Audiencja generalna, 22 grudnia 2004 r.

1. W tym czasie bezpośredniego przygotowania do świąt Bożego Narodzenia liturgia często proponuje nam wezwanie: „Przyjdź, Panie Jezu”. Jest to jakby refren, który wznosi się z serc ludzi wierzących z każdego zakątka ziemi i nieustannie rozbrzmiewa w modlitwie Kościoła. Przed chwilą wzywaliśmy przyjścia Chrystusa, śpiewając dzisiejszą antyfonę. Mesjasz jest w niej nazywany najpiękniejszymi i najbardziej wymownymi tytułami, wziętymi z tradycji biblijnej: „Król narodów”, „Oczekiwany przez wszystkie narody”, „Kamień węgielny, który łączy narody”.

2. W czasie Bożego Narodzenia kontemplować będziemy wielką tajemnicę Boga, który stał się Człowiekiem w łonie Dziewicy Maryi. Narodził się w Betlejem, ażeby dzielić z nami kruchą ludzką kondycję! Przychodzi do nas i przynosi zbawienie całemu światu. Jego misją będzie zgromadzenie ludzi i narodów w jedną rodzinę dzieci Bożych.
Możemy powiedzieć, że Misterium Bożego Narodzenia zostało nam dane, abyśmy mogli kontemplować swego rodzaju „skok jakościowy” w historii zbawienia. Człowiekowi, który przez grzech oddalił się od Stwórcy, zostaje ofiarowany w Chrystusie dar nowej i pełnej komunii z Nim. Rozpala się zatem na nowo w sercu człowieka nadzieja, gdy jednocześnie na nowo otwierają się bramy raju.

3. Drodzy Bracia i Siostry! Świętowanie bliskiego już Bożego Narodzenia stanowi dla nas wszystkich najlepszą okazję do przeżywania w głębi serca doniosłości i znaczenia wielkiego wydarzenia narodzin Jezusa.
Takie też są moje życzenia, które kieruję do Was, uczestniczących w tej audiencji generalnej, do Waszych Rodzin oraz Wspólnot, z których przybywacie.

Z oryginału włoskiego tłumaczył o. Jan Pach OSPPE