Często spotykam się z pytaniem, kto jest autorem Pisma Świętego. Teologia katolicka wypracowała w ciągu wieków takie sformułowanie, jak „natchnienie biblijne”. Właśnie jego treść ma nam pomóc w identyfikacji prawdziwego autora Biblii. Powszechnie dostępna jest następująca definicja zaanonsowanego wyżej tematu: „natchnienie biblijne to bezpośredni, pozytywny i nadprzyrodzony wpływ Boga na umysł i wolę piszącego, dzięki czemu księga, która powstaje, jest dziełem dwóch autorów: Boga i człowieka. Natchniona jest cała Biblia”.
Od czasów ustaleń Soboru Trydenckiego (1545-63) w Kościele katolickim przyjęło się, że mamy 46 ksiąg Starego Testamentu i 27 ksiąg Nowego Testamentu. Jest to tzw. katolicki kanon, czyli pewien wzorzec, tekstów natchnionych, które ludzie wyznania rzymskokatolickiego uznają za święte. Nieco inny kanon mają protestanci, którzy nie uznają niektórych starotestamentowych dzieł, m.in. Ksiąg Machabejskich czy Księgi Mądrości; w sumie jest ich siedem. W każdym razie zarówno my, jak i oni mówimy, że Biblia ma zasadniczo dwóch autorów. Pierwszym z nich jest bezsprzecznie sam Stwórca, drugim zaś - konkretny pojedynczy człowiek bądź zespół ludzi.
Trzeba nam zdawać sobie sprawę z tego, że teksty Pisma Świętego powstawały etapami. Przede wszystkim sprawa ta dotyczy Starego Testamentu. Niekiedy daną księgę redagowano nawet całe stulecia, uzupełniając ją lub korygując. Bez wątpienia dla izraelskich autorów Biblii hebrajskiej najważniejszym wydarzeniem, w świetle którego większość ksiąg została na nowo przeredagowana bądź zinterpretowana, był czas tzw. niewoli babilońskiej (VI stulecie przed Chr.). Właśnie wtedy, po utracie państwowości i zburzeniu świątyni jerozolimskiej, zaczęto na nowo zastanawiać się nad dziejami narodu wybranego, dokonując tego z perspektywy utraty niezależności i nadziei na jej rychłe odzyskanie. Uogólniając, napisano zatem nad Tygrysem i Eufratem wiele pism, aktualizując ich przesłanie. Zredagowano też zasadniczy zrąb Starego Testamentu, którym dziś dysponujemy.
Oczywiście, w przypadku Nowego Testamentu, dla nas, chrześcijan, o wiele bliższego i chętniej czytanego oraz kontemplowanego, rzecz miała się pod pewnymi względami dosyć podobnie. Otóż wiele jego ksiąg też często było na nowo dopracowywanych. Jako przykład niech posłużą choćby Listy do Koryntian. Mówimy, że św. Paweł napisał dwa pisma do mieszkańców Koryntu. W rzeczywistości jednak były co najmniej cztery bądź pięć, które potem umiejętnie połączono, aby stanowiły w miarę logiczną całość i służyły kolejnym pokoleniom wierzących w odkrywaniu prawd Bożego objawienia.

Kontakt: biblia@niedziela.pl