W wielką Chrystusową sieć mamy być złowieni podczas VIII Spotkania Młodych nad brzegami Jeziora Lednickiego. Oparte ono będzie na 21. rozdziale Ewangelii według św. Jana.
W trakcie rozważań nad tym biblijnym fragmentem naszą uwagę skupiła sieć - jako narzędzie mające na celu uświadomić nam wiarę, miłość i wybór Chrystusa. Uczniom, którzy na słowa Pana
ponownie zarzucili sieci, udało się złowić tyle ryb, iż ledwie dali radę je udźwignąć. Rozważając słowa św. Jana, zrozumieliśmy, że ową siecią jest Jezus Chrystus, rybą zaś jest każdy z nas,
kto da się złowić, czyli wybierze Chrystusa na Pana swojego życia. Z kolei owa trwałość i siła sieci, która pomimo ogromu ryb nie pękła, jest symbolem miłości Chrystusa, odwiecznej
i niezmiennej.
Zapragnęliśmy więc, aby taka prawdziwa sieć pojawiła się w miejscu przyjęcia chrztu przez Polskę, czyli tam, gdzie po raz pierwszy wybrano Chrystusa. Chcielibyśmy stać się jak ewangeliczne
ryby i dać się złowić Rybakowi - Chrystusowi, a także, jak nasi przodkowie, wybierać Go w ten sposób każdego dnia.
O naszej idei dowiedzieli się rybacy z Jastarni, którzy wyszli z propozycją wykonania prawdziwej sieci, takiej jaka na co dzień służy do połowów. Z radością przyjęliśmy
to zobowiązanie i w trakcie spotkania ustaliliśmy najważniejsze kwestie dotyczące sieci i wymieniliśmy się pomysłami. Najważniejszą kwestią było przełożenie treści 21.
rozdziału Ewangelii św. Jana na obraz i symbole, które pomogą uczestnikom spotkania zrozumieć sens obfitego połowu ryb i „egzaminu z miłości”, jaki Chrystus
uczynił Piotrowi nad brzegami Jeziora Galilejskiego.
Dziś jesteśmy przekonani, iż każdy, kto 29 maja przybędzie nad Lednicę, będzie mógł dać się złowić w Chrystusową sieć. Mamy też nadzieję, że jej końce uchwyci (w sensie dosłownym bądź przenośnym)
Rybak naszych czasów - Jan Paweł II.
W jednej ze szkół podstawowych w Kielnie doszło do serii zdarzeń, które poruszyły lokalną wspólnotę wierzących. Uczniowie, pragnący obecności krzyża w swojej sali lekcyjnej, napotkali na zdecydowany opór ze strony jednej z nauczycielek. Historia ta, choć bolesna, staje się pytaniem o granice szacunku dla sacrum w przestrzeni publicznej.
Z relacji rodziców wynika, że obecność krzyża w sali lekcyjnej klasy 7a była dla uczniów sprawą fundamentalną. Już na początku września dzieci zauważyły, że tradycyjny, drewniany krzyż, który wisiał obok godła państwowego, zniknął. Uczniowie nie pozostali bierni – dzięki uprzejmości szkolnej woźnej pozyskali inny poświęcony krzyż i przywrócili go na należne mu miejsce.
Ojciec Święty mianował abp. Mirosława Adamczyka nuncjuszem apostolskim w Albanii. Polak od 33 lat pełni służbę w dyplomacji watykańskiej. Do tej pory był papieskim przedstawicielem w Argentynie, a wcześniej m.in. w Panamie - informuje Vatican News.
Abp Mirosław Adamczyk ma 63 lata. Pochodzi z Gdańska. Pracę w dyplomacji watykańskiej rozpoczął w 1993 r., pracując kolejno na Madagaskarze, w Indiach, na Węgrzech, w Belgii, RPA i Wenezueli, a także w Sekretariacie Stanu Stolicy Apostolskiej. Od 2020 r. był nuncjuszem apostolskim w Argentynie, wcześniej – w latach 2017 – 2020 – w Panamie, a jeszcze wcześniej: w Liberii, Gambii i Sierra Leone.
Wstęp listu brzmi jak wyznanie wiary człowieka stojącego na progu próby. Paweł nazywa siebie apostołem «z woli Bożej» i od razu wskazuje na «obietnicę życia w Chrystusie Jezusie». To życie zaczyna się już teraz i przenika czas więzienia. Pozdrowienie «łaska, miłosierdzie, pokój» nie jest jedynie formułą grzeczności. Łaska (charis) mówi o darze, miłosierdzie o sercu Boga, pokój (eirēnē) o pełni. Paweł dziękuje Bogu, «któremu służy jak przodkowie», z czystym sumieniem (syneidēsis). Wiara chrześcijańska wyrasta z modlitwy Izraela i idzie dalej. Wspomnienie Tymoteusza wraca «we dnie i w nocy». Apostoł pamięta jego łzy i pragnie spotkania. Relacja ucznia i ojca w wierze ma poziomy odpowiedzialności i czułości. Tradycja Kościoła pamięta Tymoteusza jako pasterza Efezu. List brzmi jak przekaz pochodni w czasie apostolskich kajdan. Najważniejsze pada w zdaniu o «szczerej wierze» (anupokritos pistis), która mieszkała najpierw w babce Lois i w matce Eunice. Ewangelia przechodzi przez dom i przez pamięć rodzin. Paweł widzi w Tymoteuszu owoc takiego przekazu. Następnie przypomina o «charyzmacie Bożym» (charisma), otrzymanym przez włożenie rąk. Ten gest oznacza modlitwę Kościoła i powierzenie służby, która ma strzec i karmić wspólnotę. Czasownik «rozpalić na nowo» (anazōpyrein) mówi o ogniu, który wymaga troski, ciszy i wierności. Bóg nie daje ducha lęku (deilia). Daje «moc, miłość i trzeźwe myślenie» (dynamis, agapē, sōphronismos). Z takiego daru rodzi się wolność od wstydu wobec «świadectwa» (martyrion) i wobec więzów apostoła. Wierność Chrystusowi ma cenę, a jej fundamentem pozostaje moc Boga.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.