Czynności kapłana

W doborze czytań podkreślona została zasada lectio continua. Polega ona na sukcesywnym czytaniu jakiejś księgi Pisma Świętego w dniach kolejno po sobie następujących. Celebrans może, nawet w przypadku uroczystosci czy świąt, zdecydować o kontynuowaniu czytań biblijnych, tak aby cykl nie został przerwany. Takie zachowanie pozwoli na lepsze zrozumienie Dobrej Nowiny, zwłaszcza jej trudniejszych fragmentów.
Ważnym obrzędem jest znak pokoju, który ukazuje trwającą w Kościele komunię i miłość. Przekazywany według miejscowych zwyczajów - wymaga, aby uniknąć chaosu, ograniczenia do najbliżej stojących. W Polsce jest nim ukłon, bez wypowiadania jakiejkolwiek aklamacji. W małych grupach może stanowić go podanie ręki. W odróżnieniu od dawnego zwyczaju nie chodzi tu o to, aby znak pokoju był przekazywany poszczególnym wiernym od ołtarza przez kapłana, lecz o to, by zgromadzenie zespoliło się w osobach swych członków i stało się w ten sposób gotowe do przyjęcia Chrystusa.

Przyjmowanie Komunii św.

Zaleca się procesjonalne przystępowanie do Komunii św. Procesja bowiem symbolizuje nowy lud Boży pielgrzymujący pod przewodnictwem Chrystusa, jako nowego Mojżesza, do nowej ziemi obiecanej, do nieba. Tę paschalną wymowę ma każda procesja, niezależnie od jej celu szczegółowego. Wierni przyjmują Komunię św., klęcząc lub stojąc. Pozycja stojąca zalecana jest zwłaszcza wówczas, gdy jest tłok w kościele czy też sprawowana jest Msza św. polowa, zwłaszcza gdy jest błoto. W Polsce, według zasad Synodu Plenarnego, Komunia św. udzielana jest do ust. Nowe przepisy pozwalają na szerszą praktykę udzielania Komunii św. pod dwiema postaciami, którą na terenie każdej diecezji ustala biskup diecezjalny. Wprawdzie ten, kto przyjmuje Komunię św. tylko pod jedną postacią, przyjmuje żywego Pana z Ciałem i Krwią, jednakże dopiero obie postacie stanowią pełny znak. W piciu Krwi Przymierza z jednego kielicha staje się odczuwalne zawarcie Przymierza - w przelanej krwi ofiara zostaje wyrażona dobitniej niż w chlebie; w winie uwydatnia się też mocniej radosny charakter Eucharystii, a tym samym - teraźniejszość mesjańskiego czasu zbawienia.

Gest przyklęknięcia

Odnośnie do przyklękania - to czynić je należy nie tylko podczas przechodzenia przed Najświętszym Sakramentem, ale także przed Krzyżem św. - od jego uroczystej adoracji w liturgii Wielkiego Piątku aż do rozpoczęcia Wigilii Paschalnej. Gest przyklęknięcia jest znakiem podporządkowania się i pokornego wielbienia Bożego Majestatu.

Cisza

W porównaniu do poprzedniej praktyki, liturgia sprawowana według nowych wskazań będzie miała krótkie chwile milczenia. Cisza, która przewidziana jest po wysłuchaniu czytań i Ewangelii, po homilii i Komunii św., przed aktem pokuty i po każdym wezwaniu: „Módlmy się” - ma pomóc w wewnętrznym skupieniu się i przeżywaniu spotkania z Bogiem. To, co zostało ujrzane i usłyszane zmysłami, będzie wówczas mogło przeniknąć w głąb człowieka.

Posługa wiernych świeckich

Nie brakuje także przypomnienia o funkcjach, które przeznaczone są dla wiernych świeckich. Do nich należy prowadzenie śpiewu, komentarze liturgiczne, odczytywanie intencji modlitwy wiernych oraz rozdawanie Komunii św. przez nadzwyczajnych szafarzy. Wśród pełniących funkcje liturgiczne są także zakrystianie i zbierający ofiary w kościele. Każdy z uczestników zgromadzenia Eucharystycznego ma prawo i obowiązek wnieść wkład we wspólne uczestnictwo, w zależności od spełnianej funkcji. Należy pamiętać, że do każdej z tych czynności trzeba być dokładnie przygotowanym np. psalmista powinien posiąść sztukę wykonywania psalmodii i zdobyć umiejętność prawidłowej wymowy i dykcji, uwagi podawane przez komentatora winny być zwięzłe i jasne, zakrystianin zaś powinien starannie przygotowywać paramenty i naczynia liturgiczne, aby bezpośrednio przed liturgią panował spokój i pełna skupienia cisza. Odczytywanie czytań z Pisma Świętego należy do ustanowionych lektorów, a w przypadku ich nieobecności - do starannie przygotowanych innych osób świeckich.