Jeżeli ktoś był w sanktuarium maryjnym w Resku, to zauważył na ścianach wywieszone wota - znaki czci i wdzięczności dla swojej Matki i Królowej. Może czasem oczy pielgrzymów, wpatrując się w te złote i srebrne serca, szukają wśród nich najpiękniejszych i najcenniejszych, zapominając, że darem najmilszym Chrystusowi i Jego Matce jest serce żywe, rozmodlone i uświęcone łaską.

Co może być bardziej wartościowego nad słowo przyjaźni i miłości wypowiedziane do Boga w tym świętym miejscu? Przychodzą i przyjeżdżają pielgrzymi utrudzeni, ale radośni, ponieważ wiedzą, że tutaj - w Resku wobec Maryi wymodlą się i wypowiedzą Bogu wszystkie swoje troski i radości. Tutaj u Maryi Reskiej jest miejsce wielkiego cudu - otwierania serc przed Bogiem. Maryja nie jest tylko świadkiem tego cudu, ale jak dobra Matka uczy nas składania rąk i zginania kolan przed Panem. Miarą naszej przyjaźni z Bogiem będzie zawsze nasza modlitwa, którą trzeba objąć i cały świat, i najdrobniejszy gest życia codziennego, swoich najbliższych i tych, którzy sercem są od nas daleko, wszystkie nasze troski, ale i radości serca.

Przychodząc w pielgrzymce do Matki Bożej Reskiej, prosimy, żeby zebrała wszystkie nasze nieudolne słowa, wszystkie nasze wołania, pragnienia i dziękczynienia i zaniosła je w swych dłoniach do tronu Bożego.

Maryja Reska wciąż zaprasza pielgrzymów do siebie, gdyż jest Matką pokornie czekającą na każdego. Tutaj można znaleźć natchnienie, radę i pociechę...