W jednym z radiowych wystąpień pani Magdalena Środa, pełnomocnik rządu do spraw równouprawnienia kobiet i mężczyzn, wypowiedziała się w sposób absolutnie jasny, co będzie jednym z głównych jej zadań. Zamierza mianowicie dążyć do ograniczenia w naszym kraju władzy rodzicielskiej. Pani doktor Środa stwierdziła, że bardziej niż „władza rodzicielska” odpowiada jej pojęcie „opieka nad dzieckiem”. Władza oznacza wszak, że nie ma żadnej dyskusji, dziecko objęte jest całkowitą kuratelą rodziców i nikt nie ma prawa się wtrącać - łącznie z najpoważniejszymi paniami i panami z rządu - w ich wzajemne relacje. Opieka to coś o wiele bardziej miękkiego, relatywnego. Sprawować władzę to nie to samo co sprawować opiekę. Być poddanym władzy to także coś zdecydowanie odmiennego od podlegania opiece. Tym jednym, pozornie niewinnym zabiegiem językowym, zmieni się zasadniczo - w zapisach prawnych - relacje rodziców i dzieci. Wkradnie się między nich ktoś trzeci. Kim jest ten trzeci? To państwo.
Pani doktor Środa jest urzędnikiem państwowym, który usiłuje zrealizować odwieczne marzenie socjalistów: upaństwowić dzieci, sprowadzić rodzinę do pozycji jednej z wielu instytucji, całkowicie kontrolowanej i zależnej od państwa. Pomysł jest prosty, socjaliści oraz ludzie oddani ideom oświeceniowym postanowili wyciągnąć wnioski z dotychczasowych porażek na tym polu. Idee Jeana J. Rousseau - który tak bardzo dbał o swoje dzieci, że wszystkie po kolei oddawał do sierocińców - okazały się mało realne. Państwo, choć obdarzone przez francuskiego pisarza politycznego niemal boską sankcją wobec obywateli, okazało się w tej kwestii nieudolne. Przypadek Pawki Morozowa, który zdradził własnych rodziców, by wkupić się w łaski partii, czyli także w tym wypadku państwa, został ośmieszony. Dziś pojawia się jednak na drodze socjalistów prezent specjalny - istna epidemia pedofilii czy też czegoś, co jest przejawem histerycznego poszukiwania nosicieli tego schorzenia. Tej okazji nie wolno im przeoczyć. Pracować trzeba nad tym, by wszyscy w Polsce mieli poczucie, że jedynym skutecznym narzędziem do zwalczania tej patologii jest wkroczenie państwa na terytorium rodziny i uczynienia z niej sterylnej przestrzeni, dobrze oświetlonej, przewietrzonej i opisanej w służbowym notatniku. Cuchnący liszaj pornografii może sobie wypełzać ze wszystkich księgarń, kiosków, dworców i stacji benzynowych; tu państwo nie czuje się kompetentne, a poza tym musi przecież szanować „wolność”, to jest chronić zboczeńców i zapewniać, by nie wyginęli, czemu najlepiej służy, oprócz pornografii, edukacja seksualna, wprowadzana już od przedszkola. Państwo będzie natomiast piętnować niegrzecznych rodziców, bo to oni obcują z dzieckiem podejrzanie blisko.
Ograniczenie władzy rodzicielskiej - tak jak wcześniej władzy monarszej czy próby zniesienia władzy kościelnej - to spełnienie snu socjalistów o zupełnie nowym społeczeństwie i zupełnie nowym człowieku. Nowy człowiek nie będzie już rozumiał, a nawet nie będzie chciał zapytać o to, przez Kogo powierzone są dzieci rodzicom, Kto dał rodzicom władzę nad dziećmi, Kto, w akcie Stworzenia, ustanowił odrębność kobiety i mężczyzny oraz odrębność ich ról w rodzinie. Bez tych pytań zostaniemy skazani na los duchowych i psychicznych sierot, i nie pomogą nam żadne psychoterapie. Gdy zburzona zostanie hierarchia, którą w sposób najbardziej naturalny poznaje się i respektuje w rodzinie, człowiek nie jest w stanie przyswoić sobie pojęcia Boga, obraz kochającego Ojca w niebie staje się abstrakcyjny, nieczytelny. Prawidłowe relacje rodziców z dziećmi, oparte na autorytecie, hierarchii i miłości, psuło do tej pory głównie wychowanie bezstresowe, absurdalna teoria pedagogiczna, dziś całkowicie wychodząca z mody w kręgach rodziców i wychowawców, posługujących się zdrowym rozsądkiem i rzetelną wiedzą, a nie ideologią. Dziś relacje te usiłuje zniszczyć państwo, przez swoich przedstawicieli na ministerialnych fotelach. Robi to perfidnie, przypisując sobie działania „przeciw pedofilii”, co usypia czujność wielu rodziców. Dziennikarz prowadzący rozmowę z panią Środą w I Programie PR przełykał gładko wszystkie pokrzykiwania doktor Rewolucji, że dość już bierności, że trzeba działać w imię dobra dzieci. Nawet, jeżeli to działanie oznaczać będzie bezkarne panoszenie się urzędników, ideologów, trenerów i edukatorów oraz innych intruzów na świętym terenie rodziny.