15 października 2005 r. Słoneczny, wietrzny dzień. Sobota - taka sama, jakich wiele w ciągu roku. A jednak nie. Zamknięty ruch na kilku ulicach w centrum Lublina jednych denerwuje, innych cieszy. Piesze pielgrzymki, a w nich setki wiernych przemierzających ulice miasta w stronę placu Katedralnego i placu Zamkowego. Łopot niesionych sztandarów, śpiew i modlitwa wypełniają każdy fragment wolnej przestrzeni. Przed małym kościółkiem Bernardynów na Sławinku gromadzą się ludzie, ktoś przynosi obraz Matki Bożej Częstochowskiej. Ulicą Prymasa Wyszyńskiego podąża kolumna. Śpiewają. Na parkingi podjeżdżają autokary, z których wysiadają dzieci, młodzież, starsi. W dłoniach chorągiewki, feretrony, tablice z nazwami parafii i miejscowości. Wielobarwna rzesza wiernych zgodnie podąża na miejsce pożegnania. „Szybciej, szybciej... - energiczna staruszka lekko popycha dwie dziewczynki. - Jeśli chcecie Ją zobaczyć, pospieszcie się. Może jeszcze uda nam się zająć dobre miejsce”. Na plac Zamkowy różnymi drogami schodzą się ci, którzy po raz ostatni chcą spojrzeć na twarz Matki.
W tym czasie Matka Boża Jasnogórska spogląda na wiernych, którzy towarzyszą Jej w uroczystej procesji z kościoła Ojców Jezuitów na plac Zamkowy. Kompanie honorowe służb mundurowych - wojsko, policja, żandarmeria, straż miejska i graniczna - ministranci i nadzwyczajni szafarze Komunii św., rektorzy i przedstawiciele senatów uczelni, rzemieślnicy, rycerze maltańscy, zakonnicy i duchowieństwo... Wśród rozśpiewanego tłumu drogę Matce torują arcybiskupi, biskupi i kapłani z Polski, Ukrainy, Białorusi, USA... Nad falującym tłumem niesie się uroczyste Gaude Mater Polonia. Ikona po raz ostatni ustawiana jest na dobrze znanym niebieskim tronie. Zdaje się, że tylko twarze aniołów z okolicznościowej dekoracji, wiernie trwających u boku Matki i Jej Syna, nie wyrażają żalu, że błogosławiony czas nawiedzenia wypełnił się do końca. Papież Benedykt XVI, przez słowa zawarte w telegramie, wyraża duchową łączność z Kościołem lubelskim, który na peregrynacyjnym szlaku pogłębiał wiarę przez zapatrzenie w przykład życia Panny Wiernej i Matki Kościoła. „Czas łaski zaowocował głęboką odnową życia religijnego” - słowa Piotra naszych czasów odbijają się echem od staromiejskich kamieniczek. „Tak, to czas łaski - potwierdza siwiejący mężczyzna, wsparty na lasce. - Popatrz na konfesjonały. Wciąż ustawiają się kolejki”. Po chwili pyta cicho stojącego obok chłopaka: „A ty byłeś u spowiedzi? Idź, proszę...”. Chłopak waha się. Po chwili znika w rozmodlonym tłumie. Starszy pan jakby zapomina o trwającej uroczystości, intensywnie wpatrując się w oblicze Czarnej Madonny. „Oto wszystko czynię nowe” - ta odnowa to dar na 200-lecie istnienia diecezji lubelskiej.
Do ambonki podchodzi abp Józef Życiński. „Granice Unii Europejskiej nie dzielą nas, a granica polsko-ukraińska nie stanowi przeszkody w nawiązywaniu współpracy dla tych, dla których wszechmocny Bóg wyznacza działania” - słowa Metropolity podkreślają udział gości, szczególnie ze Wschodu. Przy ołtarzu obok siebie stają biskupi z Odessy, Kijowa, Kołomyi, Stryja, Charkowa... Liturgia Mszy św., ubogacona śpiewem połączonych chórów i grą orkiestr z Lublina i Świdnika, zdaje się zatrzymać w czasie. Słychać słowa homilii wygłoszonej w przeddzień Dnia Papieskiego przez najbliższego współpracownika Jana Pawła II, abp. Stanisława Dziwisza: „Księga Jego długiego pontyfikatu została już zamknięta i opieczętowana pieczęcią Bożej miłości - słowa abp. Dziwisza, dzięki transmisji w Radiu eR, Telewizji Lublin i w internecie, docierają do dziesiątków tysięcy słuchaczy. - Stale powracamy i będziemy powracać do tej księgi, by uczyć się z niej prawdy o Bogu, człowieku, o Kościele, o naszym życiu i naszym przeznaczeniu. Dziękujemy Bogu za wielki dar życia i śmierci, za dar służby i świętości sługi Bożego Jana Pawła II”. Trwając u stóp Jasnogórskiej Pani i wsłuchując się w słowa Metropolity Krakowskiego serca wiernych wybijają zgodny rytm: Totus Tuus...
W procesji z darami wierni niosą to, co najcenniejszego mogą ofiarować Jezusowi i Jego Matce: urnę z kartami, na których wypisane są duchowe zobowiązania, składane w 285 nawiedzanych parafiach i kaplicach. W Roku Eucharystii cennym darem jest złota monstrancja, składana przez przedstawicieli duchowieństwa. Swój dar składa także redakcja Niedzieli Lubelskiej, której redaktorzy i współpracownicy towarzyszyli Częstochowskiej Pani, przemierzając szlak nawiedzenia. Cykl artykułów „Spotkania z Matką” to owoc błogosławionej pracy 40-osobowego zespołu, który wiernym z Puław, Chełma, Kraśnika, Michowa czy Lubartowa jeszcze przez długi czas przypominał będzie radość chwil bliskiej obecności Tej, która jest Matką każdego człowieka. Innym wymiarem obecności Bożej Matki w parafiach jest nawiedzenie rodzin. Delegacje z ok. 270 parafii z obrazami Częstochowskiej Pani uczestniczą we Mszy św., oczekując na pobłogosławienie przyniesionych ikon. Podczas gdy abp Dziwisz dokonuje poświęcenia przyniesionych kopii, przypominają się słowa z listu abp. Życińskiego na zakończenie peregrynacji: „Podczas nawiedzin dotrą do naszych rodzin egzemplarze Pisma Świętego oraz teksty z nauczaniem Jana Pawła II. W ten sposób, mimo zakończenia peregrynacji, pozostanie nadal w naszych rodzinach Maryja jako Panna Wierna, zachowująca Słowo Boże w swym sercu i wprowadzająca je w życie”. „A w naszym domu też będzie obraz? - głośno pyta kilkuletnia dziewczynka. - Cicho, jeszcze jest Msza św. - ucisza ją mama. - Mamo, powiedz - nalega dziewczynka. - Ja muszę się dobrze przygotować”. Życzliwy uśmiech najbliżej stojących osób ściera z twarzy matki zakłopotanie wywołane uporem dziecka...
Czas wspólnej modlitwy i szczególnej obecności Maryi w Jasnogórskim Obrazie Nawiedzenia dobiega końca. Prezydent Lublina Andrzej Pruszkowski wraz z małżonką składają kwiaty. Abp Życiński Matce Nadziei zawierza mieszkańców ziemi lubelskiej i chełmskiej. Diakoni podchodzą do ikony, pośród żarliwej modlitwy i serdecznego śpiewu przenoszą ją do samochodu-kaplicy. O. Hieronim, paulin peregrynujący z obrazem, przejeżdża przez plac Zamkowy, by wierni raz jeszcze mogli spojrzeć na swoją ukochaną Matkę, która niestrudzenie idzie dalej, mówiąc: „Zróbcie wszystko, cokolwiek mój Syn wam powie”. Łzy żalu szybko ustępują radości. Dobro, jakie zrodziło się podczas obecności Matki Dobrej Rady, zaczyna wzrastać.