Współczesny człowiek tkwi w sieci
różnorodnych międzyludzkich więzi.
Są to więzi interesów, relacji koleżeńskich i zawodowych.
Łączą ludzi wspólne poglądy polityczne, podobny gust, to samo hobby.
Bardzo silnym rodzajem więzi są więzi rodzinne.
Dlaczego jednak ludzie tak często skarżą się na samotność?
Bo brakuje im tej wyjątkowej relacji, jaką jest przyjaźń.
W świecie istnieje wiele znajomości, ale bardzo niewiele prawdziwych przyjaźni. Przyjaźń jest wzajemną życzliwością, która skłania każdą ze stron do troski o dobro drugiej osoby jak o własne.
Przyjaźń należy do natury ducha, ale nie posiadania.
Dlatego nie można jej zamówić, kupić, od kogoś żądać...
Ona po prostu jest albo jej nie ma.
Ale nie pojawia się też przypadkiem.
Przypadek czyni znajomymi, serce czyni przyjaciółmi.
Z przyjaźnią jest trochę jak z tańcem. Czasami proszą Ciebie, a czasem prosisz Ty. Ale nigdy nie wystarczy wola jednej strony.
Zaproszenie musi być odwzajemnione - by przyjaźń dostała swoją szansę.
Jeśli chcesz mieć przyjaciela, bądź gotów być przyjacielem.
Jaka jest dojrzała przyjaźń?
Przyjaciel to ktoś, przed kim masz odwagę być sobą.
Przy nim oddychasz wolnością.
Nie musisz być ostrożny.
Nie musisz być lepszy ani gorszy.
To ktoś, kto sprawia, że robimy to, co potrafimy robić.
Przyjaciel to osoba, przy której nie musisz mierzyć myśli ani ważyć słów.
Przyjaciel pamięta o nas nawet wtedy, gdy my zapominamy o sobie.
Mówi do mnie:
„Nie idź przede mną - bo mogę nie nadążyć.
Nie idź za mną - bo sam mogę pomylić drogę.
Idź obok mnie”.
Bo przyjaciel to ten, kto jest obok i patrzy tam, gdzie ja, i idzie tam, gdzie ja.
Przyjaciel pokazuje przyjacielowi miejsca sobie drogie.
Taki jest duch przyjaźni. Nie pojawia się on jednak szybko. Trzeba na niego pokornie czekać, aż dojrzeje, scementuje serca na dobre i na złe.
Przyjaźnie, które zdały egzamin z czasu i zmian,
z pewnością są najpiękniejsze.
Przyjaźń jest darem na wieczność.
Skóra może się zmarszczyć.
Siwizna pokryć włosy.
Przyjaźń nigdy nie zna końca.
Przyjaźń jest nieśmiertelna.