze składek swoich członków, niektórych irytuje to, że pewne fundusze publiczne służą finansowaniu posług, które Kościół świadczy społeczeństwu. Ostatnio partie i związki zawodowe zgorszyły się na wiadomość, że niektóre diecezje hiszpańskie poniosły milionowe straty, inwestując w ryzykowne akcje. Zarzuciły one Kościołowi, że spekuluje na giełdzie...
Zgodnie z tą mentalnością laicką, jeżeli miliony obywateli kupują i sprzedają akcje na giełdzie, to uznaje się ich za "inwestorów" . Gdy jednak jest mowa o Kościele, to rynek pieniężny w oczach lewicy od razu zamienia się w instytucję diabelską, a biskupi w spekulantów. Paradoksalne jest to, że niektóre partie krytykujące Kościół za nieumiejętność dostosowania się do nowoczesności teraz się dziwią, że Kościół obraca swoimi zasobami pieniężnymi na rynku papierów wartościowych, a nie trzyma ich pod poduszką.
Partie te domagają się od rządu, aby śledził, czy fundusze publiczne, jakie państwo przeznacza na Kościół, są wykorzystywane rzeczywiście zgodnie z przewidzianymi celami, a nie w spekulacjach giełdowych. Konkretnie wymienia się subwencjonowanie pozarządowych organizacji katolickich. Kościół oświadczył, że otrzymane fundusze publiczne przeznacza na przewidziane cele (wynagrodzenie kapłanów, utrzymanie parafii, dzieła dobroczynne...). Nie może inwestować ich na giełdzie, ponieważ są one natychmiast rozdzielane między wszystkie instytucje i osoby korzystające z dobroczynności Kościoła. Z drugiej strony biskupi nie rządzą finansami różnych instytucji (zakonów, szkół, organizacji pozarządowych), które w swoim zarządzaniu są całkowicie autonomiczne. Skądinąd subwencje państwowe nie pokrywają nawet kosztów utrzymania miejsc w szkole, nie może więc być mowy o spekulowaniu tymi pieniędzmi na giełdach.
Skoro partie lewicy domagają się od Kościoła tego, czego nie wymagają od siebie, to dlatego, że uznają taki model Kościoła, który nie jest Kościołem dla ubogich, lecz aniołów, po prostu Kościołem pozbawionym materialnych środków dla swojej działalności (http: //www.aceprensa.org).

Kościół nie ma co ukrywać

Każda wspólnota potrzebuje wsparcia od swoich członków, również Kościół. Od najdawniejszych czasów Kościół otrzymywał od wszystkich " dziesięciny". Po oddzieleniu się Kościoła od państwa na początku XIX wieku w Niemczech zaczęto wprowadzać podatek kościelny i inne formy finansowania posług i zadań kościelnych, jak ofiary indywidualne, np. w Stanach Zjednoczonych, finansowanie przez państwo, jak np. w Szwecji. Włochy zaprowadziły system ogólnego podatku socjalnego i kulturalnego. Każdy Włoch co roku indywidualnie rozstrzyga, czy jego wkład podatkowy ma otrzymać Kościół czy państwo (www.kath.de/bistum/berlin/institut/kisteur/system.htm) .
Obok podatku kościelnego istnieją w Niemczech jeszcze inne źródła finansowania, jak subwencje państwowe dla kościelnych instytucji socjalnych i kulturalnych, wynajem, dzierżawa, czynsze itp. Oprócz tego są także zbierane ofiary docelowe. Naturalnie, Kościół ma także w związku z tym poważne obowiązki: duszpasterstwo, liturgia i Caritas (http://www.kath.de/bistum/limburg/themen/bistum/geld/steuefaq.html) .