W dokumentacyjno-bibliograficznej serii EPISTEME ukazał się 20. tom poświęcony pracy naukowo-badawczej ks. prof. dr. hab. Stanisława Urbańskiego. W 1989 r. Ksiądz Profesor zainicjował działalność Sekcji Teologii Duchowości w ATK. Sekcja ta rozwija swą działalność w ramach trzech katedr: Teologii Życia Duchowego, Hagiografii i Mistyki Chrześcijańskiej. Najogólniej ujmując, szczególnym przedmiotem zainteresowań naukowych ks. prof. Urbańskiego jest polska teologia duchowości, nie tylko w aspekcie historycznym, ale pod kątem fenomenu tzw. szkół duchowości. Inicjatywy i odkrycia badawcze doprowadziły do wyodrębnienia polskiej szkoły duchowości zmartwychwstańskiej, szkoły duchowości honorackiej oraz szkoły sióstr benedyktynek.
Z inicjatywy ks. prof. Urbańskiego przygotowywane są do publikacji dzienniki dusz polskich mistyków i mistyczek. Sekcja Teologii Duchowości przejawia wielką aktywność w organizowaniu sympozjów. Pracownicy sekcji głoszą wykłady w kraju i za granicą - zarówno w ośrodkach naukowych USA, jak i Europy Zachodniej, a także Wschodniej.
Lektura książki ukazuje obraz polskiej duchowości w świetle historii kraju, a także cenny rodzimy wkład w duchowe dziedzictwo Europy. Cennym walorem książki jest prezentacja twórczego przenikania się wpływów duchowości protestanckiej, prawosławnej, żydowskiej i muzułmańskiej. Na uwagę zasługują poważne osiągnięcia ks. prof. Urbańskiego w zakresie kształcenia kadry naukowej. Również członkostwo w licznych towarzystwach naukowych krajowych, a także zagranicznych oraz współpraca z redakcjami czasopism naukowych w Polsce i na świecie wskazują na wyjątkowy charakter zaprezentowanego w książce dorobku twórczego w ciągu minionego dwudziestolecia. Dorobek ten sytuuje ks. prof. dr. hab. Stanisława Urbańskiego w czołówce polskich pisarzy teologicznych oraz europejskich fachowców w dziedzinie teologii duchowości.
Jak zaznaczył redaktor tomu Józef M. Dołęga - "(...) Tom XX Episteme, wchodzący w zbiór prac dokumentacyjnych i biograficznych tej serii, poświęcony pracy naukowo-badawczej ks. prof. dr. hab. Stanisława Urbańskiego, na stałe wpisze się w warsztat badawczy duchowości w Polsce i Europie".
Ezechiel przemawia do wygnańców w Babilonii. Wśród nich krąży przysłowie: „Ojcowie jedli cierpkie grona, a synom cierpnieją zęby” (Ez 18,2). Rozdział 18 prostuje takie myślenie i mówi o odpowiedzialności osoby. Po utracie ziemi i świątyni łatwo uznać los za przesądzony. Prorok otwiera drogę nowego początku. W tej perykopie powraca hebrajskie (šûb), „zawrócić”. Nawrócenie zostaje opisane w kategoriach czynów: odejście od występków oraz zachowywanie „prawa i sprawiedliwości”. Bóg ogłasza, że dawne grzechy nie staną jako oskarżenie. To język sądowy. Wspominanie win utrzymywało oskarżenie w mocy, a przebaczenie usuwało je z pola widzenia. Formuła „będzie żył, a nie umrze” brzmi jak wyrok uniewinniający ogłoszony nad człowiekiem, który zmienił drogę. Prorok opisuje Boga, który przyjmuje zawrócenie jako nowy kierunek życia, a nie jako chwilowy zryw. Równie mocno brzmi druga strona obrazu - odejście od dobra ku nieprawości. Tekst mówi o utracie życia przez sprawiedliwego, który porzuca prawo. Nie ma tu zgody na religijną pewność siebie. W tle słychać spór o „drogę” (derek). Izraelici zarzucają Panu brak sprawiedliwości, a Ezechiel odsłania nierówność ludzkiego postępowania. Najbardziej wyraziste zdanie odsłania wolę Boga. On nie chce śmierci grzesznika. Wezwanie do zawrócenia ma charakter ratunkowy i zakłada realną możliwość zmiany. „Życie” oznacza trwanie w Bożej opiece i wśród ludzi, „śmierć” oznacza wejście w konsekwencje czynów, które niszczą relacje i wspólnotę.
Boże ojców naszych, wielki i miłosierny! Panie życia i pokoju, Ojcze wszystkich ludzi. Twoją wolą jest pokój, a nie udręczenie. Potęp wojny i obal pychę gwałtowników. Wysłałeś Syna swego Jezusa Chrystusa, aby głosił pokój bliskim i dalekim i zjednoczył w jedną rodzinę ludzi wszystkich ras i pokoleń.
Zawieszone na ścianach wota. Laski niewidomych, kule niepełnosprawnych i ortopedyczne podpórki. Każde z wotów to albo znak prośby, albo dowód wdzięczności wobec Maryi za okazaną pomoc
Tamtego momentu, kiedy matka ułożyła ją na torach
i przywiązała do szyn, nie pamięta. Za mała była. I dobrze,
że nie pamięta. Matka już nie żyje, o zmarłych źle się nie
mówi, a ją przecież dróżnik znalazł. Co za szczęście, że
akurat po tych torach szedł! Takie rzeczy zdarzają się tylko
na filmach, czyż nie? No więc miała już swój happy end.
Wychowali ją dziadkowie.
WIĘCEJ ŚWIADECTW W KSIĄŻCE: ksiegarnia.niedziela.pl. DO KUPIENIA W NASZEJ KSIĘGARNI!
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
