Czas świętowania rozpoczynamy z chwilą ujrzenia symbolicznej pierwszej gwiazdki na niebie - jest ona znakiem rozpoczęcia wieczerzy i przypomnieniem Gwiazdy Betlejemskiej.
Na wigilijnym stole układamy siano (symbolizujące żłób betlejemski), na siano kładziemy pieluszkę Dzieciątka Jezus - a jest nim biały obrus (biel oznacza czystość, niewinność). Zaś na pieluszce nie może zabraknąć najważniejszej Osoby - Pana Jezusa. Pozostał On z nami pod postacią chleba. Układamy więc na tej bieli poświęcony opłatek - chleb, który przypomina Syna Bożego w Jego ubogim narodzeniu.
Niech nie zabraknie płomienia świecy - płomienia, który symbolizuje Bożą obecność tam, gdzie dwóch lub trzech gromadzi się w Jego Imię.
Czytana przez starszych Biblia (Ewangelia wg św. Łukasza 2,1-20 lub Ewangelia wg św. Mateusza 1,18-25) i wyjaśnienie tych świąt najmłodszym bezpośrednio poprzedza dzielenie się opłatkiem - chlebem.
Biel i kruchość tego chleba podpowiada nam potrzebę oczyszczenia serc i bezinteresowności wobec tych, którym chcemy złożyć życzenia.
Czułość naszych serc pozostawia miejsce dla bliskich nie tylko w naszym wnętrzu, ale uczucia te uzewnętrzniamy, zostawiając symboliczne wolne miejsce przy stole. Miejsce to ma kilka znaczeń:
- to miejsce dla Chrystusa oczekiwanego wśród nas z taką tęsknotą;
- to miejsce dla ukochanej osoby przebywającej daleko od nas;
- to miejsce dla osoby obecnej wśród nas duchem, a która odeszła już z tej ziemi;
- w końcu, to miejsce dla człowieka, który nie ma domu, a chciałby doświadczyć jego ciepła, czyli jest to miejsce dla przybysza, podróżnego, gościa.
Towarzyszące nam potrawy mają swoją historię. Niegdyś chłopi przygotowywali 7 potraw, szlachta - 9, mieszczanie - 11, a obecnie praktykuje się 12 potraw na pamiątkę 12 Apostołów Pana Jezusa.
W przeżywaniu świąt Bożego Narodzenia nieodłącznym elementem stało się drzewko - choinka. Jej zieleń, pomimo zimy, symbolizuje Nowe Życie (Jezusa Chrystusa). Zieleń jest nadto kolorem nadziei, a więc lepszej przyszłości - życia wiecznego. Zawieszone na niej światełka przypominają przyjście Mesjasza, Światłości Świata w ciemnościach grzechu i ludzkiej biedy - a jej ozdoby - to nasze dobre uczynki zebrane w Adwencie dla okazania miłości Dziecięciu oraz łaski Chrystusa dla ludzkości.
Na pewno pod choinką najbliżsi wypatrywać będą niespodzianek - życzeń lub prezentów. Są one miłym sposobem naśladowania Bożej dobroci.
Jest to moment wielkich wzruszeń, którym niejednokrotnie towarzyszą nie tylko łzy, ale i pojednanie. Niech więc temu niezwykłemu wieczorowi towarzyszy także wspomnienie aniołów śpiewających: Chwała na wysokości Bogu (Gloria in excelsis Deo). Oczekując na Narodzenie Chrystusa Pana, śpiewajmy z aniołami kolędy i nie wstydźmy się tego - to takie radosne, uczuciowe i polskie. Dlaczego mój religijny światopogląd miałbym zamknąć jak w rzymskich katakumbach za czasów cezarów? Czy ktoś może mi zabronić wypowiedzieć i wyśpiewać słowo „kocham” - komuś, kogo to uczucie dotyczy?
Gdy wędrować będziemy ciemną nocą na Pasterkę, jak pasterze do groty, zabierzmy ze sobą światło (lampiony lub świece). Ich światełko to wezwanie do szukania Tego, który nas pierwszy odszukał i ukochał.
A gdy odwiedzą Was kolędnicy, przyjmijcie ich z radością. Oni, jak ci prości pasterze, chodzą, głosząc Chrystusa narodzonego i nie wstydzą się tego.
Po tych niezwykłych przeżyciach, gdy zasiądziemy do świątecznego stołu w gronie najbliższych, raz jeszcze zapalmy wszystkie cztery świece na naszym domowym stroiku i pamiętajmy, że Bóg jest z nami, a „jeżeli Bóg z nami, któż przeciwko nam? (Rz 8,31).
Ostatnim akcentem przeżywania świąt Bożego Narodzenia, na pamiątkę przybycia Trzech Króli do Chrystusa, jest wizyta duszpasterska, tzw. kolęda, a co za tym idzie - wspólna modlitwa, błogosławieństwo dla domowników i poświęcenie mieszkania na nowy rok.
Na zakończenie tego rozważania pozwolę sobie, parafrazując słowa Poety-Wieszcza, powiedzieć: „Jeżeli wierzysz, że Bóg się zrodził w betlejemskim żłobie... życzę Ci, aby narodził się także w Tobie!”.