Przyszedł na świat w Lubieni, niedaleko Starachowic, w dniu pierwszego objawienia Matki Bożej w Lourdes (11 lutego 1858 r.). Większość życia spędził w Płocku, tu ukończył seminarium i przyjął święcenia kapłańskie. Gruntownie wykształcony w Akademii Duchownej w Petersburgu, przez wiele lat pracował naukowo i wydawał kolejne publikacje, m.in.: „Śpiew liturgiczny, muzyka i chóry Kościoła katolickiego”, „Agenda pasterska”, „Ceremoniał parafialny”, „Płock. Monografia historyczna”, „Pastorologia”, „Wykład Liturgii Kościoła katolickiego”. Był kolejno profesorem Seminarium Duchownego w Płocku, wykładowcą liturgii, teologii moralnej i łaciny, rektorem kościoła poreformackiego, wiceregensem i regensem seminarium, opiekunem seminaryjnych zbiorów bibliotecznych, ceremoniarzem kościoła katedralnego, honorowym kanonikiem płockim, autorem kilkudziesięciu haseł do „Encyklopedii Kościelnej” bp. Michała Nowodworskiego, gremialnym kanonikiem katedralnym oraz prepozytem tej kapituły odpowiedzialnym za przebudowę i upiększenie płockiej katedry, oficjałem i wikariuszem generalnym, w końcu szambelanem i prałatem papieskim. W latach 1909-19 był sekretarzem Episkopatu Polski, założycielem i pierwszym prezesem Krajowego Związku Misyjnego Duchowieństwa.
W okresie swojego posługiwania w diecezji (1909-39) abp Antoni Julian Nowowiejski utworzył m.in. szkołę organistowską, Katolicki Uniwersytet Ludowy, Instytut Wyższej Kultury Religijnej. Przeprowadził dwa synody diecezjalne, zainicjował Akcję Katolicką. Utworzył Niższe Seminarium Duchowne. Dokonał rozbudowy seminarium, gmachu Biblioteki, Archiwum i Muzeum Diecezjalnego. Z myślą o starszych i chorych księżach założył dom emerytalny. Organizował opiekę duszpasterską i materialną nad emigrantami.
W 1920 r. papież Benedykt XV mianował bp. Nowowiejskiego asystentem tronu papieskiego oraz nadał mu tytuł hrabiego rzymskiego, natomiast Pius XI mianował go w 1930 r. arcybiskupem tytularnym Silyum. Z okazji 50-lecia kapłaństwa, które obchodził w 1931 r., otrzymał Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu „Polonia Restituta”, Uniwersytet Warszawski nadał mu doktorat honoris causa, a od Rady Miejskiej Płocka otrzymał honorowe obywatelstwo miasta. Poniósł śmierć męczeńską w obozie koncentracyjnym w Działdowie. Został ogłoszony błogosławionym 13 czerwca 1999 r. przez Jana Pawła II.
Korzystając z uprzejmości „Niedzieli”, zwracam się z gorącą prośbą do wszystkich, którzy mieli kontakt z Księdzem Arcybiskupem, i do tych, którzy znają niepublikowane dotąd świadectwa przekazane o nim przez bliskich, może już nieżyjących, aby przesyłali te materiały pod moim adresem (Kostrogaj 15/1, 09-402 Płock, tobi75@o2.pl). Może gdzieś zachowały się jeszcze pamiątki po Męczenniku, fotografie, dokumenty, modlitwy, które można by wydać drukiem w 150. rocznicę urodzin wybitnego Pasterza diecezji płockiej... Oby stało się to impulsem do wskrzeszenia kultu jego osoby, a może i wszczęcia procesu kanonizacyjnego.