Św. Faustyna Kowalska urodziła się 25 sierpnia 1905 r. w Głogowcu k. Łodzi, w biednej chłopskiej rodzinie jako trzecie z dziesięciorga dzieci. Na chrzcie św., który przyjęła 27 sierpnia 1905r. w parafii Świnice Warckie, otrzymała imię Helena. Od lat dziecinnych odznaczała się umiłowaniem modlitwy i wrażliwością na potrzeby drugiego człowieka. W domu panowała bardzo religijna atmosfera. Gdy w 1935 r. przyjechała do rodziny odwiedzić umierającą matkę, tak napisała: „Kiedy widziałam, jak ojciec się modlił, zawstydziłam się bardzo, że ja po tylu latach w Zakonie nie umiałabym się tak szczerze i gorąco modlić, toteż nieustannie składam Bogu dzięki za takich rodziców” (Dzienniczek, 398).
W takiej atmosferze rodzinnej u małej Helenki zrodziła się myśl o życiu zakonnym. Tak o tym mówi: „W siódmym roku życia usłyszałam pierwszy raz głos Boży w duszy, czyli zaproszenie do życia doskonalszego, ale nie zawsze byłam posłuszna głosowi łaski” (Dzienniczek, 7). W 1914 r. przyjęła Pierwszą Komunię św. W wieku 16 lat, aby pomóc rodzicom, podjęła pracę, udając się na służbę do Aleksandrowa. Po roku wróciła do domu i oznajmiła rodzicom chęć wstąpienia do klasztoru. Ci sprzeciwili się. Powróciła więc na służbę do Łodzi. Tam, po chwilowym zagłuszaniu powołania, podczas balu zobaczyła cierpiącego Jezusa, który jej powiedział: „Dokąd cię cierpiał będę i dokąd mnie zwodzić będziesz?” (Dzienniczek, 9).
1 sierpnia 1925 r. wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Warszawie przy ulicy Żytniej. W życiu zakonnym Jezus wkraczał w jej życie, utwierdzał w powołaniu i przygotowywał do misji apostołki Miłosierdzia Bożego. Tu chciał ją mieć, mówiąc: „Tu cię wezwałem, a nie gdzie indziej, i przygotowałem wiele łask dla ciebie” (Dzienniczek, 19). „W Starym Zakonie wysyłałem proroków do swego ludu. Dziś wysyłam ciebie do całej ludzkości z Moim Miłosierdziem” (Dzienniczek, 1588). „Przygotujesz świat na ostateczne przyjście moje” (Dzienniczek, 429). W tym Zgromadzeniu, spełniając gorliwie obowiązki zakonne, zachowując regułę i służąc bliźnim, wypełniła wolę Bożą i osiągnęła świętość, której pragnęła od najwcześniejszych lat (por. Dzienniczek, 1372). „Staram się o świętość - mówiła - bo przez to będę pożyteczna Kościołowi” (Dzienniczek, 1505).
Wyniszczona chorobą zmarła w opinii świętości w Krakowie 5 października 1938 r., mając 33 lata, w tym 13 lat życia zakonnego. Ojciec Święty Jan Paweł II dokonał w Rzymie jej beatyfikacji (18 kwietnia 1993 r.) i kanonizacji (30 kwietnia 2000 r.).
Posłannictwo Siostry Faustyny nie zakończyło się wraz z jej śmiercią. Rozeszło się ono po świecie, na wszystkie kontynenty. Jej misja polega na głoszeniu światu tajemnicy Miłosierdzia Bożego przez czyn, słowo i modlitwę. Przez nią Pan Jezus przekazał nowe formy kultu Miłosierdzia Bożego (obraz Jezusa Miłosiernego, święto Miłosierdzia Bożego, Koronka do Miłosierdzia Bożego i Godzina Miłosierdzia - 15.00).
Posłannictwo św. Faustyny znajduje głębokie uzasadnienie w Piśmie Świętym i w dokumentach Kościoła, zwłaszcza w encyklice Jana Pawła II Dives in misericordia.

Tekst i zdjęcie z albumu: Święta Siostra Faustyna - Szafarka Bożego Miłosierdzia, Wydawnictwo Michalineum, redakcja: ks. Edward Data CSMA, ks. Krzysztof Kuźnik CSMA, ks. Sylwester Łącki CSMA, zdjęcia: Grzegorz Gałązka