Styczniowa liturgia przypomniała nam o wielkim wydarzeniu z czasów niemowlęctwa Pana Jezusa. Otóż Trzej Mędrcy poszukują Mesjasza, podążając za gwiazdą, która wiedzie ich do miejsca Jego narodzin. To jest wielkie poszukiwanie Boga. Jesteśmy pod wrażeniem tego poszukiwania, opisanego przez Ewangelistów.
Poszukiwanie Boga. Dzisiaj także widzimy, że spośród rzeczy zgiełkliwych, krzyczących, spośród tego, co dzieje się w światłach telewizyjnych jupiterów, fleszach aparatów fotograficznych, z zalewu kolorowych pism i pisemek wyłania się charakterystyczna dla człowieka potrzeba zamyślenia, refleksji. Zauważa się, że ludzie uciekają od zgiełku, szumu, że są i tacy, którzy w swoich domach nie mają telewizorów, unikają nawet radia, chcą spokoju, pragną pomyśleć, przeanalizować dotykające ich problemy, wyciągnąć wnioski, a także modlić się. Bardzo wielu ludzi szuka dzisiaj refleksji modlitewnej. Jakimś wymownym i ważnym znakiem tego poszukiwania są częstsze niż dotychczas powołania do zakonów kontemplacyjnych: do Karmelitanek, Dominikanek, Karmelitów czy innych klasztorów.
Poszukiwanie Boga przez człowieka jest więc cechą także naszych czasów. Trzeba tu jednak zmierzyć się z ogromną przestrzenią utrudnień, tak powszechnym pośpiechem, hałasem; człowiek nie może się już obejść bez słuchawki przy uchu, istnieją wielorakie sposoby na zagłuszanie potrzeby ciszy, tego, co odzywa się w głębi serca i w głębi sumienia człowieka.
Gdy jednak człowiek pragnie zobaczyć siebie w prawdzie, musi znaleźć trochę ciszy. Trzeba sobie bowiem postawić pewne pytania i dostrzec piękną symbiozę wartości pochodzących od Boga i tych, których potrzebuje człowiek. Jest to poszukiwanie Boga przez filozoficzne zamyślenie i przez modlitwę.
Człowiek poszukuje Boga także przez oglądanie świata i wszechświata, poszukuje Go naukową myślą i eksperymentem. Bo badania makro- i mikrokosmosu, tego wielkiego świata, ale i świata mieszczącego się w maleńkiej drobinie komórkowej, dostrzeganie, jak wszystko jest uporządkowane, jak współgra ze sobą, jak jest jakimś wspaniałym, cudownym zegarem - to jest także poszukiwanie Boga, pod warunkiem, że badaniom nie przyświeca Herodowa myśl, by Boga zabić.
Dla chrześcijan Bóg jest Bogiem w Trójcy Jedynym: Bóg Ojciec, Bóg Syn i Bóg Duch Święty. Takiego Boga wyczuwali Trzej Mędrcy, toteż poszukiwali zapowiedzianego Mesjasza. Poszukiwali Go, zamyśleni nad losem człowieka i świata, ludzie uosabiający całą myśl ludzką.
A jak my dziś poszukujemy Boga? Jakie podejmujemy wysiłki, by do Niego zdążać? Jakie są nasze myśli - czy kierują nas, żeby spotkać Boga w swoim sercu, sumieniu, w środku własnego jestestwa? Musimy także zapytać o to, czy nasze poszukiwanie Boga jest uczciwe, czy ma na celu spotkanie z Nim w prawdzie, czy celem jest zamazanie Jego obrazu w sercu swoim i bliźnich? Niby niewinne, a jednak nikczemne, przewrotne, Herodowe. Takie poszukiwanie prowadzi donikąd, prowadzi do samozagłady i należy je koniecznie odrzucić.
Poszukiwanie Boga przez Mędrców ze Wschodu jest szczere, otwarte, piękne. Naśladujmy ich w sposób mądry, jasny i zdecydowany, gdy tylko „gwiazda” wskazująca Boga błyśnie w naszym sercu, umyśle... Poszukujmy Boga najpierw wokół siebie, w środowisku życia i pracy. Wytężmy siły, by Go odnaleźć - poprzez zgiełk elektronicznego szumu, w zalewie informacji medialnych, „lekarstw” na szczęście, w całym naszym ubóstwie duchowym. Gdy wkroczymy na tę drogę, zobaczymy, że wszystko będzie nam Go pokazywać. A gdy ktoś będzie chciał zaciemnić obraz Boga, zniszczyć wizję Miłości, On na modlitwie pomoże nam rozpoznać Prawdę. Tak jak Mędrcom - i nam roztropność pokaże, jak należy unikać wszystkiego, co jest odejściem od Boga, co nie jest spotkaniem z Nim, a spotkaniem z Herodem, szatanem.
Dążmy do Boga szczerze, mądrze i roztropnie, a ukaże się nam On jako Książę Pokoju, Bóg z nami - nasza siła i moc do przeżycia wielu życiowych zdarzeń.