Piwonie zaliczamy do najokazalszych bylin o pięknych i dużych kwiatach, bulwiastych korzeniach, nagiej, rozgałęzionej łodydze i liściach podwójnie 3-dzielnych. Kwitnienie rozpoczynają późną wiosną (kończąc je w połowie lata), kiedy na szczytach łodyg pojawiają się wielkie, białe lub różowoczerwone kwiaty. Owocem jest mieszek zawierający czarne, błyszczące nasiona. Gatunek ten, pochodzący z południowego wschodu Europy, jest uprawiany w wielu odmianach ze względu na swe walory ozdobne.
W celach leczniczych zbiera się kwiaty piwonii, czasem także korzenie i nasiona. Zrywa się ręcznie płatki odmian pełnych, wyłącznie czerwonych, i suszy się je, rozpostarte cienką warstwą w cieniu, aby płatki zachowały zapach i barwę. Korzenie wyrywa się wiosną, tnie na kawałki i suszy. Nasiona zbiera się jesienią, po dojrzeniu. Wszystkie te części zawierają (w różnych ilościach) glikozydy, alkaloid, peregnininę, garbniki, cukry i śluz, kwiaty - jeszcze barwnik peonidynę. Dawniej surowców tych używano przy skurczach mięśni gładkich, jako środków uspokajających ataki astmy i epilepsji. Obecnie znajdują się tylko w mieszankach stosowanych pod kontrolą lekarza. Suche płatki piwonii stosowano do poprawiania wyglądu i dla zapachu naparów i syropów.
Piwonie kwitną najpiękniej w miejscach słonecznych i w półcieniu. Lubią ziemię gliniasto-piaszczystą. W sierpniu i wrześniu rozmnaża się je przez podział silnie rozrośniętych karp, sadząc je w odstępach ok. 80 cm. Na jednym miejscu należycie nawożonym pozostają od 8 do 10 lat. Obfite kwitnienie następuje w 3. lub 4. roku. Gdy liście piwonii po przekwitnieniu zaczną żółknąć, ścinamy je, ziemię dookoła roślin bardzo płytko przekopujemy i obsadzamy piwonie kwiatami rocznymi, otrzymując nowy efekt dekoracyjny.