Fakt Wcielenia i Bożego Narodzenia zawsze pobudzał najświatlejsze umysły każdej epoki do szukania sensu i racji tego wydarzenia. Św. Augustyn zastanawiając się nad kwestiądlaczego Bóg, choć tak mocny, przyszedł na świat w postaci śmiertelnego człowieka odpowiadał, że jedynym powodem, dla którego Bóg stał się człowiekiem był właśnie samczłowiek. Bóg stał się człowiekiem po to, aby nas odkupić i abyśmy mogli stać się Dziećmi Bożymi. Wielki teolog średniowiecza, święty Anzelm z Canterbury napisał sławny traktat Cur Deus homo? (Dlaczego Bóg stał się człowiekiem?), sprawiając, że od tego czasu każdy wierzący stawia sobie pytanie: dlaczego Bóg „opuścił śliczne niebo i obrał barłogi” stając się człowiekiem podobnym do nas we wszystkim oprócz grzechu? To pytanie „dlaczego?” ma szczególny rodowód. Wywodzi się ono bowiem z ulubionej przez św. Anzelma zasady, która głosi, że „wiara szuka zrozumienia". I dlatego my chrześcijanie ponieważ wierzymy, że Chrystus jest wcielonym Synem Bożym, chcemy jednak zrozumieć i uchwycić ten fakt, który można nazwać "miłosną racją" Wcielenia. Z tego też powodu, chcemy przeżywać święta Bożego Narodzenia nie tylko w wesołości, błogim samozadowoleniu, cieszeniu się udanymi zakupami, ale chcemy u betlejemskiego żłóbka zadziwić się i głębiej wnikać w tajemnicę Wcielenia, pytając się o jej sens dla nas żyjących tu i teraz, ludzi kończącego się 2013 roku. Dlaczego Bóg dla mnie stał się człowiekiem? To głęboko egzystencjalne pytanie domaga się naszej osobistej refleksji, duchowego przeżycia i adekwatnej odpowiedzi.

Dla nas i dla naszego zbawienia.....

Z Objawienia dowiadujemy się, że prarodzice Adam i Ewa pod wpływem pokusy szatana przestali wierzyć w to, co do nich mówił Pan Bóg. Uwierzyli natomiast szatanowi, że pełnię szczęścia osiągną dopiero wtedy, gdy odrzucą Boga i będą liczyć tylko na siebie. Odrzucenie Boga i niewiara w Jego miłość sprawiły, że ludzkość pogrążyła się w otchłani śmierci i strasznej niewoli zła. Ten dramatyczny stan w jakim znalazła się ludzkość po grzechu pierworodnym, sprawił, że Bóg pełen miłosierdzia wkroczył w ludzkie dzieje, właśnie poprzez tajemnicę Wcielenia. Pan Bóg stał się prawdziwym człowiekiem „dla nas i dla naszego zbawienia”. Tylko Jego miłość mogła wyzwolić konkretnego człowieka i całą ludzkość z niewoli grzechu i śmierci (zob. Łk 2,11). A ponieważ w Bogu nie ma przeszłości ani przyszłości, tylko jest ciągłe teraz, Jezus Chrystus wciąż dociera do każdego człowieka z propozycją zbawienia, niezależnie od tego, czy dany człowiek żył przed, czy po Wcieleniu. Jezus Chrystus - Zbawiciel obejmuje ludzi wszystkich pokoleń, ras i wyznań. Nie ma zbawienia poza Chrystusem i Jego Mistycznym Ciałem, którym jest Kościół, a szansę mają wszyscy ludzie (zob. Lumen gentium, 16). Adorując bezbronną i pokorną miłość Boga w Dziecięciu Jezus musimy pamiętać o słowach które skierował do nas św. Jan: „albowiem Bóg nie posłał swego Syna na świat po to, aby świat potępił, ale po to, by świat został przez Niego zbawiony” (J 3, 17).

Aby objawić Boga Ojca i Jego plan miłości względem człowieka

Jezus Chrystus, Wcielony Syn Boga jest Ikoną Boga niewidzialnego. „W Chrystusie i przez Chrystusa – napisze Jan Paweł II - najpełniej objawił się ludzkości Bóg, najbardziej się przybliżył” (Redemptor hominis, n.11). Kiedy w stajni betlejemskiej Matka Najświętsza rodziła bezbronne Niemowlę została objawiona niepojęta przez ludzki rozum tajemnica nieskończonej miłości i miłosierdzia Boga, bowiem „tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne (J 3,16). Jezus - podkreśla Benedykt XVI w encyklice Deus caritas est – jest wcieloną miłością Ojca (n. 12).

Aby objawić świętość każdych ludzkich narodzin i sens każdego ludzkiego życia

„Prawdziwie wielka jest wartość ludzkiego życia, skoro Syn Boży przyjął je i uczynił miejscem, w którym dokonuje się zbawienie całej ludzkości!” napisze Jan Paweł II w encyklice Evangelium vitae (n. 33). Jezus Chrystus stając się człowiekiem zainicjował tym samym Ewangelię życia głoszącą prawdę, że życie ludzkie jest święte i nienaruszalne.To dzięki wcieleniu Syna Bożego, każdy człowiek od momentu poczęcia posiada nieskończoną godność i wartość. Taką samą godność i wartość w oczach Boga ma dziecko poczęte w łonie matki jak i człowiek dorosły, człowiek niepełnosprawny umysłowo i fizycznie i laureat nagrody Nobla, żebrak i milioner. Taką samą godność i wartość ma Chińczyk, Niemiec Polak, Żyd, Rosjanin itd. Boża Dziecina przypomina po wszystkie czasy prawdę, że „życie, którym Bóg obdarza człowieka, jest czymś więcej niż tylko istnieniem w czasie. Jest dążeniem ku pełni życia; jest zalążkiem istnienia, które przekracza granice czasu, bo dla nieśmiertelności Bóg stworzył człowieka – uczynił go obrazem swej własnej wieczności” (Jan Paweł II, Evangelium vitae, n. 34). Dlatego wpatrzeni w żłóbek betlejemski winniśmy zrozumieć, że jesteśmy wezwani do tego, by „bronić życia i umacniać je, czcić je i kochać” (n. 42).

Aby pokazać jakim powinien być prawdziwy, autentyczny człowiek

W Konstytucji Gaudium et spes Soboru Watykańskiego II czytamy, że „Syn Boży, przez wcielenie swoje zjednoczył się jakoś z każdym człowiekiem. Ludzkimi rękami pracował, ludzkim myślał umysłem, ludzką działał wolą, ludzkim sercem kochał, urodzony z Maryi Dziewicy, stał się prawdziwie jednym z nas, we wszystkim do nas podobny oprócz grzechu” (n. 22). Od tej pory, aby dowiedzieć się kim jest i jaki powinien być człowiek, musimy zwrócić się do Jedynego Człowieka godnego tego imienia, który kiedykolwiek żył; do Tego, o którym Piłat powiedział prorocze słowa: "Oto człowiek" (J 19,5). Tylko dzięki Chrystusowi wiemy, kim jest człowiek. On jest punktem odniesienia, On jest prawdziwą miarą człowieczeństwa. Chrystus jest kluczem do zrozumienia tej wielkiej i podstawowej rzeczywistości, jaką jest człowiek. Jan Paweł II uczył w Redemptor hominis, że „w Chrystusie i przez Chrystusa człowiek zdobył pełną świadomość swojej godności, swojego wyniesienia, transcendentnej wartości samego człowieczeństwa, sensu swojego bytowania” (n.11). Dlatego też „ tajemnica człowieka wyjaśnia się naprawdę dopiero w tajemnicy Słowa Wcielonego” (n. 8).

Aby ukazać piękno i nieocenioną wartość ludzkiej rodziny

Jan Paweł II w Liście do Rodzin zauważa i mocno akcentuje fakt, że „Boska tajemnica Wcielenia Słowa pozostaje w ścisłym związku z ludzką rodziną. Nie tylko z tą jedną, nazaretańską, ale w jakiś sposób z każdą rodziną”, bowiem „Syn Jednorodzony, współistotny Ojcu, Bóg z Boga i Światłość ze Światłości, wszedł w dzieje ludzi poprzez rodzinę” ( n. 2). W rodzinie i poprzez rodzinę, rozumianą jako nierozerwalna wspólnota życia i miłości mężczyzny i kobiety, Chrystus zechciał objawiać pełną prawdę o Bogu i o człowieku. Poprzez wydarzenie Bożego Narodzenia Jezus potwierdza podstawowy fakt, że pośród wielu dróg jakimi w swoim życiu kroczy człowiek, „rodzina jest drogą pierwszą i z wielu względów najważniejszą. Jest drogą powszechną, pozostając za każdym razem drogą szczególną, jedyną i niepowtarzalną, tak jak niepowtarzalny jest każdy człowiek. Rodzina jest tą drogą, od której nie może on się odłączyć. Wszak normalnie każdy z nas w rodzinie przychodzi na świat, można więc powiedzieć, że rodzinie zawdzięcza sam fakt bycia człowiekiem (...) rodzina pozostaje wciąż jak gdyby jego egzystencjalnym horyzontem jako ta podstawowa wspólnota, na której opiera się całe życie społeczne człowieka w różnych wymiarach aż do najrozleglejszych” (List do Rodzin, n. 2). Dlatego rodzinę trzeba ochraniać i autentycznie jej służyć!

Cur Deus homo?

Tegoroczne święta Bożego Narodzenia powinny wzbudzać w nas zachwyt i najgłębsze zadziwienie wyrastające z tego pytania rodzącego się z tajemnicy Wcielenia. Warto u betlejemskiego żłóbka się zadziwić! Warto wyjść ponad poziom konsumpcyjnego i zwyczajowego przeżywania tych świąt i zadawać sobie to proste, a zarazem głęboko egzystencjalne pytanie, szukając logiki Świętej Nocy. Jan Paweł II przypomniał na progu Wielkiego Jubileuszu, że „Jezus jest prawdziwą nowością, przerastającą oczekiwania ludzi i pozostanie nią na zawsze, przez wszystkie kolejne epoki dziejów. Wcielenie Syna Bożego (...) jest właściwym kryterium oceny rzeczywistości doczesnej i wszelkich zamysłów, które mają zapewnić człowiekowi życie coraz bardziej ludzkie”. Papież Franciszek dopowiada w adhortacjiEvangelii gaudium , że „z Jezusem Chrystusem rodzi się zawsze i odradza radość” (n. 1). Dlatego wzywa nas wierzących, abyśmy nie pozwolili okraść się z nadziei i radości jakie płyną ze faktu Wcielenia i Bożego Narodzenia (n. 83, 86).

Pytanie: dlaczego Bóg stał się Człowiekiem jest wciąż inspirujące i egzystencjalnie nośne. Szukajmy na nie odpowiedzi dla nas samych w ciszy stajenki betlejemskiej, w śpiewie kolęd, w czytaniach podczas Mszy św., w rodzinnych rozmowach. Bóg stał się Człowiekiem, abym ja stał się......