Sobór Watykański II wzywa wierzących, aby "pielęgnowali prawdziwą i czynną miłość Ojczyzny".
W jaki sposób zrealizować ideał miłości Ojczyzny w dzisiejszej rzeczywistości, w której tak mało widzimy dobrych przykładów i tak rzadko słyszymy słowo "ojczyzna"?
W myśl starożytnej zasady: "słowa uczą, przykłady pociągają" odwołajmy się do osoby Papieża Polaka, do jego nauczania podczas pierwszej pielgrzymki do Ojczyzny. Na placu Zwycięstwa w 1979 r. powiedział m.in.: "Nie można bez Chrystusa zrozumieć dziejów Polski - przede wszystkim jako dziejów ludzi, którzy przeszli i przechodzą przez tę ziemię. Dzieje ludzi! Dzieje narodu są przede wszystkim dziejami ludzi. A dzieje każdego człowieka toczą się w Jezusie Chrystusie. W Nim stają się dziejami zbawienia.
Dzieje narodu zasługują na właściwą ocenę wedle tego, co wniósł on w rozwój człowieka i człowieczeństwa, w jego świadomość, serce, sumienie. To jest najgłębszy nurt kultury, jej najmocniejszy zrąb, jej rdzeń i siła. Tego, co naród polski wniósł w rozwój człowieka i człowieczeństwa, co w ten rozwój również dzisiaj wnosi, nie sposób zrozumieć i ocenić bez Chrystusa".
Człowiekiem, który przeszedł przez tę ziemię, zostawiając trwały ślad w naszej polskiej kulturze, była bł. Urszula Ledóchowska, której kanonizacja odbędzie się w przyszłym roku. Pochodziła ona z rodziny o głębokich tradycjach religijnych i patriotycznych: Stanisław Ledóchowski, żyjący na przełomie XVII i XVIII wieku, uczestniczył w kampanii wiedeńskiej, kard. Mieczysław Ledóchowski więziony był za obronę polskości w Ostrowie Wielkopolskim; ojciec bł. Urszuli był synem powstańca z 1831r. Brat bł. Urszuli - Ignacy Ledóchowski był generałem WP, w czasie okupacji niemieckiej dowodził oddziałami AK, zmarł w obozie koncentracyjnym Dora-Nordhausen. Drugi brat - Włodzimierz Ledóchowski, generał Jezuitów, udzielał moralnej i materialnej pomocy Polsce w czasie II wojny światowej. Siostra Błogosławionej - Maria Teresa Ledóchowska, wyniesiona na ołtarze 19 października 1975 r., założycielka Sodalicji św. Piotra Klawera, przyczyniła się do ewangelizacji Afryki.
Umiłowanie Ojczyzny i Kościoła było również widoczne w życiu bł. Urszuli, w jej pracy pedagogicznej i dydaktycznej, w jej szacunku dla każdej pracy i poszanowaniu każdego człowieka bez względu na pochodzenie czy wyznanie.
Wysłana przez klasztor krakowski do pracy w polskim gimnazjum św. Katarzyny w Petersburgu (1907-14) służyła uczennicom jako nauczycielka i wychowawczyni dobrych Polek. Wydalona przez rząd carski z Rosji, tworzyła żywe ośrodki polskości w krajach skandynawskich.
Na uwagę zasługuje włączenie się bł. Urszuli w działalność założonego w Szwajcarii przez Henryka Sienkiewicza i Ignacego Paderewskiego Komitetu Pomocy Ofiarom Wojny w Polsce (1915). Z ramienia Komitetu wygłosiła w krajach skandynawskich ok. 80 odczytów poświęconych dziejom narodu polskiego, wierze, polskiej literaturze, sztuce, budząc u słuchaczy świadomość, że Polacy mają prawo do niepodległości.
W Sztokholmie w 1915 r. bł. Urszula mówiła: "Mój kraj jest tak przedziwnie piękny, że czy kto chce, czy nie chce, musi go kochać!
Może mi powiecie, że są piękniejsze okolice, ładniejsze miasta, bogatsze prowincje w innych krajach: pod lazurowym niebem Italii, w alpejskich okolicach Szwajcarii i Tyrolu.
Owszem, zgadzam się z tym. Ale dla nas jest tylko jedno piękno, co może nas zadowolić i uszczęśliwić: nasza Polska, nasza droga Ojczyzna! (...)
Jesteś nieśmiertelny, kraju moich przodków! Jesteś nieśmiertelna, Ojczyzno ukochana, Polsko moja!
Nieśmiertelna przez swą odwieczną sławę. Nieśmiertelna przez swą sztukę i literaturę, której nie sposób wymazać z pamięci narodów. Nieśmiertelna przez miłość, którą żywią ku tobie Twoje dzieci, a której nie masz równej w świecie.
Śmiem to powiedzieć z czołem wzniesionym i dumą w sercu! Nasz naród - to naród prawdziwych bohaterów".

* * *

Siostry Urszulanki Szare starają się wprowadzać w życie ideały swojej Założycielki i wychowują młodzież i dzieci w duchu miłości Boga i Ojczyzny. W Prywatnym Technikum Gastronomiczno-Hotelarskim w Pniewach, oprócz pracy pedagogiczno-dydaktycznej, organizowane są różne akademie - np. z okazji odzyskania niepodległości, w których młodzież bierze twórczy, czynny udział i poznaje chwalebne czyny naszych przodków, a tym samym uczy się wiary i kultury.