Kapłani i ich powołanie - to temat styczniowego numeru Wieczernika - miesięcznika wydawanego przez Ruch Światło-Życie. Numer otwiera modlitwa ks. Wojciecha Danielskiego, zatytułowana
Codzienne zjednoczenie się kapłana z Chrystusem Sługą. W artykule Ideał kapłana ks. Ryszard Nowak przypomina, że Jezus Chrystus jest najdoskonalszym wzorcem sługi. Wskazuje również,
w jaki sposób wzorzec ten można przenosić do codziennej posługi. Ks. Maciej Krulak w artykule pt. Aby się rozwijać przedstawia interesujące świadectwo swoich doświadczeń w ruchu
oazowym, pisząc m.in.: „Moja duchowość jako chrześcijanina i kapłana wynika z tego, czego doświadczyłem w Ruchu”. Ks. Andrzej Żur odnajduje w posłudze
kapłańskiej, w angażowaniu się kapłana w działania, które przyniosą owoce wzrostu duchowego, aspekty ojcostwa nacechowane odpowiedzialnością, zatroskaniem, wysiłkiem. Swoimi spostrzeżeniami
dzieli się w artykule pt. Ojcostwo.
Inne duszpasterstwo - to tytuł artykułu ks. Tomasza Opalińskiego, który pisze o swoich doświadczeniach w posługiwaniu wspólnotom, w które został włączony jako
student KUL, moderator Ruchu Światło-Życie, wykładowca w seminarium, a także... użytkownik poczty elektronicznej.
Słowa ks. Blachnickiego, że „świętość kapłaństwa urzeczywistnia się przez służbę”, są punktem wyjścia rozmowy Jana Halbersztadta z ks. Markiem Sędkiem, poświęconej m.in. działalności
Stowarzyszenia „Unia Kapłanów Chrystusa Sługi”. Często traktujemy kapłanów tak, jakby z chwilą przyjęcia święceń ich człowieczeństwo znikało. O potrzebie „dostrzegania
pod sutanną człowieka” pisze Jan Halbersztadt w artykule Faceci w czerni.
Warto przeczytać również artykuł Marty Dalgiewicz pt. Skarbnica Kościoła, poświęcony nowym możliwościom ewangelizacji stworzonym przez Internet, oraz dwa dołączone do tego numeru dodatki tematyczne:
Jak być dobrymi rodzicami oraz Wobec drugiej płci.
Jak pisze kronikarz tamtych czasów - Janko z Czarnkowa - nareszcie w środę po niedzieli „Invocavit", dnia drugiego miesiąca marca, przedniejsi panowie polscy oraz Bodzanta, arcybiskup gnieźnieński, zjechawszy się w Radomsku, jednomyślną zgodą i wolą postanowili posłać po Jadwigę, córkę śp. zmarłego króla z prośbą, aby przyjechała do Polski na królowanie. Takim sposobem kolejny zjazd w Radomsku z 2 marca 1384 r. zadecydował o powierzeniu jej tronu. Dopełnieniem tego była koronacja zaledwie 10-letniej księżniczki na króla Polski w październiku tego samego roku.
Podnoszące się z kolan po rozbiciu dzielnicowym zjednoczone Królestwo Polskie, odbudowane wysiłkiem Kazimierza III Wielkiego, po jego bezpotomnej śmierci w 1370 r. stanęło w obliczu wyboru nowego władcy. Na mocy wcześniejszych układów sukcesyjnych tron powierzono więc siostrzeńcowi „króla chłopów”, panującemu wówczas na Węgrzech Ludwikowi z dynastii Andegawenów. Monarcha miał jednak poważny problem. Mimo dwukrotnie zawieranych związków małżeńskich, najpierw z Małgorzatą Luksemburską (krewną cesarza Karola IV), a później Elżbietą Bośniaczką nie doczekał się męskiego potomka. Taki stan rzeczy spowodował, że zapewnienie ciągłości rządów stało się dość trudne. Jego trzy córki z drugiej żony: Katarzyna, Maria i Jadwiga nie mogły odziedziczyć tronu. W Polsce prawo do tego posiadało wyłącznie potomstwo „po mieczu”, a nie „po kądzieli”- dziedziczyć mogli zatem mężczyźni z dynastii, nie córki. Rozwiązaniem okazało się zaproponowanie szlachcie polskiej przywileju. 17 września 1374 r. w Koszycach Ludwik Węgierski zwolnił rycerstwo z podatku od gruntów oprócz 2 groszy z łana. W zamian możni zgodzili się, aby po jego śmierci sukcesja przeszła na jedną z córek.
Dekret Ogólny Konferencji Episkopatu Polski, który wszedł w życie 1 marca, wprowadza do praktyki kościelnej w Polsce kary finansowe przewidziane w zreformowanym przez papieża Franciszka Kodeksie Prawa Kanonicznego. Jak wyjaśnia w rozmowie z KAI ks. prof. Piotr Majer z Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie, nie jest to nowa inicjatywa polskich biskupów, lecz dostosowanie powszechnego prawa Kościoła do krajowych realiów ekonomicznych - z jasno określonymi widełkami grzywien i zasadami ich stosowania, przede wszystkim wobec duchownych.
Natomiast egzekwowanie przewidzianych w dekrecie kar od osób świeckich jest zdaniem kanonisty „iluzoryczna” ze względu na konflikt przepisów prawa kanonicznego i prawa pracy.
W kryjówce zabitego szefa kartelu narkotykowego znaleziono wizerunki sakralne
W niedzielnych homiliach biskupów w Meksyku nie zabrakło wczoraj odniesień do fali przemocy, która wybuchła w tym kraju po zabiciu Nemesio Oseguery, zwanego El Mencho, szefa kartelu narkotykowego Jalisco Nueva Generación. Poruszenie wywołało odnalezienie w jego kryjówce licznych wizerunków sakralnych. Kierujący diecezją Saltillo bp Hilario González García zdecydowanie potępił przywłaszczanie sobie symboli religijnych przez zorganizowaną przestępczość.
Ostro skrytykował fakt, że przestępcy i szefowie karteli używają obrazów religijnych do usprawiedliwienia swoich okropnych czynów. Nazwał to zjawisko „przewrotnym wykorzystaniem wizerunków sakralnych”. Za „totalną sprzeczność” uznał „szukanie ochrony Boga przy popełnianiu złych czynów”. Wezwał wiernych, by nie dali się zwieść, dodając, że „nie można mieszać wiary z przemocą czy handlem narkotykami”.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
