Wniebowzięcie Matki Bożej
WŁADYSŁAWA ANNA JAMRÓZ
Idziesz do Nieba
wprost w ramiona Syna
w objęcia Ojca
prowadzą Cię Aniołowie
Matko Niepokalana
Ucieczko nasza jedyna
Gwiazdo co wiarą świecisz
nad bytem i nad pustkowiem
Dla Ciebie zboża
w złoto się przybrały
błękitem nieba zalśniły bławatki
szukasz serc ludzkich co się zapodziały
cieszysz się z tych co idą
do Najdroższej Matki
Z Tobą do Boga droga najpewniejsza
o Wniebowzięta Królowo Najświętsza

Od pierwszych wieków Kościół obchodził narodziny dla nieba męczenników, a później także wyznawców. Nie dziwi fakt, że dość wcześnie zaczęto również uroczyście obchodzić narodziny dla nieba Najświętszej Maryi Panny.
Koniec ziemskiego życia Maryi okryty jest tajemnicą. Już św. Epifariusz w 377 r. pyta, w jaki sposób skończyło się życie Najświętszej Maryi Panny. Pismo Święte nie odpowiada wprost na to pytanie. Natomiast apokryfy, które są ważnym przekazem wiary pierwszych chrześcijan, mówią, że Najświętsza Maryja rozstała się z tym światem po Wniebowstąpieniu Jej Syna Jezusa Chrystusa. Miało to miejsce w Jerozolimie, gdzie zebrali się prawie wszyscy Apostołowie. Jej ciało zostało złożone w grobie - w ogrodzie Getsemani u stóp Góry Oliwnej. Obecnie w tym miejscu znajduje się kościół i klasztor pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Apostoł Tomasz nie był przy tym obecny. Wróciwszy do Jerozolimy, zapragnął ujrzeć po raz ostatni, jakby na pożegnanie, oblicze Maryi - Matki Zbawiciela świata. Otwarto zatem grób, lecz zamiast złożonego w nim ciała Maryi, znaleziono białe lilie - symbol dziewiczej czystości. Pan Bóg nie chciał wydać na skażenie grobem Tej, która była Matką Syna Bożego. I została wzięta do nieba z duszą i z ciałem, dlatego że była Niepokalanie Poczęta.
Święto Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny już w V wieku obchodzono uroczyście w Jerozolimie. Z tego okresu zachowały się liczne kazania i homilie na temat Wniebowzięcia Maryi, jak choćby homilia św. Jana Damasceńskiego (+ 750), w której wypowiada słowa: " Ciało Twoje nie podlega śmierci i nie rozkłada się, nie pozostaje w ziemi, lecz przeniesione zostało na królewski tron w niebie" (Oratio de dormitione B.M.V.). Stąd zarówno w tradycji Kościoła wschodniego, jak i zachodniego końca życia ziemskiego Maryi nigdy nie nazywano śmiercią, lecz "Wniebowzięciem Najświętszej Maryi Panny" lub "Zaśnięciem Najświętszej Maryi Panny" czy "Przejściem Najświętszej Maryi Panny" . Dzień tej pamiątki obchodzono 15 sierpnia. Takie bowiem przekonanie można znaleźć w pismach pisarzy pierwszych wieków i w praktykach pobożnych ludzi tego czasu.
Na Zachodzie uroczystość Wniebowzięcia pojawia się w VII wieku. Papież Sergiusz I (+ 701) prowadził w tę uroczystość procesję z kościoła św. Hadriana do bazyliki Matki Bożej Większej (Santa Maria Maggiore). Z Rzymu uroczystość przedostała się do Francji, Hiszpanii i Anglii. Uroczystość Wniebowzięcia znana w całej Europie Zachodniej przeszła z biegiem czasu do narodów słowiańskich, w tym również do Polski. Powszechna i nieprzerwana wiara ludu chrześcijańskiego w prawdę o Wniebowzięciu Maryi z ciałem i duszą do nieba sprawiła, że papież Pius XII, po wysłuchaniu opinii biskupów całego świata, bullą Munificentissimus Deus 1 listopada 1950 r. ogłosił prawdę wiary o Wniebowzięciu Maryi słowami: "Powagą Pana naszego Jezusa Chrystusa, błogosławionych Apostołów Piotra i Pawła oraz naszą ogłaszamy, że Niepokalana Boża Rodzicielka, zawsze Dziewica Maryja, po zakończeniu ziemskiego życia została z duszą i ciałem do chwały niebieskiej wzięta" .
Wniebowzięcie Maryi jest dla wszystkich chrześcijan, a szczególnie dla ludzi umęczonych pracą i niełatwą codziennością życia, dniem wielkiej radości. Radość ta wypływa z głębokiej wiary w to, że Niepokalana Dziewica Maryja została wzięta do chwały niebieskiej. Jest to zarazem dla wszystkich wierzących dzień wielkiej nadziei, że i oni po ziemskim życiu dostąpią tej samej chwały, jaką już teraz cieszy się Wniebowzięta Maryja. Podkreśla to prefacja mszalna na uroczystość Wniebowzięcia. Słyszymy w niej, że Maryja jest "pierwszą wśród zbawionych" i że jest "wizerunkiem Kościoła w chwale". Jednocześnie prefacja ta podkreśla, że dla pielgrzymującego ludu Bożego Maryja Wniebowzięta jest "znakiem nadziei i pociechy".
Uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w polskiej tradycji ludowej została nazwana "świętem Matki Bożej Zielnej" . Wierni przynoszą w tym dniu do kościoła kwiaty, kłosy zbóż, owoce, zioła oraz różnego rodzaju warzywa, które na końcu Mszy św. kapłan poświęca (błogosławi), wypowiadając słowa modlitwy: "Boże, wejrzyj łaskawie na te snopy nowego zboża, na nowe warzywa i owoce, aby ich w tym roku nikomu nie zabrakło. Wspomagaj swoją łaską wszystkich, którzy je zasiewali, sadzili i pielęgnowali. Naucz nas wdzięcznym sercem dzielić się otrzymanymi od Ciebie darami z każdym, kto będzie w niedostatku".