11 grudnia 2005 r. przed kościołem klasztornym św. Ottona w Słupsku odsłonięto i poświęcono 3-metrowej wysokości pomnik sługi Bożego Jana Pawła II. Na uroczystość przybyli przedstawiciele władz samorządowych starostwa słupskiego i miasta Słupska, delegacje wielu instytucji, organizacji i stowarzyszeń oraz liczni mieszkańcy miasta. Uroczystej koncelebrowanej Mszy św., odprawionej w wypełnionej po brzegi świątyni klasztornej, przewodniczył biskup senior koszalińsko-kołobrzeski Ignacy Jeż, w asyście wielu pocztów sztandarowych, m.in. kombatantów Armii Krajowej, Związku Sybiraków, Zarządu Regionu Słupskiego NSZZ „Solidarność”, Zrzeszenia Kaszubsko-Pomorskiego i Katolickiego Stowarzyszenia Kolejarzy Polskich.
Aktu poświęcenia pomnika dokonał bp Ignacy Jeż. „Boże, Ojcze nasz, pobłogosław ten pomnik, który ma nam przypominać osobę Ojca Świętego Jana Pawła II - modlił się przy pomniku Biskup Senior. - Ty wybrałeś go, aby jako Następca Apostoła Piotra przewodził całemu Kościołowi. On jest szczególnie czytelnym znakiem Jezusa Chrystusa Twego Syna, a naszego Pana. Prosimy Cię, niech jako Następca Chrystusa na ziemi umacnia swych braci, a cały Kościół niech jednoczy z nim więzami jedności, miłości, pokoju, aby wszyscy znaleźli w Tobie prawdę i życie wieczne”.
Uroczystości przy pomniku zakończyła modlitwa o rychłe wyniesienie na ołtarze sługi Bożego Jana Pawła II i pieśń Boże, coś Polskę.
Postać Jana Pawła II umieszczona jest na kamiennym cokole. Na bocznej ścianie cokołu znajduje się czarna granitowa tablica, na której widnieją słowa: „Szukałem Was, a teraz Wy przyszliście do mnie”. Jan Paweł II. 2 kwietnia 2005.
Uroczystość została przygotowana przez Słupski Klub Przyjaciół Niedzieli. Należy podkreślić, że w tym dniu przypadła 132. rocznica poświęcenia kościoła św. Ottona w Słupsku, dokonanego w 1873 r.
Prorok Natan wchodzi do Dawida z opowieścią. Mówi o bogaczu, który zabiera ubogiemu jedyną owieczkę. Obraz dotyka najczulszego miejsca: owca rośnie w domu jak córka. Przypowieść (māšāl) ma formę sprawy sądowej. Dawid słyszy ją jak skargę i od razu staje w roli sędziego. Zapala się jego gniew. Pada przysięga: «Na życie Pana». Pada też wyrok: odda poczwórnie. Ten szczegół brzmi jak echo Prawa o zadośćuczynieniu za skradzioną owcę. Król rozpoznaje zło cudze, a własne nosi pod płaszczem władzy. Natan wypowiada zdanie jak ostrze: «Ty jesteś tym człowiekiem». Natan nie prowadzi sporu o szczegóły. On otwiera sumienie. Król zostaje doprowadzony do punktu, w którym sam wypowiedział prawdę. W dalszych wersetach brzmi teologiczne jądro: wzgarda wobec Pana. Grzech zaczyna się od odwrócenia się od daru. Przemoc rodzi przemoc. Miecz wchodzi do domu. Wina Dawida dotknęła Uriasza, a potem dotyka też dziecka. Tekst mówi o tajemnicy odpowiedzialności króla, który niesie w sobie los ludu. Dawid wypowiada: «Zgrzeszyłem przeciw Panu». Jedno zdanie wystarcza. Nie ma tu targowania się ani alibi. Natan ogłasza przebaczenie: «Pan odpuszcza ci grzech. Nie umrzesz». Miłosierdzie nie unieważnia skutków, a otwiera przyszłość. Dawid błaga o życie dziecka postem i leżeniem na ziemi. Starsi z domu nalegają, aby wstał. Dawid pozostaje na ziemi i odmawia posiłku. Pokuta przybiera kształt milczenia przed Bogiem. Skrucha prowadzi do modlitwy, w której człowiek nie ukrywa się ani przed Bogiem, ani przed sobą. W tle stoi modlitwa Izraela, która później zabrzmi w psalmie: «Zmiłuj się nade mną, Boże».
Wschodnia przypowieść o sułtanie, którego mogła uratować jedynie „koszula człowieka szczęśliwego”, wprowadza nas w mądrość zawartą w Ewangelii. Nie chodzi o idealizowanie niedostatku, lecz o uważność, wdzięczność i zaufanie, które pozwalają zobaczyć sens mimo strat i niepewności. To propozycja nowej perspektywy - by szukać szczęścia nie tyle w kolejnych nabytych warstwach, ile w tym, co pozostaje – nawet gdy wszystko inne odpadnie.
Edward Rickenbacker, pionier lotnictwa i bohater wojenny, przez 24 dni dryfował na Pacyfiku z kilkoma towarzyszami po awaryjnym wodowaniu. Przeżyli dzięki prostym, wręcz skrajnym środkom i codziennej modlitwie: łapali deszcz do ubrań, jedli przypadkowo złapaną mewę, z jej wnętrzności zrobili przynętę na ryby. Po latach Rickenbacker mówił, że dopiero gdy człowiekowi pozostaje samo życie, uczy się właściwego stosunku do rzeczy. Co piątek karmił mewy na wybrzeżu – gestem wdzięczności za ocalenie.
- Najważniejsze są źródła, a im więcej ich znamy i im bardziej historię z nich odczytujemy, tym łatwiej jest nam radzić sobie z teraźniejszością – mówi nowy dyrektor Archiwum Kurii Metropolitalnej w Krakowie, ks. dr Rafał Szczurowski. 10 lutego ponownie otwarta zostanie czytelnia naukowa.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
